Chapter 7

Nabitiwan ni Aria ang *receiver* ng telepono.

Bumagsak ito sa sahig, lumikha ng isang malakas at nakakabinging kalampag na umalingawngaw sa buong pasilyo ng tahimik na bahay. Nanginginig ang mga tuhod niya. Ang malamig at mapanuyang tawa ni Mariz ay tila nakadikit pa rin sa kanyang pandinig, parang isang lason na mabilis kumalat sa kanyang sistema.

*Papatayin ko kayong dalawa.*

"Aria?!"

Mabilis na bumukas ang pinto ng kwarto mula sa ikalawang palapag. Lumabas si Paulo, nakasuot lamang ng kanyang pantalon, magulo ang buhok, at may bahid ng matinding pag-aalala at galit ang matatalim na mata. Sa tatlong malalaking hakbang, pababa ng hagdan, narating agad ng binata ang kinaroroonan ng dalaga.

Walang pag-aalinlangang hinapit ni Paulo si Aria sa kanyang dibdib, mahigpit na niyakap habang pinapakalma ang nanginginig nitong katawan.

"Anong nangyari? Bakit ka umiiyak?" nag-aalalang tanong ni Paulo, hinahaplos ang magulong buhok ni Aria. Tiningnan niya ang teleponong nakabitin sa sahig. "Sino ang tumawag?"

"S-Si Mariz..." humihikbing sagot ni Aria, nakakapit nang mahigpit sa braso ni Paulo. "Tinawagan niya tayo, Paulo. Alam niya kung nasaan tayo. Sabi niya... sabi niya papatayin niya tayo bukas..."

Nanigas ang panga ni Paulo. Isang madilim at nakakamatay na awra ang biglang bumalot sa binata. Binitiwan niya nang bahagya si Aria, yumuko upang pulutin ang telepono, at itinigil sa tapat ng kanyang tainga. Wala na itong *dial tone*. Patay na ulit ang linya. Sa tindi ng galit, marahas na hinila ni Paulo ang kurdon hanggang sa tuluyang maputol ito mula sa pader.

"Walang nakakaalam ng lugar na 'to kundi si Attorney. Imposibleng may makapag-trace ng linya maliban na lang kung binayaran nina Tito Hernan ang telecom *provider* o kaya'y nabili na nila ang abogado ko," pabulong ngunit mariing sabi ni Paulo, pilit na kinokontrol ang sarili para hindi mas lalong takutin si Aria.

"Paulo, paano na tayo?" umiiyak na tanong ni Aria. "I-Iwan mo na ako rito. Balikan mo ang pamilya mo sa El Monte. Kung hihiwalay ka sa akin, hindi ka nila gagalawin. Ikaw ang susunod na Gobernador, hindi nila pwedeng sirain ang pangalan mo—"

"Tumigil ka," madiin at awtoritaryan na putol ni Paulo. Hinawakan niya ang magkabilang pisngi ni Aria at pilit itong pinatingala sa kanya. Ang mga mata ni Paulo ay nagliliyab sa determinasyon at matinding obsesyon. "Ano sa tingin mo ang gagawin ko? Iiwan kita para sa isang pwesto sa pulitika? Putangina, Aria, kung ang kapalit ng pagiging Gobernador ay ang mamatay ka, isinusumpa ko sa harap mo ngayon, tatalikuran ko ang buong El Monte."

"Pero ang pamilya mo—"

"Ikaw ang pamilya ko!" bulyaw ni Paulo, hindi na mapigilan ang emosyon. "Wala na akong pakialam sa kanila! Sa'yo lang ako. Akin ka."

Binuhat ni Paulo si Aria na parang isang bata. Sa halip na ibalik sa kama, dinala niya ito sa loob ng banyo. Malamig ang pawis ni Aria at nanginginig pa rin dahil sa takot. Binuksan ni Paulo ang *shower*, hinayaang bumuhos ang maligamgam na tubig mula sa *heater*.

Bumasa ang damit nilang dalawa. Ang itim na polo na suot ni Aria ay dumikit sa kanyang katawan, inilalantad ang bawat kurba niya sa ilalim ng tubig. Hindi na nag-abala pa si Paulo na maghubad. Sumampa siya sa ilalim ng tubig kasama ang dalaga, mahigpit itong niyakap upang ipasa ang init ng kanyang katawan.

"Hush, baby... shh. Nandito ako," pag-aalo ni Paulo habang hinahaplos ang basang likod ni Aria. "Walang makakakuha sa'yo."

Ang mainit na tubig at ang matibay na yakap ni Paulo ay unti-unting nagtunaw sa takot ni Aria. Napatingala siya sa binata. Basang-basa ang buhok ni Paulo, tumutulo ang tubig mula sa matalas nitong panga pababa sa matipunong dibdib, ngunit ang mga mata nito ay nananatiling nakapako sa kanya—puno ng pagsamba at marahas na pagmamahal.

Dahan-dahang itinaas ni Aria ang kanyang mga kamay, inabot ang batok ni Paulo. Kusang hinanap ng kanyang mga labi ang labi ng binata.

