Kabanat 03: Martir

Nami Ashantelle Santiago’s POV

Present Time...

Tatlong taon na ang nakalipas mula nang ikasal kami ni Luigi. Pero kahit isang araw, hindi niya ako itinuring na asawa. Para bang wala lang akong halaga sa kanya—na parang hindi kami magkasama sa iisang bubong. Mula kasi nang ikasal kami, agad kaming pinagsama sa mansion na ito. Sabi ng mga magulang namin, mag-asawa na raw kami kaya dapat nakabukod na. Wala na raw excuse.

Sabi ko pa dati, “Wow, I'll finally live with my celebrity crush!” But reality hits hard. Hindi ito ‘yung tipong kilig na inaasahan ko. From day one, Luigi made it clear. “Asawa sa papel ka lang.” Sakit, diba? Akala mo, akala mo nanalo ka na sa lotto, sa jueteng lang pala.

Kasalukuyan akong nasa kusina, tahimik na hinihintay ang tubig na kumulo para sa tsaa ko. Nakaupo ako sa isa sa mga high chairs sa bar counter, pinagmamasdan ang paligid. Tahimik. Gaya ng nakasanayan ko.

This house is so big, pero parang mas malaki pa ang distansya namin ni Luigi kahit nasa ilalim lang kami ng parehong bubong. Kahit pa madalas kaming magkasalubong sa bahay, parang hindi niya ako nakikita. When he does notice me, it's usually to throw some backhanded insult about my appearance.

Napangiti ako nang mapait habang iniisip ang kalagayan namin ngayon. Hindi ko na mabilang kung ilang beses niyang sinabi ang mga salitang:

"You're nothing to me."

"I didn’t want this marriage."

“Don’t expect me to care about you."

Masakit, oo, pero hindi ko magawang umalis. Bakit? Kasi martir ako. Hindi ba’t gano’n naman ang mga nagmamahal? Pero seryoso, even before all this, may lihim na akong paghanga sa kanya.

Napapanood ko siya lagi sa TV—ang gwapo niya, promise. 'Yung tipong kahit walang effort, ang lakas maka-heartthrob. Alam ko, hindi lang ako ang may crush sa kanya. Siguro kalahati ng populasyon ng mga babae sa Pilipinas gusto siyang maging jowa. Kaya noong sabihin ni Papa na ikakasal ako sa kanya, hindi na ako nagreklamo. Sino ba naman ang magrereklamo kung ang celebrity crush mo, magiging asawa mo?

Pero syempre, hindi lahat ng kinang ay ginto. After the wedding, Luigi turned out to be the complete opposite of what I imagined. Ang gwapo, pero ang sungit. Ang yaman, pero ang yabang. He’s cold, mapanglait, at puro sarili lang ang iniisip. Gets ko naman na hindi niya ako gusto dahil sa itsura ko. I mean, aminin ko na—hindi ako ‘typical artista wife material’.

I'm no fashionista. My go-to outfits are oversized blouses and long skirts. Mukha akong titser sa probinsya kahit hindi naman. Hindi rin ako confident, lagi akong awkward sa harap niya, lalo na kapag tinitingnan niya ako mula ulo hanggang paa na parang sinisiguro kung talagang tao ako. Inabot pa nga ako ng tatlong taon bago ko napraktis ang hindi mautal sa harap niya.

Kabisado ko na nga ang mga linya niya. Lalo na yung "You’re not my type," iyon kasi ang paulit-ulit na sinasabi niya. As if hindi ko pa gets. But you know what? I don’t care anymore. Basta ako, ginagawa ko ang part ko bilang asawa kahit hindi niya makita. Kahit hindi niya ma-appreciate.

The sound of the door opening broke my thoughts. There he was—papasok dito sa kusina. Nakasuot pa rin siya ng itim na leather jacket na mukhang galing sa isang eksena, ang daya na mukha pa rin siyang fresh tignan kahit pagod. Kung ako ‘yan ay baka sinabihan na niya akong mukha akong dugyot. Bakit ba kasi ang pangit ng ugali ng asawa ko?

Napansin niya ako, kaya tumigil siya sa may pinto. Tumaas ang kilay niya. Uh-oh. Here we go again.

"What are you doing here? It’s late," tanong niya gamit ang malamig na tono.

I hesitated for a moment, then answered honestly, "Wala… hinihintay kita."

Bahagyang lumalim ang kunot ng noo niya. "Hinihintay mo ako? Bakit?"

Alanganin akong ngumiti. “Kasi… mag-asawa tayo?”

Napangisi siya. Isa sa mga trademark smirks niya na parang nagsasabing, “Really? You think that’s a valid excuse?”

“Seriously? Stop dreaming. Asawa lang kita sa papel. Daig mo pa ang artista, masyado kang kumakapit sa karakter mo.”

Ouch! Ang sakit! Para akong sinampal kaliwa’t kanan. Gusto kong magsisi na hinintay ko pa siya. Pero kahit na, hindi rin naman ako nakakatulog agad. Kung wala siyang pake sa akin, ako meron. Hihintayin ko nalang siguro ang panahon na ako na mismo ang mapagod sa kanya. Sa ngayon, paninindigan ko ang pagiging asawa sa kanya.

