로그인Ang unang sinag ng araw na tumagos mula sa malalaking salamin ng bintana ay nagdala ng mainit na liwanag sa loob ng madilim na silid. Sa unang pagkakataon sa loob ng dalawang buwan, nagising si Nayah na hindi balot ng malamig na pawis at hindi inuudyukan ng matinding kaba. Ang tangi niyang naramdaman ay ang mainit at mabigat na braso na mahigpit na nakapulupot sa kanyang hubad na baywang, at ang pamilyar na pagtaas-baba ng matipunong dibdib na nagsisilbing unan niya.Dahan-dahan niyang iminulat ang kanyang mga mata. Ang unang bumungad sa kanya ay ang mukha ni Mayor Chance De La Serna. Hindi ito natutulog. Nakasandal ang Alkalde sa *headboard*, tahimik at matamang pinagmamasdan ang kanyang mukha. Wala na ang poot at kabaliwan sa madidilim nitong mga mata; ang natira ay isang purong debosyon na tila ba si Nayah ang pinakamahalagang nilalang sa buong mundo."Kanina ka pa gising?" paos na tanong ni Nayah, inaayos ang kumot na nakabalot sa kanila.Isang malambot na ngiti ang sumilay sa mga
Unti-unting humupa ang marahas at nag-aapoy na bagyo sa loob ng malawak na silid. Ang tanging naririnig na lamang sa kabuuan ng nakatagong mansyon ay ang mabibigat at nagkakasabay nilang paghinga na sumasaliw sa malalakas na hampas ng alon ng dagat sa labas ng bintana. Ang gabi ay malalim, malamig, at tahimik—isang matinding kaibahan sa nagwawalang emosyon na kanina pa sumasakop sa apat na sulok ng kwarto.Nakahiga si Nayah sa ibabaw ng malapad at matipunong dibdib ni Mayor Chance De La Serna. Balot sila ng makapal at puting kumot na sumasaksi sa nangyaring matinding pag-angkin. Ang malalakas na braso ng Alkalde ay mahigpit pa ring nakapulupot sa kanyang baywang at likuran, tila mga kadenang bakal na natatakot na baka sa isang maling kurap nito ay muli siyang maglaho na parang bula. Ramdam na ramdam ni Nayah ang mabilis at malakas na pagtibok ng puso ng lalaki sa ilalim ng kanyang pisngi—isang mainit at buhay na patunay na pagkatapos ng dalawang buwang pag-aakalang nasa impyerno sila
Ang distansya sa pagitan nilang dalawa ay tuluyan nang nilamon ng isang nagbabagang pagnanasa na dalawang buwan nilang parehong pinigilan. Bago pa man makasagot si Nayah sa huling sinabi ng Alkalde, mabilis na yumuko si Chance at walang-awang inangkin ang kanyang mga labi.Hindi ito isang banayad o malambing na halik. Isa itong marahas, nagugutom, at maparusang pag-angkin.Napasigaw si Nayah sa gulat, ngunit ang tunog na iyon ay mabilis na kinain ni Chance nang buksan nito ang kanyang bibig at lantarang sinakop ang bawat sulok nito. Nalalasahan ni Nayah ang pamilyar na lasa ng *mint*, kape, at ang maalat na luha na nagmumula sa kanilang parehong mga mata. Humalo rin ang manipis na lasa ng kalawang mula sa duguang kamao ni Chance na ngayon ay mahigpit na nakapulupot sa kanyang baywang at batok.Pilit na itinutulak ni Nayah ang malapad na dibdib ng Alkalde, hindi dahil ayaw niya, kundi dahil sa matinding takot na tuluyan na siyang kainin ng nakalalasong pag-ibig na ito. "C-Chance... *hm
Ang tunog ng pag-ikot ng kandado ay tila naging hudyat ng pagsabog ng isang bombang dalawang buwan nang nag-iipon ng pwersa. Sa loob ng malawak at marangyang silid ng mansyon, ang hangin ay naging mabigat, nakasasakal, at nag-aapoy sa matinding tensyon.Nakasalampak si Nayah sa malamig na sahig sa gilid ng dambuhalang kama, yakap-yakap ang sariling mga tuhod habang nanginginig ang buong katawan. Sa kanyang harapan, nakatayo ang Alkalde. Wala na ang *suit jacket* nito, gusot ang puting *dress shirt*, at ang mga kamao nito ay may bahid pa rin ng natuyong dugo ni Reynan.Ngunit ang pinakanakabibingi sa lahat ay ang nakamamatay na katahimikan ni Chance. Nakatitig lamang ito sa kanya, ang dibdib ay mabilis at malalim na umaangat-baba. Bawat paghinga ng lalaki ay tila isang asidong sumusunog sa distansya sa pagitan nilang dalawa."Dalawang buwan," mababa, paos, at garalgal na panimula ni Chance. Ang boses nito ay nagpapatayo ng balahibo sa ensaktong balanse ng sakit at poot. "Dalawang buwan
