Chapter 4

Nanginginig ang buong katawan ni Aria, hindi lamang dahil sa lamig ng aircon sa loob ng marangyang SUV, kundi dahil sa nakapapasong talim ng tingin ni Gobernador Santillanes. Basang-basa ang kanyang manipis na damit, nakadikit sa balat niya ang lamig ng ulan, habang ang lalaking kaharap niya ay kalmadong humihigop ng kape mula sa isang thermal flask.

"G-Gobernador..." simula ni Aria, pilit na pinipigilan ang pagtulo ng kanyang mga luha. "Wala po akong ginagawang masama. Mahal namin ni Paulo ang isa't isa."

Tumawa nang mapakla ang Gobernador. Isang tawang walang bahid ng saya.

"Pag-ibig?" umiling ang matanda. "Aria, matalino kang bata. Alam mong sa mundong ginagalawan natin, walang halaga ang pag-ibig kung wala kang kapangyarihan. At ngayon... wala ka na kahit ano. Isa ka na lamang mantsa na sisira sa pulitika ng anak ko."

Kumuha ng isang makapal na brown envelope ang Gobernador at inihagis ito sa kandungan ni Aria.

"Buksan mo," malamig na utos nito.

Nanginginig ang mga manhid na daliri ni Aria habang binubuksan ang envelope. Nanlaki ang kanyang mga mata nang makita ang mga papeles sa loob. Isa itong draft ng isang pormal na reklamo at warrant of arrest. Nakapangalan sa kanya. Ang kaso: Pagnanakaw ng milyun-milyong halaga ng alahas at pera mula sa kaban ng kanyang kinagisnang pamilya.

"P-Peke 'to! Wala akong ninakaw!" naiyak na sigaw ni Aria. "Kahit isang kusing, wala akong kinuha palabas ng mansyon!"

"Alam ko," kalmadong sagot ng Gobernador. "Pero hindi 'yan ang paniniwalaan ng korte kapag pinirmahan ni Hernan ang mga papeles na 'yan. Pumayag si Hernan na i-atras ang kaso kapalit ng isang kondisyon mula sa akin: Ihihiwalay kita kay Paulo, at ipapakasal ko ang anak ko kay Mariz."

Umiling si Aria, humihikbi nang malakas. "Hindi... hindi papayag si Paulo..."

Biglang dumilim ang mukha ng Gobernador at marahas na hinawakan ang braso ni Aria. "Makinig ka sa akin, babae. Kung ipipilit mo ang sarili mo sa anak ko, hindi lang ikaw ang sisirain ko. I-pa-freeze ko ang lahat ng bank accounts ni Paulo. Tatanggalan ko siya ng mana, at titiyakin kong babagsak siya sa putik kasama mo. Gusto mong makitang maghirap ang lalaking mahal mo dahil lang sa pagiging makasarili mo?!"

Parang sinaksak ang puso ni Aria. Kaya niyang tiisin ang hirap, kaya niyang makulong, ngunit ang sirain ang kinabukasan ni Paulo? Hindi niya kaya.

Binitiwan siya ng Gobernador at naglabas ng isang maliit na susi at ilang libong piso. "May isang lumang apartment sa dulo ng bayan, malapit sa riles. Doon ka muna magtago. Kapag nalaman kong nakipagkita ka kay Paulo, ipapakulong kita at wawasakin ko ang buhay niya. Maliwanag?"

Walang nagawa si Aria kundi ang tumango habang humahagulgol. Pinababa siya ng mga bodyguards sa isang madilim at maputik na eskinita sa laylayan ng San Martin.

Alas-otso ng gabi.

Nakaupo si Aria sa sahig ng isang maliit, madilim, at maalikabok na kwarto. Ang bubong ay tumutulo dahil sa malakas na ulan, at ang tanging ilaw ay nagmumula sa pundidong bumbilya sa labas ng bintana. Yakap-yakap niya ang sarili, nakatingin sa kawalan. Sa loob ng wala pang bente-kwatro oras, nawala ang kanyang pamilya, ang kanyang yaman, at ang kaisa-isang lalaking mahal niya.

Napakapit siya nang mahigpit sa kwintas na buwan sa kanyang leeg. Patawarin mo ako, Paulo. Kailangan kong lumayo para sa'yo, isip niya.

