LOGINNami Ashantelle Santiago’s POV
Dumampi ang lamig ng aircon sa hubad kong katawan. Gusto kong magtakip o kumutan ang katawan ko. Sapagkat tanging bra at panty ko na lamang ang naiiwan sa akin. Nahihiya ako kung paano niya ako tignan ngayon. Kakaiba sa madalas niyang tingin na mababakas ang panlalait. Ang mata niya ngayon ay puno ng init, pagnanasa, at paghanga? Hindi ko alam. Medyo nahihirapan akong hulaan dahil unang beses ito. “I think this is wrong, Luigi. Magbihihis na ako,” dadamputin ko na sana isa-isa ang damit ko ngunit mabilis niyang pinigil ang kamay ko. Isang mainit na patak ng halik ang ginawad niya sa aking balikat. Para akong nanghina. Dati ay pangarap ko lamang na kahit papaano ay mahagkan niya ako. Ngayon, parang sinasayaw ako ng langit sa isang makamundong paraiso. “Akala ko ba ay gusto mong tapunan kita ng tingin? Hindi ba at gustong mahalin at pahalagahan kita?” Tanong niya, dinidilaan na ngayon ang aking leeg. Bawat dampi ng labi niya ay naghahatid ng kilig at init sa akin. “Talaga bang pag-aaralan mo na akong mahalin?” Sandali siyang napahinto. Bago pa siya magdalawang isip ay tinanggal ko ang pagkaka hook ng bra ko. Nilaglag ko ito sa bandang gilid. Napatingin siya dito, nanlalaki ang mga mata. “A-ang ganda ng katawan mo,” nag-init ako sa sinabi niya. Nanginginig kong kinuha ang kanyang kamay at nilagay sa aking bilugan at may kalakihang bundok. Kay tagal kong inalagaan ang aking katawan kaya ayos lang sa akin kung siya ang makaka una ngayon. Siya lang naman ang lalaking matagal kong hinahangaan at minahal. Kaya handa ako, tatanggapin ko. Kahit isang gabi lang ay gusto kong maramdaman ang katawan niya sa akin. Even if he doesn't love me, I don't mind. I'm willing to do whatever it takes to make him happy. Isa pa, third Anniversary naman namin ngayon. “Angkinin mo ako, Luigi. Iparamdam mo sa akin, kahit ngayon lang, na kaya mo akong mahalin.” Tinulak ko siya pahiga sa malambot na kama. Inalis ko ang natitirang suot ko, ang panty ko. Nakakahiya man dahil ako pa talaga ang naunang kumilos ay hindi ko na ‘yon pinagtuunan ng pansin. Isasagad ko na ang pagiging martyr ko. Kung ito ang magiging dahilan para mas maging malapit kami, handa ko itong gawin at subukan. “Come here, Ashantelle. Make your husband happy,” imenwestra niya ang bandang baywang niya. Kinilig ako sa pagtawag niya ng second name ko. Kaya naman mas lalo akong ginanahan! Nakahiga na siya ngayon at hinihintay kung anong gagawin kong kilos. Parang maamong aso naman akong umakyat sa kama at pumatong sa pagkalalaki niya. Natatakpan pa ‘yon ngayon ng kanyang makapal na pantalon, ngunit ramdam ko na agad ang tigas ng sandata niya. “Luigi…” “Hmm?” “Bumubukol.” Sa unang beses ay nakita ko siyang natawa sa akin. Yung hindi plastik, walang halong pang-aasar. Purong paghanga mula sa sinabi ko. “You made it hard, Ashantelle. What did you expect?” Hinawakan niya ang balakang ko. “Now, paano mo papasayahin ang asawa mo?” Hindi ko alam kung saan ko kinuha ang lakas ng loob at kapal ng mukha. Sinimulan kong gumiling sa ibabaw niya. Wala pa akong karanasan ngunit desidido talaga akong may patunayan sa kanya. Napapaungol ako sa tuwing tumama ang nakaumbok niyang pagkalalaki sa aking mani. Ganito pala kasarap ‘yon? Ni minsan kasi ay hindi ko pa nagawang laruin ang perlas ko, kaya hindi ako pamilyar sa ganitong pakiramdam. Grabe! Parang kinikiliti ako pero mas masarap pa ron! “Ang puti mo, Ashantelle. Bilog na bilog pa ang suso mo, wala pa bang nakasakmal nito?” “W-wala, birhen pa ako, Luigi,” napangiti siya sa sagot ko. Ako naman ay parang naging proud. Buti na lamang at hindi ako sumama noon sa mga kaibigan ko, tuwing nakikipag blind date o di kaya ay nag ba-bar sila. “Good. Handa ka na bang isuko ‘yan sa akin?” “O-oo. S-sayo lang ako, Luigi. Pati kaluluwa ko ay iyo. Gusto kitang pasayahin sa kama. Tatlong taon na tayong kasal. Anniversary natin ngayon, gusto kong ihandog sa’yo ang katawan ko,” Gumapang ang kamay niya sa aking dibdib. “I want you deep inside me.” Napamura siya, sa isang kisapmata ay nagkapalit kami ng puwesto. Nakabuka ako ngayon habang