Walang nagawa si Nayah kundi ang umiyak at magpumiglas habang pilit siyang kinakaladkad ni Mayor Chance De La Serna palayo sa duguang katawan ni Reynan. Ang mahigpit na hawak ng Alkalde sa kanyang baywang ay tila isang kadenang bakal na imposibleng makalas. Bawat pagpupumiglas niya ay sinusuklian ni Chance ng mas mahigpit at mas mariing pagkakulong sa kanya sa matipuno nitong dibdib."Reynan! Tulungan niyo siya!" humihiyaw na pakiusap ni Nayah sa mga taong nakatingin lamang sa kanila. Ngunit walang naglakas-loob na lumapit. Ang barikada ng mga armadong tauhan ng Alkalde ay sapat na upang maghasik ng matinding takot sa buong palengke ng Villa Amante.Binuksan ni Dante ang pinto ng pinakamalaking itim na *SUV*. Walang-pag-aalinlangang ipinasok ni Chance si Nayah sa likurang upuan, bago mabilis na sumunod at isinara ang pinto nang pagkalakas-lakas. Ang tunog ng pagsara ng pinto ay tila naging huling kumpas ng kalayaan ng dalaga.Sa loob ng *heavily-tinted* na sasakyan, ang hangin ay naka
Ang pagsigaw ni Nayah ay tila naging isang mahinang bulong na tuluyang nilamon ng nakabibinging poot sa utak ng Alkalde. Sa isang iglap, nawala ang pormalidad at pagiging kagalang-galang ni Mayor Chance De La Serna. Ang natira ay ang isang mabangis na hayop na nakakita ng banta sa kanyang teritoryo.Bago pa man makapag-react si Reynan o makabunot ng armas ang mga gwardya, mabilis na sumugod si Chance. Hindi siya gumamit ng baril. Hindi niya inutusan ang kanyang mga tauhan. Gusto niyang maramdaman ang mismong pagkabali ng mga buto ng lalaking naglakas-loob na hawakan ang babaeng pag-aari niya.Isang malakas, mabilis, at nakamamatay na suntok ang pinakawalan ni Chance na direktang tumama sa panga ni Reynan.Umalingawngaw ang isang nakakikilabot na tunog ng paglagutok ng buto. Sa tindi ng pwersa ng Alkalde, tumilapon si Reynan paatras, bumagsak nang malakas sa maalikabok na semento at nabitiwan ang mga pinamiling gulay."Reynan!" humihiyaw na tili ni Nayah, akmang lalapit sana upang tulu
Bumukas ang pinto ng private elevator sa loob ng underground safehouse. Sumalubong kay Mayor Paulo Santillanes ang malamig na hangin mula sa aircon, ngunit ang atensyon niya ay agad na nakuha ng babaeng naghihintay sa kanya sa gitna ng marangyang sala.Dugtong ito sa huling tagpo kung saan iniwan n
Puno ng mga puting rosas at orchids ang pinakamalaking chapel ng Nueva Esperanza. Ang malungkot na himig ng biyolin ay umaalingawngaw sa buong bulwagan, nagdadagdag sa bigat ng emosyon ng mga dumalong pulitiko, negosyante, at mga ordinaryong mamamayan na nakikiramay sa kanilang Alkalde.Sa gitna ng
Bumalik si Kiko sa loob ng VIP room matapos bigyan ng pagkakataon sina Mayor Paulo Santillanes at Aria na makapag-usap nang masinsinan. Ang 19-year-old na head security ay may bitbit na mga blueprint at isang secure na tablet. Umupo si Paulo sa gilid ng kama ni Aria, mahigpit na nakahawak sa kama
Tila nagliyab ang buong VIP room ng El Monte Medical Center. Ang malamig na hangin na nagmumula sa aircon ay tuluyang natabunan ng nagbabagang init sa pagitan nina Mayor Paulo Santillanes at Aria.Mabilis na hinubad ni Paulo ang suot na itim na t-shirt na may mga mantsa ng dugo at dumi. Inihagis ni







