Kabanata 04: Anniversary

Nami Ashantelle Santiago’s POV

Ang aga-aga, pero heto ako sa kusina. Kagaya ng nakasanayan, nagluluto ng almusal para sa asawa kong si Luigi—ang lalaking hindi yata naimbento ang salitang “salamat” sa bokabularyo niya. For three years, consistent ako sa routine na ‘to. Ang sabi kasi nila, “The way to a man’s heart is through his stomach.” Eh si Luigi yata, walang puso, kaya hindi tumatalab.

Pinirito ko ang bacon, nag-scramble ng eggs, at ginisa ang fried rice. Para akong nasa sariling cooking show, kulang na lang ay background music. Nilagay ko lahat sa plato, tapos inayos ang table. Nilagyan ko rin ng fresh orange juice para magmukhang sosyal. Kahit mukha akong nerd, Luigi can’t say I’m a useless wife. Maalaga kaya ako.

“Kailangan perfect ‘to, Nami. Third anniversary niyo ngayon. Kailangan kahit papaano, matuwa ang asawa mo!” sabi ko sa sarili habang inaayos ang platito. Pero after ilang segundo, natawa na lang ako. “Third anniversary, pero parang ako lang naman ang excited at masaya.”

I stopped when I heard Luigi’s footsteps on the stairs. Eto na ang bida. Pasok, leading man! Napatingin ako sa kanya, and there he was—looking effortlessly handsome in his white shirt and sweatpants. As always, ang kunot-noo at isang taas ng kilay ang signature greeting niya. Hindi man lang nagbago.

“Good morning, Luigi! Happy anniversary!” bati ko habang hawak ang baso ng juice.

Huminto siya, tumingin sa akin, at tumango. “Ano naman masaya sa anniversary natin? Para namang may pake ako?”

Napairap ako nang bahagya pero ngumiti pa rin. “Wow, ang saya naman ng asawa ko. Straight to the point talaga.”

Umupo siya sa lamesa at sinimulang kainin ang bacon. Wala man lang pasakalye o kahit “thanks.” Napaka-ungrateful. Ako naman, sinadya kong maupo sa tapat niya.

“So, Luigi…” Tumikhim ako nang malakas. “Ano? What’s the plan for today?”

Hindi siya tumingin. “Plan?” tanong niya, sa plato pa rin nakatingin.

“Oo, yung plano natin today.” Paalala ko, nakakasakit talaga ng damdamin ang lalaking ‘to. “Di ba sabi mo kagabi, magse-celebrate tayo? Alam mo na, third anniversary, couple stuff.”

Napahinto siya sa pagnguya at tumingin sa akin nang diretso. “I don’t remember saying that.”

Napabuntong-hininga ako. “Oo! Sinabi mo! Luigi, huwag mo namang sabihing nakalimutan mo agad? Hindi ko naman hinihingi sa’yo na magpakasal ulit, okay? Isang dinner lang! Hindi naman nakamamatay ‘yon!”

“Teka lang.” Nilapag niya ang tinidor niya at tumingin nang seryoso. “Tinatry mo bang gawing big deal ‘to?”

Napanganga ako. “Luigi, anniversary natin!”

“And?” Tumikhim siya. “Nami, nagpakasal tayo dahil sa magulang natin, hindi dahil gusto natin. You don’t have to turn this into something it’s not.”

Leche! Ang ilang araw na pinlano ko… Nilunok ko pa ang pride ko para lang pilitin siya kagabi. Wala rin naman palang kapupuntahan.

“Seryoso ka ba?” tanong ko, pilit pinipigilan mabasag ang boses ko. “Talagang wala kang balak gawan ‘to ng effort?”

“Ano bang gusto mong gawin ko?” Bumuntong-hininga siya, parang napapagod na sa akin. “Mag-shoot ng fireworks? Mag-reserve ng buong restaurant? Gusto mo bang ipaskil natin sa Times Square na anniversary natin ngayon?”