Para namang nauuhaw na disyerto na binigyan ng ulan, marahas na tinugon ni Paulo ang halik. Ibinangga niya ang likod ni Aria sa malamig at basang pader ng banyo. Ang tunog ng bumabagsak na tubig ay nahaluan ng matatamis nilang ungol.

Walang pasabing hinila ni Paulo pataas ang basang polo ni Aria, tuluyang hinubad ito at itinapon sa sahig. Sa gitna ng buhos ng tubig, bumaba ang mga labi ni Paulo sa leeg ng dalaga, kinakagat ito nang madiin, bago sinakop ang namumulang rurok ng dibdib nito.

"P-Paulo... ahh..." daing ni Aria, mahigpit na nakakapit sa malalapad na balikat ng binata habang umaagos ang tubig sa kanilang mga katawan.

Ipinasok ni Paulo ang kanyang hita sa pagitan ng mga binti ni Aria, idinidiin ang kanyang tumitigas na pagkalalaki sa kaselanan nito kahit may suot pa siyang pantalon. Ginamit niya ang magagaspang niyang daliri upang haplusin ang basang-basa nang sentro ng dalaga, pinagsasabay ang pagmasa sa dibdib at ang paglalaro sa ibaba.

Nabaliw si Aria sa sarap. Pinapagpag niya ang anumang natitirang takot, isinusuko ang lahat sa lalaking nag-iisang sandigan niya.

Nang hindi na makapagpigil, mabilis na kinalag ni Paulo ang kanyang basang pantalon, itinulak ito pababa kasama ng *boxer briefs*. Binuhat niya si Aria sa magkabilang hita, na mabilis namang ipinulupot ng dalaga ang kanyang mga binti sa baywang ng binata.

"Kumapit ka nang mahigpit," paos na utos ni Paulo.

Sa isang marahas na idlip, ibinaon niya nang sagad ang sarili sa loob ni Aria.

Napanganga si Aria, isang malakas na daing ang umalingawngaw sa loob ng banyo. Ang bawat pagbayo ni Paulo ay malalim, desperado, at punong-puno ng panunumpa. Bawat pagbangga ng kanilang mga katawan ay sumasabay sa paghampas ng ulan sa bubong ng *safehouse*.

"Sabihin mo," ungol ni Paulo sa pagitan ng mabibigat niyang paghinga, idinidiin nang mas malalim ang sarili. "Sabihin mong hindi mo ako iiwan."

"Hindi kita iiwan! Ahh... Paulo... s-sa'yo lang ako!" humihikbing sigaw ni Aria, nanginginig sa pinaghalong sarap at emosyon. Ang mga kuko niya ay nag-iwan ng pulang marka sa likod ng binata.

Sa gitna ng rumaragasang tubig mula sa *shower*, ipinaramdam ni Paulo na siya ang batas. Na walang sinuman—hindi si Mariz, hindi si Tito Hernan, at hindi ang Gobernador—ang pwedeng humati sa kanilang dalawa. Nang sabay nilang marating ang rurok ng nakakabaliw na kaligayahan, isinubsob ni Paulo ang mukha niya sa leeg ni Aria, humihingal na ibinubuhos ang lahat sa loob ng dalaga.

Ilang minuto silang nanatili sa ganoong posisyon, pinapakalma ang nagwawalang paghinga, habang patuloy silang hinuhugasan ng tubig.

Dahan-dahang ibinaba ni Paulo si Aria. Puno ng pag-iingat at lambing niyang pinunasan ang mukha nito. Ngunit nang magtama ang kanilang mga mata, bumalik agad ang matinding seryoso sa anyo ng binata. Ang emosyon ay pinalitan muli ng alerto.

"Magbihis ka na. Magsuot ka ng makapal na jacket," utos ni Paulo, pinapatay ang *shower*.

"Aalis na tayo?"

Tumango si Paulo, ang kanyang panga ay umigting. "Hindi na natin hihintayin si Attorney. Kung nalaman na nila kung nasaan ang *safehouse*, ilang oras na lang ang bibilangin natin bago dumating ang mga *goons* ni Tito Hernan dito. Aalis tayo ngayon din. Sa Nueva Esperanza tayo dadaan para hindi nila tayo ma-trace sa El Monte."

Paglabas nila ng banyo, mabilis silang nagtuyo at nagsuot ng mga damit. Habang isinusuot ni Aria ang kanyang sapatos, napansin niyang lumapit si Paulo sa isang maliit na kwadro ng *painting* sa dingding. Hinila ito ng binata, inilalantad ang isang nakatagong *safe*. Pinihit niya ang *combination* at bumukas ito.

Nanlaki ang mga mata ni Aria nang makita kung ano ang kinuha ni Paulo mula sa loob.

Isang itim at kumikinang na *Glock 19* na baril.

Kinasahan ito ni Paulo, tiningnan kung may bala ang *magazine*, bago malamig na itinago sa likod ng kanyang baywang, sa ilalim ng kanyang jacket.

"Paulo..." kinakabahang sambit ni Aria.

Nilapitan siya ni Paulo at hinawakan ang kanyang kamay nang mahigpit. "Sinabi ko sa'yo. Papatayin ko ang sinumang humarang sa atin. Tayo na."