LOGINAnim na buwan ang lumipas.Ang buong bayan ng San Isidro ay nababalot ng piyesta at pagdiriwang. Ang mga kalsada ay puno ng mga bulaklak, ang mga banderitas ay sumasayaw sa hangin, at ang bawat mamamayan ay nakangiti. Ngayong araw, ang pinakamakapangyarihan at kinatatakutang Alkalde nila ay opisyal nang mag-iisang dibdib sa babaeng nagpatunaw sa kanyang yelong puso.Sa harap ng dambuhalang altar ng San Isidro Cathedral, nakatayo si Mayor Chozen Cordovez. Suot niya ang isang custom-made white tuxedo na lantarang humuhulma sa kanyang matipunong pangangatawan. Ang kanyang buhok ay maayos na nakasuklay, at ang kanyang panga ay nag-iigting. Wala nang bakas ng halimaw sa kanyang mga mata; ang naroroon lamang ay purong kaba at walang-hanggang pag-ibig habang hinihintay ang pagbukas ng dambuhalang pinto ng simbahan.Sa mga unang hilera ay nakaupo ang pamilya Cordovez at ilang matataas na opisyal ng bansa na nanatiling tapat sa kanya. Naroroon din si Mina, na walang-tigil sa pag-iyak habang ha
Kinabukasan, ang sinag ng araw ay dahan-dahang sumilip mula sa makapal na kurtina ng master's bedroom. Nagising si Olga na nakabaon pa rin sa matigas at mainit na dibdib ni Mayor Chozen Cordovez. Ang isang malaking braso ng Alkalde ay mahigpit na nakapulupot sa kanyang baywang, tila kahit sa pagtulog ay sinisigurado nitong hindi siya makakawala.Nang imulat ni Olga ang kanyang mga mata, nakita niyang gising na si Chozen. Tahimik lamang itong nakatitig sa kanya, ang mga mata ay puno ng pambihirang pagsamba na kailanman ay hindi niya inakalang makikita sa kinatatakutang "Mayor Yelo"."Magandang umaga, asawa ko," garalgal at malalim na bati ni Chozen, bago inilapat ang isang mainit na halik sa noo ng dalaga.Ngumiti si Olga at sumiksik lalo sa leeg ng lalaki. "Magandang umaga. Bakit gising ka na? Hindi mo man lang ako ginising.""Pinapanood kitang matulog," simpleng sagot ni Chozen. Hinaplos ng Alkalde ang magulong buhok ng aktres. "Gusto kong siguraduhin na totoo 'to. Na nandito ka tala
Ang banyo ng master's bedroom ni Chozen ay hindi lang basta paliguan—isa itong dambuhalang sanctuary na gawa sa itim na marmol, pinatingkad ng mga ginintuang fixtures, at may malalaking salamin na hindi pinagpapawisan. Sa mismong gitna nito ay isang pabilog na jacuzzi-style bathtub na kayang magkasya ng apat na tao, napapaligiran ngayon ng mga nag-aapoy na scented candles na nagbibigay ng malamlam at romantikong liwanag sa buong silid.Nakaupo si Olga sa gilid ng tub, nakabalot lamang sa isang makapal at malambot na puting tuwalya. Tahimik niyang pinapanood ang lalaking kanina lang ay nagwala at sumindak sa buong national media na ngayon ay maingat at matiyagang nagtitimpla ng mainit na tubig para sa kanya. Nagbuhos si Chozen ng mamahaling essential oils na amoy sandalwood at vanilla—isang pamilyar na pabango na pinagsasama ang kanilang dalawang pagkatao.Walang saplot na pang-itaas ang Alkalde. Ang matipuno at malapad nitong likod, ang bawat perpektong kalamnan na gumagalaw sa ilalim
Ilang oras bago tuluyang sumikat ang araw, binagtas ng convoy ng mga itim na tactical SUV ang tahimik at nababalot ng makapal na hamog na kalsada papasok sa bayan ng San Isidro. Wala nang mga sumusunod na media. Wala nang mga cameraman na nag-aabang sa bawat kanto. Ang tanging maririnig ay ang mabigat na ugong ng makina ng mga sasakyan na pag-aari ng pinakamakapangyarihang lalaki sa buong probinsya.Sa loob ng pinakamalaking sasakyan, nakasandal si Olga sa dibdib ni Chozen, ang kanyang mga mata ay mabigat ngunit hindi siya makatulog. Ang paglipat mula sa magulo at mapanghusgang siyudad ng Maynila patungo sa tahimik na kaharian ng Alkalde ay tila isang panaginip. Ilang oras pa lamang ang nakakalipas noong idineklara siya nitong mapapangasawa sa harap ng bilyun-bilyong tao. Ngayon, pauwi na siya sa lugar na magiging pormal na kulungan niya—isang kulungang mas gugustuhin niya kaysa sa anumang kalayaan.Huminto ang sasakyan sa tapat ng naglalakihang wrought-iron gates ng mansyon ng pamily