siya ay nasa pagitan ng mga hita ko. Hinubad niya ang suot niyang shirt at bumalandra ang kanyang abs. Kagabi lang ay pinagtatangkaan ko pa ‘tong silipan! Ngayon ay nasa harap ko na. Mala pandesal sa umaga na kay sarap isawsaw sa mainit na kape. Hindi ako makapaniwalang asawa ko ang lalaking ‘to. Napaka perpekto niya. “Sasambahin kita ngayong gabi, Ashantelle. Are you ready for that?” Marahan akong tumango. More than ready, Luigi. Basta ikaw, kahit hindi mo na ako tanungin. Ipapaubaya ko. I unbuckle his belt. Ramdam kong nagulat siya sa ginawa ko, sino ba naman kasing nerd ang mauunang gagawa ng kilos sa gitna ng kalibugan? Nang tuluyang niyang mahubad ang pantalon at boxer ay halos lumuwa ang mata ko. What the hell? Ang laki! “K-kakasya ba ‘yan sa akin?” Nanlalaki ang mga mata kong tanong. Palagay ko ay wawarakin nito ang p*kpek ko! Lumusong ang kaba sa dibdib ko. Ayon sa mga nababasa ko ay masakit daw kapag first time, paano pa kaya kung ganito kalaki ang papasok sa akin? “Relax, I’ll be gentle. Virgin na virgin ang p*ke mo, halata sa pussy lips mo. Kahit daliri ay hindi mo ba nasubukan pasukan ‘to?” Tinaas niya ng kaunti ang aking dalawang binti habang nakabuka ang mga ito. Titig na titig siya sa pagkababae ko at hindi ko maiwasan pamulahan. Mabuti na lamang at maputi ang singit ko. “Hindi! Kahit laruin ang tinggél ay hindi ko pa ginawa— ohh!!” Napaungol ako. Walang sabi niyang pinasok ang isang daliri niya. Hindi ko maipaliwanag ang pakiramdam, pero unti-unti akong nasasarapan sa bawat labas-masok niya ng daliri sa akin. Sa una ay medyo ramdam kong masikip talaga sa loob ko dahil naiipit nito ang daliri niya. Nang magsimula itong mamasa ay doon niya ito mabilisang nailalabas-pasok dahil na rin dumulas, gawa ng mga katas ko. “Plok…plok…plok…” rinig ko ang tunog ng pag finger niya sa akin. Ganito pala kapag finifinger? Tumutunog pala talaga? “Masarap ba?” Tanong niya, bakas ang pagnanasa sa mga mata. “O-oo! N-ngayon ko lang naranasan ‘to. Ang hapdi na masarap.” “Mahapdi dahil masyadong masikip. Hayaan mo, paluluwagin ko ‘yan mamaya kapag pumasok na ang karg*da ko.” Bago pa ako makapag react sa sinabi niya ay naramdaman ko na lamang ang mainit niyang dila sa perlas ko. Shit! He’s eating my pussy!Luigi Ibarra’s POVThe moment I stepped inside the house, I knew something was wrong. Hindi bukas ang ilaw sa kusina. Walang amoy ng kape o kaya ay tsaa. Walang tunog ng TV o kaya ay musika na madalas niyang hina-hinaan kapag alam niyang pauwi na ako.It was too still.“Nami?” I called out, my voice echoing faintly against the high ceiling. Ngunit kinain lamang ng buong bahay ang boses ko dahil walang sumagot.I frowned and walked toward the living room. “Nami,” I called again, mas matalim kaysa kanina. Nagsimula na akong mairita. I was expecting her to appear from somewhere, alam kong umiiyak na naman ‘yon katulad ng nakasanayan, pero alam ko rin na magkukumahog iyon na maghintay sa akin.Ang naabutan ko ay si Manang Eda at Beth, kalalabas yata nila mula sa kwarto nila sa ibaba. Nagtaka agad ako dahil tila bihis na bihis sila. Kusang bumaba ang mata ko sa hawak nila.They were holding small bags.Bumagal at tumigil ang paghakbang ko. “Nasaan po si Nami?” I asked.Alam kong may mali
Nami Ashantelle Santiago’s POVMatagal siyang hindi sumagot. Hindi dahil nag-iisip siya—kundi dahil alam niyang wala na siyang maisasagot pa. “For years, I shrunk myself for you. I lowered my voice. I lowered my expectations. I lowered my worth just so I could stay beside you.” Huminga ako nang malalim.“Akala ko, kahit ganito ang itsura ko, makikita mo ang kabutihan sa pinakaloob ko. Dahil ako, kahit nakita ko na kung gaano ka kasahol, minahal pa rin kita. Sadly, you’re blind. Bulag ka sa totoong nagmamahal sa’yo, at handang tumanggap sayo.” Hindi na dapat ako magsalita. Walang kwenta e. No amount of words can change a guy’s mind. Kahit pa umiyak ka ng dugo, kung hindi ka niya gusto, wala kang mapapala. Siguro, kasalanan ko rin iyon. Pinilit ko ang isang bagay na hindi naman para sa akin. Kung may masahol pa sa kamatayan, siguro iyon ay umasa sa taong una pa lang ay tinataboy ka na papalayo. Sa huli? wala ka rin napala, dahil uuwi ka rin na luhaan. “Are you done?” malamig na tano
