Kabanata 06: Hubad

Third Person POV

Pagkapasok ni Nami sa loob ng bahay, dumiretso siya sa kwarto nila. Halos hindi niya maramdaman ang paa niya sa paglalakad dahil sa bigat ng kanyang dibdib. Nagmadali siyang sumalampak sa kama at niyakap ang sarili, pinipilit pigilan ang mga luhang kanina pa gustong tumulo. Hindi niya alam kung dapat ba siyang magalit o masaktan, pero mas nangingibabaw ang lungkot.

“Hoy, Nami!” Sigaw ni Luigi mula sa pintuan, halatang naiinis. Sumunod ito sa kanya, mabilis ang mga hakbang.

“Pwede bang magpaliwanag ka?” malamig na sabi ni Luigi. “Ano nanaman bang inaamok mo?”

Napabuntong-hininga si Nami bago siya sumagot. “Problema ko? Gusto mo talagang malaman?” Tumayo siya at humarap kay Luigi. “Ikaw! Ikaw ang problema ko, Luigi!”

Napataas ang kilay ni Luigi. “Anong ginawa ko? Kasalanan ko ba na nasigawan ka ni Direk? Sinabi ko naman sa’yo, i-silent mode mo ang phone mo, ‘di ba?”

Napalunok si Nami sa narinig. “Alam kong kasalanan ko! Pero hindi mo man lang ba kayang awatin ang direktor mo?” Napahinto siya. “Nandoon ka e, bakit pinanood mo lamang ako? Palagi mo na lamang akong pinipiling saktan.”

“Saktan?” Napakunot ang noo ni Luigi. “Bakit, ano bang inaasahan mo, Nami? Nasa trabaho ako. Alam mo kung ano ang pinasok mo nung pumayag kang magpakasal.”

Pakiramdam ni Nami ay binagsakan siya ng langit. “Oo, alam ko. Pero ang hindi ko alam, kailangan ko rin palang tanggapin na kahit asawa mo ako, hindi mo ako kayang ipagtanggol man lang!”

Natigilan si Luigi.

“Sa lahat ng ginawa ko, ni minsan ba, nagpasalamat kang nandito ako? O hanggang ngayon para sa’yo, isa lang akong panira sa buhay mo?”

Hindi sumagot si Luigi. Tumahimik lang ito, tinititigan siya. Sa sobrang inis, hinawakan ni Nami ang salamin niya para punasan ang mga luha, pero aksidente itong natanggal.

Natigilan si Luigi. Sa pagkawala ng malaking glasses ni Nami, parang biglang nagbago ang hitsura nito. Naging mas malinaw ang mukha niya—ang malalambot na features ng babae, ang maaliwalas na mukha, at ang mapungay na mga mata. Ang mga mata nito ay mas lalong naging singkit buhat ng pag-iyak.

“Luigi…” Mahinang sabi ni Nami habang ibinabalik ang salamin niya. “Huwag mo na akong titigan ng ganyan. Alam ko namang iniisip mong mukha akong kawawang nerd na hindi man lang magawang mahalin ng asawa.”

“I’m sorry.”

Napalingon si Nami, nagulat sa narinig. “Ano ulit?”

“I said, I’m sorry,” ulit ni Luigi. “Siguro nga, mali ako. Hindi ko inisip ang mga salitang binibitawan ko…” Napahinto ito. “Hindi ko naisip na sumosobra na pala ako.”

Natahimik si Nami. Hindi niya alam kung maniniwala ba siya o hindi. “Luigi…”

Lumapit si Luigi, hinawakan ang magkabilang balikat niya. “I know it’s not enough, pero hindi ko sinasadya. Hindi ko alam kung paano kita pakikitunguhan minsan dahil hindi naman ako sanay.”

“Kung ganun, anong dapat gawin ko?”

Hindi sumagot si Luigi. Imbes na magsalita, hinawakan niya ang mukha ni Nami, kinulong niya ito gamit ang dalawang kamay. Ang init ng mga palad nito, Inangat ni Nami ang mga mata at doon nagtagpo ang kanilang tingin.