BLAG!

Napatalon si Aria nang makarinig ng malakas na kalampag mula sa manipis na kahoy na pinto ng apartment.

BLAG! CRACK!

Sa ikatlong sipa, tuluyang nasira ang seradura at bumukas nang marahas ang pinto. Pumasok ang malamig na hangin kasabay ng isang matangkad na pigura.

"Aria!"

Halos tumigil ang paghinga ni Aria. Nakatayo sa may pintuan si Paulo. Basang-basa ang itim nitong polo, magulo ang buhok, at ang mga matatalim na mata nito ay nanlilisik sa galit at pag-aalala. Mukha itong isang halimaw na handang pumatay ng sinuman na humarang sa daan niya.

Bago pa man makapagsalita si Aria, mabilis na humakbang si Paulo, lumuhod sa sahig, at kinulong ang dalaga sa isang napakahigpit na yakap. Ibinabaon ni Paulo ang kanyang mukha sa basa at magulong buhok ni Aria, humihinga nang malalim na tila ngayon lang siya nakakuha ng hangin.

"Tangina," paos at nanginginig na mura ni Paulo. "Halos patayin ko ang mga tauhan ni Papa maituro lang nila kung saan ka dinala. Akala ko kung anong ginawa nila sa'yo."

Gusto sanang gumanti ng yakap ni Aria, pero naalala niya ang banta ng Gobernador. Pilit niyang itinulak ang matipunong dibdib ng binata.

"Paulo, umalis ka na. Hindi ka pwedeng nandito," umiiyak na tabig ni Aria, umiiwas ng tingin. "Masisira ka. Masisira ang buhay mo. Ikakasal ka na kay Mariz..."

Natigilan si Paulo. Ang pag-aalala sa kanyang mga mata ay biglang napalitan ng isang madilim, mapanganib, at nag-aapoy na obsesyon. Marahas niyang hinawakan ang magkabilang pisngi ni Aria at pilit itong pinaharap sa kanya.

"Ano bang sinasabi mo?" mariing tanong ni Paulo, ang boses ay nagbabanta. "Ako? Ikakasal sa basurang 'yon? Aria, kahit itakwil ako ng pamilya ko ngayon din, wala akong pakialam. Hindi ako aalis nang hindi ka kasama."

"Hindi mo naiintindihan!" sigaw ni Aria, humahagulgol. "Ipapakulong nila ako, Paulo! At kukunin nila ang lahat sa'yo! Wala na akong silbi, wala na akong pangalan! Isa na lang akong—"

Hindi na natapos ni Aria ang sasabihin dahil marahas na sinakop ni Paulo ang kanyang mga labi.

Hindi ito isang malambing na halik. Isa itong desperadong pag-angkin. Punong-puno ng galit, pananabik, at pagmamay-ari. Pilit na pumiglas si Aria, hinahampas ang braso ng binata, ngunit masyadong malakas si Paulo. Binuhat niya si Aria mula sa sahig at walang-habas na inihagis sa ibabaw ng maliit at tumutunog na kama.

Bago pa man makabangon si Aria, dumagan na si Paulo sa ibabaw niya. Ginamit ng binata ang kanyang bigat upang ipitin ang dalaga, habang ang isa niyang kamay ay mabilis na hinablot ang itim na silk necktie mula sa kanyang bulsa.

"Paulo, ano ba—"

Sa isang mabilis at sanay na galaw, pinagsaklob ni Paulo ang magkabilang pulso ni Aria sa ibabaw ng ulo nito at mahigpit itong itinali gamit ang kanyang kurbata. Napasinghap si Aria, hindi makagalaw, nakatingala sa mga nanlilisik at nagugutom na mata ng anak ng Gobernador.

"Itatak mo sa isip mo 'to, Aria," mababang ungol ni Paulo habang idinidiin ang kanyang matigas na katawan sa nanginginig na dalaga. "Wala akong pakialam kahit wala kang pangalan. Wala akong pakialam kahit sa ganitong klaseng kwarto tayo tumira habambuhay. Sa akin ka. At papatunayan ko sa'yo ngayon na hinding-hindi kita papakawalan."

