Chapter 6

Walang tigil ang pagbuhos ng malakas na ulan. Ang tunog ng mga patak nito sa bubong ng lumang *safehouse* at ang paghampas ng hangin sa mga puno ng pino ay tila isang nakakabinging kanta ng kalikasan. Subalit sa loob ng maliit at tagong bahay na iyon, walang ibang naramdaman si Aria kundi ang nag-aapoy na init.

Nakabalot sila sa isang makapal na kumot sa ibabaw ng malambot na alpombra sa harap ng nagbabagang *fireplace*. Nakasandal ang likod ni Aria sa matipunong dibdib ni Paulo, habang ang mga braso ng binata ay mahigpit na nakapulupot sa kanyang baywang. Ang itim na polo shirt na suot ni Aria ay nakababa na mula sa kanyang isang balikat, inilalantad ang mapupulang marka na inukit ng mga labi ni Paulo kagabi.

Dahan-dahang inikot ni Paulo ang daliri niya sa dulo ng buhok ni Aria, bago nag-iwan ng isang malambot na halik sa balikat ng dalaga.

"Iniisip mo na naman sila," paos na bulong ni Paulo, ramdam ang bahagyang paninigas ng katawan ng dalaga.

Bumuntong-hininga si Aria at ipinatong ang kanyang kamay sa ibabaw ng malapad na palad ni Paulo. "Hindi ko maiwasan, Paulo. Sa San Martin, ikaw ang susunod na Gobernador. Ako ang tagapagmana ng mga umangkin sa akin. Ngayon... pareho tayong nagtatago na parang mga kriminal. Paano kung... paano kung mahanap tayo ni Tito Hernan? O ng Papa mo?"

Pinihit ni Paulo si Aria paharap sa kanya. Ang mga singkit nitong mata ay seryoso, madilim, at puno ng isang mapanganib na determinasyon. Hinawakan niya ang magkabilang pisngi ng dalaga, ang kanyang hinlalaki ay marahang humahaplos sa ibabang labi nito.

"Wala nang San Martin, Aria. Wala nang pamilya, wala nang pulitika," mariing sambit ni Paulo. "Ang tanging meron na lang ay ikaw at ako. Hayaan mong sirain nila ang isa't isa doon. Bukas ng gabi, dadating si Attorney dala ang mga bagong *passports* natin. Aalis tayo ng bansa. Bibigyan kita ng bagong pangalan, bagong buhay, at higit sa lahat... ibibigay ko sa'yo ang sarili ko. Buong-buo."

Nanggilid ang mga luha sa mata ni Aria dahil sa tindi ng emosyon. Ang lalaking nasa harap niya ay isinusuko ang buong mundo para lamang sa kanya. "Paulo..."

"Kaya huwag ka nang matakot," utos ni Paulo bago unti-unting inilapit ang mukha niya. "Dahil habang nandito ka sa mga bisig ko, walang pwedeng manakit sa'yo."

Sinakop ni Paulo ang mga labi ni Aria. Nagsimula ito sa isang malambing at nag-aassure na halik, ngunit sa bawat paglapat ng kanilang mga labi, unti-unting nabubuhay ang nagugutom at *possessive* na halimaw sa loob ng binata. Ibinuka ni Aria ang kanyang bibig, buong-pusong tinatanggap ang mapusok na dila ni Paulo na sumisid at umangkin sa bawat sulok ng kanyang pagkatao.

Dahan-dahang itinulak ni Paulo si Aria pahiga sa ibabaw ng malambot na alpombra. Ang anino nilang dalawa ay sumasayaw sa dingding dahil sa liwanag ng apoy. Walang pagmamadali, tila nagnanasang lasapin ang bawat segundo, inalis ni Paulo ang malaking itim na polo shirt mula sa katawan ng dalaga. Itinapon niya ito sa gilid, tuluyang inilalantad ang makinis at maputing balat ni Aria na nagkukulay ginto dahil sa repleksyon ng *fireplace*.

"Ang ganda mo," paos na ungol ni Paulo. Ang kanyang matatalim na mata ay tila nagliliyab habang pinagmamasdan ang kabuuan ng dalaga.