“Luigi—”

Bago pa siya makapagsalita, hinalikan siya ni Luigi.

Napapikit si Nami. Hindi niya alam kung paano siya dapat mag-react. It felt surreal—parang panaginip. Habang tumatagal ang halik, unti-unti siyang nadala. She found herself responding, kahit na pilit niyang pinapaalala sa sarili ang kaninang sama ng loob na natamo niya.

Binubura ng malambot na labi ni Luigi ang mga iniisip niya, ang hawak nito sa kanya ay parang nagkukulong sa kanya sa isang paraiso. Sa isang iglap, nakalimutan niya ang sakit, galit, at lahat ng bagay na kanyang dinadala.

“Stop,” bulong niya, halos hindi marinig dahil sa kabog ng dibdib.

Pero hindi tumigil si Luigi, sa halip, naglakbay ang malikot niyang kamay sa maliit at makinis na katawan ng asawa. Hinahaplos haplos nito ang balat ng babae kaya napahalinghing ito. Hindi niya maiwasang tigasan dahil sa munting ungol na pinakawalan ni Nami.

“Do you really want me to stop?” Tanong niya kay Nami, bumababa ang labi nito at humahalik sa panga, pisngi, patungo sa kanyang maputing leeg.

“Hindi mo naman ako mahal…” sagot ni Nami, nakapikit ito at mahigpit na nakahawak sa matigas na biceps ng asawa.

First time nilang maging ganoon kalapit at kadikit, halo-halo tuloy ang nararamdaman niya. Gusto niyang magpaubaya at ialay ang katawan ngunit ang isiping hindi naman si mahal ng lalaki ang nagpapagising sa kanya.

Hindi pinansin ni Luigi ang sinabi niya, patuloy lang ito sa pagpatak ng halik sa kanyang leeg. “Ang bango mo… ang sarap amoyin ng natural mong amoy.”

“Baka kung saan mapunta ang mga halik mo Luigi.”

“Akala ko ba ay mag-asawa naman tayo? Hindi ba dapat obligasyon mo ‘to?”

Hinarap niya si Nami at tinanggal ang malaking salamin nito. Tinabi niya ‘yon sa mesa at pinagmasdan ang babaeng hindi makatingin sa kanya.

“Ang ganda mo, bakit ka nagtatago sa malaking salamin at parang manang na damit?”

Hindi agad kumibo si Nami, kinagat niya lang ang ibabang labi niya. Mula bata siya ay sanay na siyang magsuot ng salamin sa mata, mahilig kasi itong magbasa ng mga libro dahil matalino siya. Yun nga lang, sabi nga nila, kapag matalino ay madalas tanga rin sa pag-ibig.

“Hindi lang ako sanay na wala ‘to, saka komportable ako sa ganitong mga damit. Hindi ako sanay magpakita ng balat.”

Hinimod siya ng nakakalasing na tingin ni Luigi. Sa unang beses nakaramdam siya ng pamamasa sa kanyang ibaba. Sa mga mapagnasang tingin pa lang nito ay bumasa na ang p*ke niya, paano pa kaya kapag nagsimula na siya nitong dahil sa langit.

“Gusto kitang makita.”

Napakunot siya sa sinabi ni Luigi. Paanong gustong makita e nasa harap na siya nito. Hindi niya alam kung sino ang may mas kailangan ng eyeglasses sa kanilang dalawa. Siya ba o ang lalaki?

“Bakit? Naging invisible na naman ba ako sa paningin mo?”

Napa-tsk ang lalaki at hinapit siya sa bewang. Hinanap nito ang zipper ng damit niya at unti-unting binaba. Nagulat siya pero hindi magawang mag reklamo. Hindi niya maintindihan ang sarili pero gusto niya ang mga nangyayari, nag-iinit siya.

Dumampi ang mainit na hininga ng lalaki sa kanyang tainga, marahang kinagat bago bumulong ng isang mapang-akit na salita. “What I mean is gusto kitang makitang n*******d, Mrs. Ibarra.”