Walang pag-aalinlangang hinawakan ni Paulo ang kwelyo ng manipis at basang t-shirt ni Aria at marahas itong pinunit sa gitna. Umalingawngaw ang tunog ng napupunit na tela sa loob ng maliit na kwarto, inilalantad ang maputi at namumulang dibdib ng dalaga sa malamig na hangin.

"Paulo... ahh!" napadaing si Aria nang kagatin ni Paulo ang kanyang collarbone, nag-iiwan ng madilim na marka bago gumapang pababa ang maiinit nitong labi patungo sa tuktok ng kanyang dibdib.

Ang bawat halik at s****p ni Paulo ay nag-aapoy sa pagnanasa. Hindi na nakapagsalita si Aria, ang kanyang mga pagtutol ay nalunod sa sarili niyang mga ungol. Nararamdaman niya ang matigas at nag-uumapaw na init ni Paulo na nakadiin sa kanyang hita, tila isang hayop na desperadong makapasok sa kanyang hawla.

Mabilis na kinalag ni Paulo ang kanyang sariling sinturon. Sa isang marahas na galaw, hinila niya pababa ang maong na shorts ni Aria, kasama ang panloob nito, at itinapon sa sahig. Ibinuka ni Paulo ang mga hita ng dalaga at pumagitna rito, ang kanyang mga mata ay nanlalabo sa matinding obsession at sexual frustration.

"Tingnan mo ako, Aria," utos ni Paulo, hinahaplos ang basang pisngi ng dalaga.

Nang magtama ang kanilang mga mata, walang-pasabing ibinaon ni Paulo ang kanyang sarili sa loob ni Aria nang isang bagsakan.

"Ugh! Paulo!" sumigaw si Aria, napabaling ang ulo sa gilid habang pilit na hinihila ang kanyang mga nakataling kamay. Napakadiin, napakasagagad. Ang sakit at sarap ay naghalo sa kanyang sistema, pinupuno ang buong pagkatao niya ng nagbabagang init ng binata.

"Akin ka," umuungol na sambit ni Paulo, sinimulan ang marahas at mabilis na pagbayo. Bawat galaw niya ay pinapaingit ang lumang kama. "Sabihin mong akin ka lang!"

"S-Sa'yo lang! Ahh... Paulo, dahan-dahan..." naiiyak na daing ni Aria, ngunit sa halip na bumagal ay mas lalo pang binilisan at idiniin ni Paulo ang kanyang bawat pagpasok.

Para silang mga baliw na naghahanap ng kaligtasan sa katawan ng isa't isa. Sa gitna ng bagyo, sa loob ng isang maruming kwarto, ipinaramdam ni Paulo na siya ang magiging hari ng dalaga, kahit pa nawalan ito ng korona. Ang matigas na dibdib ni Paulo ay nakadikit sa dibdib ni Aria, ang kwintas nilang araw at buwan ay nagkikiskisan at nagkaka-ingay sa bawat marahas nilang paggalaw.

Nang hindi na makapagpigil, humawak si Paulo sa baywang ni Aria at ibinaon ang sarili nang pinakamalalim na kaya niya. Pareho silang napasigaw sa rurok ng kaligayahan, nanginginig ang mga katawan habang ibinubuhos ng binata ang lahat ng init at pagmamahal sa loob ng dalaga.

Bumagsak si Paulo sa ibabaw ni Aria, humihingal, habang maingat na inilalapat ang kanyang mga labi sa noo ng dalaga. Dahan-dahan niyang kinalag ang kurbatang nakatali sa mga pulso ni Aria at h******n ang namumula nitong balat.

Niyakap ni Aria ang malalapad na balikat ni Paulo at umiyak sa dibdib nito.

"Magtatanan tayo," seryoso at buong-buong desisyon ni Paulo habang hinahaplos ang buhok ng dalaga. "Kukunin ko ang lahat ng perang kaya kong makuha bukas nang hindi nila nalalaman. Aalis tayo sa San Martin. Lalayo tayo sa impyernong 'to, Aria."

Tumango si Aria, kumakapit sa pangako ng kanyang araw. Ngunit hindi nila alam na ang planong pagtatanan kinabukasan ang siyang maghuhukay ng kanilang pinakamalalim na libingan.