"Paulo... ang lamig," daing ni Aria, napapapikit habang nararamdaman ang malamig na hangin sa kanyang hubad na katawan, na mas lalong nagpatigas sa mga rurok ng kanyang dibdib.

"Ako ang magpapainit sa'yo," mababang bulong ni Paulo.

Gumapang ang mga labi ng binata pababa sa leeg ni Aria. Bawat halik, bawat dampi ng kanyang dila ay sinasadya at mabagal. Kinagat niya nang bahagya ang *collarbone* ng dalaga, pinakikinggan ang mahinang pag-ungol nito. Mula roon, bumaba ang kanyang mukha patungo sa umbok ng dibdib ni Aria.

Pinalibutan ni Paulo ng mainit niyang dila ang rurok nito bago tuluyang isinubo at sinipsip nang mariin.

"Ahh... Paulo..." napasinghap si Aria, napasabunot sa magulong buhok ng binata at napa-arko ang kanyang likod mula sa alpombra.

Lumipat si Paulo sa kabilang dibdib, pinaglalaruan ito ng kanyang dila habang ang kanyang magaspang at malapad na kamay ay marahas na minamasa ang isa. Ang panginginig ng katawan ni Aria ay hindi na dahil sa lamig ng hangin, kundi sa nagbabagang kuryenteng ipinapadala ng bawat haplos at s****p ng binata.

Ngunit hindi roon natapos si Paulo. Gumapang ang maiinit niyang labi pababa sa tiyan ni Aria, nag-iiwan ng mga basang halik sa paligid ng pusod nito, hanggang sa marating niya ang pinakamaselang bahagi ng dalaga. Pumuwesto si Paulo sa pagitan ng mga hita ni Aria at marahang ibinuka ang mga ito.

Nang maramdaman ni Aria ang mainit na hininga ni Paulo sa kanyang kaselanan, awtomatiko siyang napapikit nang mariin at pilit na pinagdikit ang kanyang mga binti dahil sa matinding hiya. "P-Paulo... wag diyan..."

"Tumingin ka sa'kin, Aria," nag-uutos at baritonong boses ni Paulo. Hinawakan niya ang magkabilang hita ng dalaga at pilit itong ibinuka muli, hinihigpitan ang hawak upang hindi ito makawala. "Gusto kong lasapin ang bawat parte mo. Akin 'to."

Bago pa man makapagsalita muli si Aria, naramdaman niya ang malambot at basang dila ni Paulo na dumampi sa kanyang pinakasentro. Isang mahaba at matamis na ungol ang kumawala sa mga labi ng dalaga.

Eksperto at walang-awang nilaro ni Paulo ang pinakasensitibong bahagi ni Aria. Gumapang ang dila niya pataas at pababa, s********p at dumidiin nang may perpektong ritmo. Nabaliw si Aria sa sarap. Ang kanyang mga kuko ay bumaon sa alpombra, ang paghinga niya ay naging putol-putol habang ang kanyang balakang ay kusang sumasalubong sa bawat pagdila ng binata.

Upang mas lalong pahirapan ang dalaga, ipinasok ni Paulo ang dalawa niyang daliri sa loob ni Aria habang patuloy na pinagsasaluhan ang katas nito gamit ang kanyang bibig.

"Ugh! P-Paulo... tama na... please..." umiiyak na sa sarap na daing ni Aria. Ang kanyang isipan ay nagdidilim sa tindi ng pagnanasang unti-unting sumasabog sa kanyang sistema. Bawat pagbaon ng daliri ni Paulo ay sumasabay sa marahas na pagdila nito.

"Ilabas mo sa bibig ko, *prinsesa*," ungol ni Paulo habang binibilisan ang paggalaw ng kanyang mga daliri at dila. "Sabihin mong akin ka."

"S-Sa'yo lang! Paulo... ahh!"

Sa isang huling madiing s****p at malalim na pagbaon ng mga daliri, tuluyang nakarating si Aria sa matinding rurok. Nanginginig ang buo niyang katawan, humihikbi sa labis na kaligayahan habang nararamdaman ang walang-katumbas na pag-angkin ng binata. Nilunok ni Paulo ang lahat ng patunay ng sarap na ibinigay ng dalaga bago dahan-dahang gumapang pataas upang pantayan ang mukha nito.