I didn’t know whether to be angry or laugh at his sarcasm. “All I want is for you to treat me like I matter—kahit isang araw man lang.”

Magsasalita pa sana siya nang tumunog ang phone niya. Agad niya itong kinuha at sinagot. “Hello? Direk?”

Napatingin ako sa kanya, nakataas ang kilay. Ay wow, Direk agad? Sana pala siya na lang ang pinakasalan mo! Tutal hindi naman sila mapaghiwalay ng mga manager at direktor niya. Kung sabay kaming tatawag sa kanya ay paniguradong ito ang una niyang sasagutin. Mamamatay nalang ata ako pero mas uunahin niya pang umattend sa mall shows, tapings, and whatsoever niya!

“May shoot? Ngayon?” tanong niya, lumiwag pa ang gwapo niyang mukha. “Kailangan bang tapusin agad?”

Habang kausap niya si Direk, parang nandidilim ang mata ko. Gusto kong sumingit at isigaw sa kabilang linya na, “Unahin mo naman ako! Inaamag na ako dito!” Ako lang ata ang asawa na kahit labi birhen pa rin.

Pagbaba niya ng phone, dumiretso ang tingin niya sa akin. “May shoot pala ako.”

Shoot my ass! Alam ko naman na nagsasaya siya ngayon dahil may dahilan na naman siya para takasan ako. “Ano? Luigi, akala ko ba magce-celebrate tayo ngayon?”

He raised a hand, as if silencing me. “Hindi ko naman alam na tatawag si Direk. Ano bang magagawa ko? Trabaho ‘to, Nami. Hindi pwedeng basta tanggihan.”

“Akala ko ba nag-yes ka na? Saka marami naman tayong pera, bakit ba kasi mas gusto mo pa ang umarte?” Tumayo ako, nagmamadaling lumapit sa kanya.

“Pwede ba, huwag kang gumawa ng eksena dito,” asik niya. “Hindi mo ba naiintindihan? Passion ko ang pag-arte! Nilinaw ko na sa’yo noon pa na huwag mong aasahang magpapakaasawa ako sa’yo!”

“Pero Luigi, isang araw lang naman ang hinihingi ko! Anniversary natin! Para namang ang hirap-hirap gawin nun!”

Tumayo siya, hinila ang ref, at kumuha ng tubig. Nagtimpla pa ako ng juice, hindi rin naman ginalaw. “Sige ganito na lang. Kung gusto mo, sumama ka sa shoot. Pagkatapos ng taping ko, doon tayo kakain. Pero may tatlo akong kondisyon.”

Tignan mo ‘to. Hindi lang isa, tinatlo pa talaga.

“Kondisyon? Ano na namang kondisyon ‘yan?”

“Una, huwag kang gagawa ng eksena. Pangalawa, huwag mong sasabihin na mag-asawa tayo. Pangatlo, huwag mo akong didikitan habang nasa set ako.”

Napatulala ako sa sinabi niya. “Excuse me? Ano? So, ganoon mo ako kinakahiya?”

Nagtaas siya ng kilay. “Hay, jusko. Hindi ba obvious? Tignan mo naman ‘yang ayos mo.”

Napakuyom ako ng kamao, pilit na pinipigilan ang sarili. “Wala namang masama dito ah. Mukha pa rin naman akong tao. Bakit ba sobrang big deal ng itsura ko para sa’yo?”

“Alam mo, magbihis ka na lang,” sabay iwas ng tingin. “Basta tandaan mo, sasama ka, pero sumunod ka sa mga sinabi ko.”

Bago pa ako makapag-react, tumalikod na siya at naglakad paakyat sa hagdan. Naiwan akong nakatulala sa mesa, mag-isa. Ang almusal ko ay parang mas mainit pa kaysa sa relasyon namin.

“Happy anniversary to me,” bulong ko sa sarili habang pinupunasan ang luha.

Pinili mong maging tanga ‘di ba? Wag kang mag reklamo ngayon. You deserve what you tolerate, Nami.