I cleared my throat, trying to shake off the sting of his words. “Asawa sa papel is still asawa. Gusto kong maisip mo na may mabuti kang asawa na laging nandito para sa’yo.”

Napangiwi siya. “Next time, don’t wait for me. Hindi ko naman hinihingi iyon.”

“Kahit ano pa ang sabihin mo, manhid na ako. Hindi na ako tatablan niyan. Unless, of course, may maging babae ka.”

He frowned, confused. "What do you mean?"

I took a deep breath. “Simple lang. Kung mahuhuli kitang may ibang babae, lalayasan kita. Basta ngayon, kahit tratuhin mo akong parang basura, dito lang ako. Pero once na niloko mo ako, tapos na tayo.”

“Tsk,” asik niya. He grabbed the cup of tea I had just prepared, sipped it, and let out a sigh. "Madaling araw na para magdrama ka pa. Mauna na ako sa kwarto."

As usual, he walked away, dismissing me like a scene he was done filming. Pero sa totoo lang, sanay na ako.

Mabilis kong tinabi ang mga baso sa lababo at nagmadaling hinabol siya.

“Wait! May sasabihin pa ako. Wag ka munang umalis,” hinigit ko ang braso niya.

He turned, clearly annoyed. “Ano na naman ba?”

I bit my lip, nervous but determined. “3rd Anniversary na natin bukas. Baka naman pwedeng lumabas tayo?”

“Ayoko.”

“Please? Kahit isang dinner lang?”

“Ano bang saysay ng pag-celebrate natin? Hindi naman kita mahal.”

Napabusangot ako. Hindi man lang niya finilter ang sasabihin niya. Pinamukha pa talaga sa akin.

“Ayaw mo?” “Oo, hindi mo ba ako narinig? Ulit-ulitin ko ba? Tapos kapag nasaktan kita sa mga salita ko ay magkukulong ka na naman sa banyo kakaiyak? Akala ng mga katulong ay napano ka na,” sagot niya, napalabi naman ako.

“Ah, ganoon? Sige, hindi ako matutulog sa kwarto. Doon na lamang ako sa guest room.” Bumitaw ako sa kanya at nagmarcha paalis. Nagbilang ako ng hanggang tatlo at naramdaman ko nalang ang mainit niyang palad na dumampi sa braso ko.

“Oh? Bakit mo ako hinahawakan?” Inayos ko ang salamin ko na bahagyang nahulog sa aking ilong. “Oo na! Mag cecelebrate na tayo bukas!”

Napabungisngis naman ako! Yes! Sabi na e, gagana. Natatakot kasi siyang matulog mag-isa sa kwarto. Kalalaking tao, gwapo, mabango, malapad ang mga balikat, matipuno ang pangangatawan, kaso takot sa multo! Suplado pero hindi makatulog ng walang katabi, kesyo hindi raw siya sanay sa mansyon na ito. Nakakapanaginip daw siya ng masama tuwing hindi kami parehas ng kwartong tutulugan.

Pagdating namin sa kwarto, Luigi went straight to the bathroom. Narinig ko ang lagaslas ng tubig mula sa shower. I froze for a moment, my mind wandering. Ano kayang itsura niya kapag wet look?

“Napaka-matatakutin mo talaga, Luigi!” Inayos ko ang tatlong unan at nilagay sa gitna namin. Ayaw niya kasi na nagkakadikit ang balat namin sa pagtulog.

“I told you! Namamahay ako,” sigaw niya mula sa bathroom ng kwarto namin.

“Namamahay? Tatlong taon na tayo dito sa bahay. Ito na ang tirahan mo, uy!”

“Matulog ka na kung gusto mong matuloy tayo bukas.”

Napaayos naman ako ng higa sa kama. Kinumot ko ang makapal na comforter sa aking tiyan. Tinanggal ko rin ang eyeglasses ko at nilagay ang aking sleep mask. Mas madali kasi akong makakatulog kapag may gan’to sa mata.

Narinig kong bumukas ang pinto ng bathroom at ang yabag ng kanyang paa sa tiles. Siguro ay nagbibihis na siya. Gusto kong tumingin. Kaso, baka mabadrip na naman ’yon sa akin at hindi pa ako siputin bukas. Huwag na nga!

"Ano ba ’yan, kung hindi naka-eyeglass, naka-sleep mask naman. Ano ba ’tong nerd na ’to," narinig kong bulong niya, sabay marahan ang paggalaw ng kama. Mukhang nahiga na siya.

Napangiti ako nang bahagya bago sumagot, "Naririnig kita, Luigi."

“Pinarinig ko talaga sa’yo,” balik niya, halatang may halong inis.

“Goodnight, asawa ko.”

Narinig ko ang mahinang buntong-hininga niya, na para bang nadidiri pa rin siya sa term of endearment ko. Pero ayos lang. Kahit ano pa ang reaksyon niya, ako pa rin ang panalo. Ako pa rin ang asawa niya. Ako ang may dala ng apelyido niya.