Nami Ashantelle Santiago’s POV“Hindi mo ba talaga ako kayang mahalin?” Nagtagal ang titig niya sa akin. Hindi siya umiwas. Parang hinihintay niya akong bumigay, maunang umatras. Nakipagsukatan ako kahit durog na durog na ako. Feeling ko, pulang pula na ang mga mata ko. Kahit pa natatakpan iyon ng malaki kong salamin ay alam kong nakikita niya kung gaano ako nasasaktan. “Look Nami—”“Isang tanong, isang sagot, Luigi.” “Hindi pa ba halata, Nami?” malamig niyang sagot. “Kung mahal kita, hindi mo sana kami maaabutan ni Sasha dito.”Napangiti ako ng mapait. “Bakit? Tatlong taon kitang minahal. Tatlong taon kitang pilit inaalagaan. Tatlong taon akong nagpapapansin sa’yo. Tatlong taon tayong magkatabi sa iisang kama.” Nakita kong dumaan ang awa sa mga mata niya. Ngunit hindi iyon ang kailangan ko! Pagmamahal na galing sa kanya ang nais ko. “Noon pa lang, sinabi ko na. Wala kang dapat isumbat sa akin dahil klaro ako sa’yo simula pa noong una. Hindi kita mahal at lalong hindi kita mamaha
Nami Ashantelle Santiago’s POV I don’t remember how my feet carried me inside that room.All I know is that one second, I was standing outside the tent, hawak ang paper bag na may lamang ulam para kay Luigi. The next, I was staring at a scene I never imagined I would have to see with my own eyes.Ayaw i-proseso ng kokote ko ang nakita ng dalawang mata ko. Para akong napipi. Everything slowed down. The world went silent except for the violent pounding of my heart.Namalayan ko na lamang na bumagsak ang paper bag na hawak ko. Nasa sahig na iyon ngayon. “W-What’s—what’s happening?”Yun lang ang tanging umalpas sa bibig ko. Hindi ko alam ang sasabihin. Nag-uunahan sa bilis ang puso ko. Para akong inaatake. Uminit agad ang mata ko. My husband is on the verge of having sex with another woman. Nakangisi pa si Sasha nang bumaling ito sa akin, habang yakap ang dalawang dibdib niyang kanina lang ay hawak at hinahalikan ni Luigi. Walang nagsalita sa kanila. Sa katunayan, mukhang ako pa ang k
Third Person POV “Anong kailangan mo?” bored na tanong ni Luigi kay Sasha. Kanina pa naroon ang babae ngunit hindi nagsasalita. Nasa couch si Luigi, nakasandal, habang ang isang paa ay nakapatong sa lamesa. Naka-unbutton ang polo niya hanggang dibdib, pawisan ang leeg, at bakas ang iritasyon sa mukha. Hawak niya ang phone, pero hindi siya talaga nagbabasa. Tumatakbo ang isipan niya sa ibang bagay… o tao.Nasa kabilang couch naman si Sasha, may hawak itong script. Pakunwari ay nagbabasa. Her legs were crossed. Pasulyap-sulyap ito kay Luigi. Palihim niya pa ngang mas nilalabas ang cleavage niya para akitin ang lalaki. Now she was pissed—because he couldn’t even spare her a single glance.“Gusto ko lang humingi ng pasensya sa nangyari noong nakaraan. H-Hindi lang ako sanay na ganoon mo ako kausapin. I just want us to be okay again—like before.” At last, Luigi turned his eyes toward her. Iritado pa rin ito ngunit bahagyang kumalma nang makita ang seryosong mukha ni Sasha. He breathed i
Third Person POVNami woke up to emptiness. Naalala niya agad ang mga kaganapan kagabi. Bumaling siya agad sa tabi para maramdaman ang isang pamilyar na init, ngunit wala. Sa halip, kirot sa dibdib ang natamasa niya.Unti-unti siyang umupo, ang puting kumot lang ang nakabalot sa katawan niya. Umikot ang paningin niya sa kwarto, sa pintuan ng banyo, sa aparador, sa mesang may nakapatong na relo ni Luigi. Naroon ang relo. Pero wala ang may-ari.Bumaba ang dibdib niya sa isang mabigat na paghinga.Umalis na si Luigi… at hindi man lang ito nagsabi sa kanya. Wala rin kahit anong text nang silipin niya ang cellphone sa bed side table.It wasn’t new. Nami had lived this reality for years. Years of waking up alone. Years of accepting that Luigi’s heart had never made space for her. Pero iba ngayon.Dahil nitong mga nakaraan, akala niya… may nagbago. Akala niya mahahabag ang lalaki sa pagmamakaawa niya kagabi. She even swallowed her pride, her dignity. Walang natirang kahit ano sa kanya. Masa