Hinalikan ni Paulo si Aria, ipinalalasap sa dalaga ang sarili nitong tamis. Tumingala si Paulo, ang kanyang matipunong dibdib ay mabilis na umaangat-baba, habang ang matigas na pagkalalaki niya ay matagal nang naghihintay ng atensyon, nakadiin sa hita ng dalaga.

"Ngayon, ako naman ang tanggapin mo," paos at madilim na bulong ni Paulo.

Sa isang mabilis at makapangyarihang galaw, inangkin niya si Aria nang buong-buo. Isang malakas na daing ang kumawala sa mga labi ni Aria nang maramdaman niya ang pamilyar at nagbabagang init ng binata na pumupuno sa kanya nang sagad.

Sabay nilang nilaro ang ritmo ng pag-ibig sa gitna ng bagyo. Bawat marahas at malalim na pagbayo ni Paulo ay sinasagot ni Aria ng mahigpit na yakap at kalmot sa malalapad nitong balikat. Ang tunog ng paghampas ng ulan sa labas ay tila nagiging musika sa kanilang nagwawalang mga puso, nagpapatunay na kahit anong dilim ng mundo, mayroon silang sariling paraiso.

Nang marating ni Paulo ang kanyang sariling rurok, ibinaon niya nang sagad ang kanyang sarili at ibinuhos ang lahat ng kanyang nag-aapoy na init sa loob ng dalaga. Bumagsak si Paulo sa tabi ni Aria, hinatak ang dalaga palapit sa kanyang dibdib, at mabilis na kinumutan silang dalawa. Hindi nagtagal, dahil sa matinding pagod at emosyon, pareho silang nakatulog nang mahimbing sa harap ng unti-unting namamatay na apoy.

Hatinggabi.

Nagising si Aria dahil sa matinding pagkauhaw. Dahan-dahan niyang inalis ang mabigat na braso ni Paulo na nakapulupot pa rin sa kanyang baywang. Nakasuot siya pabalik ng polo ni Paulo. Mahimbing na mahimbing ang tulog ng binata, halatang pagod na pagod sa pag-aasikaso sa pagtakas nila at sa magdamag na pag-angkin nito.

Naglakad si Aria nang nakayapak patungo sa kusina. Kumuha siya ng isang basong tubig at tahimik itong ininom habang nakatingin sa labas ng bintana. Humina na ang ulan, ngunit masyadong madilim ang paligid dahil sa kakapalan ng mga puno sa labas ng *safehouse*.

Naglakad siya pabalik sa sala, handa na sanang tumabi muli kay Paulo upang matulog.

Ngunit biglang nanigas ang buong katawan ni Aria.

*Kring... Kring...*

Nanggagaling ang tunog mula sa isang maalikabok at lumang *landline* telepono na nakapatong sa dulo ng isang kabinet sa pasilyo.

Kumunot ang noo ni Aria, bumibilis ang tibok ng kanyang puso. Malinaw na sinabi sa kanya ni Paulo kanina nang dumating sila—ang *safehouse* na ito ay dalawang taon nang walang kuryente at putol na ang linya ng telepono. Walang sinuman ang may alam sa numerong ito.

*Kring... Kring... Kring...*

Tila isang alarmang nagbabanta ng kamatayan ang bawat pagtunog nito sa tahimik at madilim na bahay. Nanginginig ang mga kamay ni Aria. Hakbang-hakbang siyang lumapit sa telepono, parang hinihila ng isang hindi nakikitang pwersa.

Nang marating niya ang kabinet, dahan-dahan niyang inangat ang lumang *receiver* at itinapat sa kanyang tainga. Wala siyang sinabi, hinihintay kung sino ang nasa kabilang linya.

Isang malamig, pamilyar, at nakakakilabot na tawa ng isang babae ang umalingawngaw sa kabilang dulo.

"Akala niyo ba talaga makakapagtago kayo sa akin, Aria?" bulong ni Mariz. "Enjoy the night, fake princess. Dahil bukas... papatayin ko kayong dalawa."

*Click.*