Sa loob lamang ng isang oras matapos ang nakapangingilabot at lantarang pag-angkin ni Mayor Chozen Cordovez kay Olga Manahan sa mismong harap ng national television, tila huminto sa pag-ikot ang buong Pilipinas.Ang video clip ng marahas, nagugutom, at mapang-angking halik ng Alkalde—na sinundan ng matapang nitong deklarasyon ng kasal—ay kumalat na parang wildfire. Bumagsak ang servers ng dalawang malalaking social media platforms dahil sa bilyun-bilyong searches, shares, at comments. Ang mga hashtags na #MayorYeloMelts, #TheAlphaMayor, at #ChozenOlgaWedding ay agad na umokupa sa unang tatlong pwesto ng worldwide trends.Kung inaasahan ng management ni Olga na masisira ang karera ng aktres dahil sa pag-aming ito, nagkamali sila nang isang daang porsyento.Ang publiko, na palaging uhaw sa mga kwento ng tunay na pag-ibig at mga alpha male na handang hamakin ang lahat para sa kanilang reyna, ay tuluyang nabaliw. Sa halip na pandirihan, kinilig at sinamba ng buong bansa ang katapangan ni
"Ngayon, makinig kayong lahat."Ang malalim, garalgal, at nakapangingilabot na boses ni Mayor Chozen Cordovez ay umalingawngaw sa buong Grand Ballroom. Kahit walang hawak na mikropono, ang bagsik at awtoridad sa kanyang tinig ay sapat na upang padagundungin ang bawat sulok ng silid.Tahimik ang lahat. Ang mga reporters na kanina ay nagtutulakan at nag-aagawan sa mga katanungan ay ngayon ay tila mga estatwa, hindi makagalaw sa tindi ng takot at pagkamangha. Ang nakabibinging pag-click ng mga camera ay bumagal, naghihintay sa susunod na mangyayari.Nakahilig pa rin ang mukha ni Olga sa matigas na dibdib ni Chozen. Hinihingal siya, ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakakapit sa itim na leather jacket ng Alkalde. Nanginginig ang buong katawan niya, hindi dahil sa takot sa media, kundi dahil sa matinding emosyon at kaligtasan na naramdaman niya sa mga bisig ng nag-iisang lalaking sumasamba sa kanya.Inabot ng pinuno ng security team ni Chozen ang isang wireless microphone sa Alkalde. Wa
Nanggagalaiti sa galit si Mariz habang nakatitig sa kanyang repleksyon sa malaking salamin ng kanyang marangyang kwarto sa El Monte.Kitang-kita pa rin ang mapupulang marka ng matitigas na daliri ni Paulo sa kanyang makinis na leeg. Sa tuwing lulunok siya, nakakaramdam siya ng sakit. Ngunit mas mas
Nabitiwan ni Aria ang *receiver* ng telepono.Bumagsak ito sa sahig, lumikha ng isang malakas at nakakabinging kalampag na umalingawngaw sa buong pasilyo ng tahimik na bahay. Nanginginig ang mga tuhod niya. Ang malamig at mapanuyang tawa ni Mariz ay tila nakadikit pa rin sa kanyang pandinig, parang
Walang tigil ang pagbuhos ng malakas na ulan. Ang tunog ng mga patak nito sa bubong ng lumang *safehouse* at ang paghampas ng hangin sa mga puno ng pino ay tila isang nakakabinging kanta ng kalikasan. Subalit sa loob ng maliit at tagong bahay na iyon, walang ibang naramdaman si Aria kundi ang nag-a
Napasimangot si Aria nang tumama ang mapusyaw na sinag ng araw sa kanyang mukha mula sa sirang bintana ng apartment. Dahan-dahan siyang nagmulat ng mga mata, umaasang isang masamang panaginip lamang ang lahat ng nangyari kahapon. Ngunit ang amoy ng lumang kahoy at alikabok ang nagpamukha sa kanya n







