CHAPTER 2

Pagkatapos ng ilang araw, bumalik ulit si Sugar sa ospital. Kahit hindi naman niya kailangang bumalik agad dahil maayos naman ang lagay ni Cece pero hindi niya kayang manatili sa bahay nang alam niyang mag-isa lang ang kaibigan niya roon. Kaya pagkatapos ng trabaho, dumidiretso talaga siya sa ospital dala ang ilang gamit, pagkain at mga bagay na baka kailanganin ni Cece.

Isang gabi, habang natutulog si Cece, muling naramdaman ni Sugar ang bigat sa dibdib niya. Naaalala na naman niya ang sinapit ng kaibigan, hindi lang iyon. Pati ang problema niya sa kanilang bahay ay dala na rin niya.

Si Sugar kasi ang panganay sa kanilang tatlong magkakapatid. Kahit mahirap ay siya rin ang nagpapaaral sa kanila. Hindi lang iyon, siya rin ang gumagastos sa panggamot ng kanyang ina dahil may malubhang sakit ito.

Lumabas siya ng ospital para sana magyosi at doon niya muling nakita ang lalaki.

Nakatayo ito sa parehong lugar kung saan sila unang nagkita, hawak ang sariling sigarilyo. Nang mapansin siya nito, bahagyang ngumiti.

“You're here.. Again,” bati nito sa kanya pagkatapos ay bibigyan sana siya ng isang stick ng sigarilyo pero hindi iyon tinanggap ni Sugar.

“Lighter na lang ulit, pahiram ako. May sarili naman akong yosi,” sagot ni Sugar.

Tumawa ang lalaki saglit sa kanya pagkatapos ay bumalik na ito sa kanyang pagyoyosi.

Parang nagkataon lang pero mula noon, paulit-ulit na nangyari ang ganoon.

Kapag pumupunta si Sugar sa ospital, minsan ay naroon ang lalaki. Kapag pareho silang may oras, nauuwi iyon sa isang maikling yosi session sa labas.

Hindi agad niya nalaman ang pangalan nito, o mas gusto niyang isipin na ayaw niyang alamin ang pangalan nito. Noon, hindi rin niya alam kung bakit palagi itong nasa ospital.

Ang alam lang niya, komportable siyang kasama ito. Hindi sila palaging nag-uusap. Minsan, tahimik lang silang nakaupo habang pinapanood ang mga sasakyang dumadaan sa harap ng ospital. Minsan naman ay nagkukuwento sila tungkol sa trabaho at kung anu-ano pa tungkol sa kanilang buhay pero may kakaibang gaan sa bawat pag-uusap nila. Although, ayaw ni Sugar na ma-fall doon dahil hindi naman niya totally kilala ang lalaki.

Sa loob ng ospital, palaging si Cece ang iniisip ni Sugar.

Sinisigurado niyang nakakakain ito. Tinutulungan niya kapag kailangan nitong bumangon. Pinapaalalahanan niya itong uminom ng gamot at palagi niyang kinukumusta ang nararamdaman nito.

“Sure ka, ah. Okay ka na? Hindi ka na gutom?” tanong pa niya sa kaibigan.

“Oo nga, alam mo, sa ating dalawa ngayon, ikaw ang mas mukhang gutom at stressed. Baka mamaya, ikaw pa ang maospital pagkatapos ko, ah,” tumawa pa si Cece noon.

“Uy, hindi naman. Kaya ko ang sarili ko, nagpapahinga rin ako kapag may oras. Hindi mo lang nakikita kasi tulog ka,” sagot naman ni Sugar.

Isang hapon, nadatnan niyang nakaupo si Cece sa kama habang nakatingin sa bintana. Hindi ito umiiyak pero halatang pagod na pagod na ito sa lahat ng nangyari sa kanya.

Umupo si Sugar sa tabi nito at hinawakan ang kamay ng kaibigan. “Okay ka lang? Kailangan mo yata ng kausap. Nandito lang ako, ha.”

Maya-maya, bahagyang sumandal si Cece sa balikat niya. Doon niya napagtanto kung gaano kalaki ang pinagdadaanan ng best friend niya.

“Masakit pala talaga ang ginawa sakin ni Bryan. Hindi ko alam kung bakit hinayaan ko siyang gawin sa akin iyon, e.”

“Kasi mahal mo? Alam mo naman, nagiging tanga talaga tayo kapag mahal natin iyong tao. Maging masaya na lang siguro tayo na okay ka na. Siguro naman ngayon, hindi ka na babalik sa kanya, di ba?”

Napatawa si Cece pagkatapos ay sumagot. “Hindi na talaga. Sa lahat ng pasang natamo ko sa kanya? Hindi na para bumalik pa ko. Baka ikamatay ko na iyon, e.”

Hindi lang pasa at sugat ang kailangang pagalingin ni Cece. Pati ang takot at trauma na iniwan ng taong pinagkatiwalaan niya ng buhay niya, ang taong nangako na hindi siya sasaktan kahit kailan.

Isang gabi, paglabas niya ay naabutan niya ang lalaking lagi niyang nakikita na nakasandal sa pader.

Napangiti ito nang makita siya.

“Yosi?”

Napatawa si Sugar. “Parang yun na yata ang greeting mo lagi sa akin.”

“Effective naman. Tara?”

Umiling siya bago kumuha ng sigarilyo. Habang nagkakape at nagyoyosi sila, napansin ni Sugar na hindi na siya kasing-ilang tulad noong una.

Nalaman na rin niya ang pangalan nito. Si Alejandro. Nasa 30s na ang itsura nito pero hindi makakaila na sobrang gwapo ng lalaki. Kung hindi nga pipigilan ni Sugar ang kanyang sarili, alam niyang mahuhulog na siya rito dahil ang charming talaga ni Alejandro.

Kahit ayaw niyang aminin, hinahanap na rin niya ang presensya nito tuwing nasa ospital siya.

Hindi dahil gusto niyang tumakas sa problema ni Cece kundi dahil sa ilang minutong nakaupo siya kasama ito , nakakalimutan niyang saglit na mabigat ang mundo.

“Uy, okay ka lang ba? Bakit parang tulala ka? May dumi ba ko sa mukha?” tanong ni Alejandro sa kanya.

“Ah, wala. May iniisip lang,” mahinang sagot ni Sugar.

“Problem?” 

“Oo. Kaya nga napapayosi na lang ako, di ba?” sabay silang tumawa pagkatapos noon. 

Di tulad ng mga nauna nilang pagkikita, nauna sa loob noon si Sugar kaysa kay Alejandro.