KABANATA 7: ANG PAG-AMIN SA NARARAMDAMAN

Sa gitna ng mansyon kung saan hindi abot ang gintong liwanag ng mga chandelier, naroon ang munting hardin na tila ba hiwalay sa mundo. Doon, sa pagitan ng mga paso at basang lupa, muling nagtagpo ang gabi at ang dalawang pusong hindi dapat nagtatagpo. 

Gabi na naman, tahimik ang paligid, ngunit ang katahimikan ay hindi payapa—may kakaibang bigat na nakasabit sa hangin. Si Amarra ay nakaluhod sa lupa, inaayos ang mga bagong lipat na punla ng rosas. Ang kanyang uniporme ay bahagyang marumi sa laylayan, at ang kanyang buhok ay nakatali nang mahigpit, tila ba kahit ang hibla nito ay kailangang sumunod sa batas ng hacienda.

Sa araw, siya ay isang anino—isang katulong na gumagalaw ng walang ingay. Ngunit sa gabi, sa harding ito, siya ay may pangalan.

“Parang masyado mo yatang pinapahirapan ang lupa.”

Napahinto si Amarra sa tinig na iyon ngunit hindi siya nagulat.

Parang inaasahan na niya ang presensya nito.

Dahan-dahang tumayo si Julio mula sa likod ng punong mangga. Sanay ang binata sa sikat ng araw at pawis, ngunit ngayong gabi, tila mas mainit ang kanyang mga mata kaysa sa sikat ng araw sa katanghalian.

“Hindi ko pinapahirapan,” sagot ni Amarra nang hindi lumilingon. “Inaayos ko lang.”

“Parang ako lang,” mahina niyang sabi.

Napalingon siya.

May hawak na naman itong bulaklak—ngunit hindi rosas ngayon. Isang maliit na kumpol ng dama de noche, bagong pitas, ang mga talulot ay halos kumikislap sa liwanag ng buwan.

“Julio…” may babala sa kanyang tinig.

Ngunit lumapit pa rin ito.

“Para sa’yo.” sabay abot ni Julio ng bulaklak kay Amarra.

“Bakit?” diretsahang tanong ni Amarra.

“Dahil sa gabi ka lang namumulaklak.”

Parang may kung anong bumara sa lalamunan ni Amarra. Hindi siya sanay sa ganitong mga salita. Hindi siya sanay na may nakapapansin kung kailan siya ngumiti, kung kailan siya huminga nang malalim, kung kailan siya tumingin sa buwan na parang may hinihiling.

“Hindi mo dapat ginagawa ’to,” sabi ni Amarra, ngunit hindi niya itinaboy ang bulaklak.

“Ang ano?” tanong naman sa kanya ni Julio. “Ang paglapit ba sa’yo ng ganito?”

Lumapit si Julio hanggang isang hakbang na lang ang pagitan nila.

“Bakit?” tanong niya, mababa ang boses. “Pareho lang naman tayong anak ng lupa.”

“Hindi gano’n kasimple,” sagot ni Amarra. “Ikaw, may ama kang kailangan mong tulungan. May trabaho kang minana. Ako? Isang utos lang, pwede na akong palitan.”

Naramdaman niya ang pagbabago sa mukha ni Julio.

“Hindi ka pwedeng palitan,” mariing sabi nito.

“Sa kanila, pwede… Marami silang kayang gawin.”

Muling namayani ang katahimikan.

Napatingin si Julio sa mga kamay ni Amarra—sa mga daliring may bakas ng pagod at batak sa sobrang pagtatrabaho.

“Pagod ka na,” mahina niyang sabi.

“Araw-araw.”

Hindi niya alam kung bakit niya iyon inamin.

Dahan-dahang inabot ni Julio ang kanyang kamay.

Hindi ito basta paghawak. Hindi ito bigla. Parang hinihingi muna niya ang pahintulot sa hangin, sa buwan, sa mismong lupa.

Nang magdikit ang kanilang mga balat, tila ba tumigil ang mundo.

Hindi iyon ang unang beses na nagkahawak sila.

Ngunit ngayong gabi, iba.

Mas matagal. Mas tahimik. Mas mapanganib.

“Amarra,” bulong ni Julio, halos hindi marinig.

“Hmm?”

“Kung sasabihin kong iniisip kita tuwing umaga bago sumikat ang araw… maniniwala ka ba?”

Hindi agad siya sumagot.

“Bakit mo ako iniisip?” tanong niya, pilit na pinapanatiling matatag ang tinig.

“Dahil ikaw ang dahilan kung bakit gusto kong bumalik sa hardin kahit pagod na ako.”

Humigpit ang hawak niya nang hindi niya namamalayan.

“Julio…” Maliit na tinig ni Amarra.

“Hindi ko alam kung kailan nagsimula,” patuloy ni Julio. “Pero tuwing nakikita kitang maglakad sa pasilyo, gusto kong tawagin ang pangalan mo. Tuwing may sumisigaw sa’yo, gusto kong ako ang sumagot.”

Napapikit si Amarra.

“’Wag mong gawin ’yan,” bulong niya.

“Ang alin?” agad na tanong ni Julio sa dalaga.

“Ang maging dahilan para masaktan ka.”

Biglang lumapit si Julio, halos magdikit ang kanilang mga katawan. Hindi niya siya hinila. Hindi niya siya pinilit. Ngunit sapat ang lapit upang maramdaman nila ang init ng isa’t isa sa malamig na hangin.

“Hindi ka sakit,” sabi niya. “Ikaw ang aking pahinga.”

Napabuntong-hininga siya.

“Kapag may nakakita sa’tin—”

“Walang tao rito.”

Parang sinubukan ng hangin kontrahin ang sinabi nito—bahagyang gumalaw ang mga dahon, tila ba may nakikinig.

“Hindi mo naiintindihan,” sabi ni Amarra, mas mababa ang boses. “Hindi lang tayo ang masasaktan.”

“Ano’ng mas mahalaga?” tanong ni Julio. “Ang takot? O ang nararamdaman natin?”

Hindi niya kayang sagutin iyon. Dahil alam niya ang sagot.

Unti-unti, tinaas ni Julio ang kamay niya at inilapit sa kanyang pisngi. Tumigil ito sa ere—isang pulgada lang ang layo.

“Pwede ba?” mahina niyang tanong.

Ang simpleng paghingi ng pahintulot na iyon ang tuluyang bumasag sa natitirang pader ni Amarra.

Dahan-dahan siyang tumango.

Marahang dumampi ang palad ni Julio sa kanyang pisngi. Parang apoy. Parang ulan. Parang unang beses niyang naramdaman na may taong humahawak sa kanya hindi dahil kailangan siya—kundi dahil gusto siya.

“Amarra…” halos dasal ang pagkakasabi ng pangalan niya.

Napadilat siya.

Napakalapit na nila.

Naririnig niya ang paghinga nito. Nararamdaman niya ang pagtibok ng dibdib nito.

“Kapag sinabi kong gusto kita…” bulong ni Julio, “hindi bilang kaibigan lang—”

Hindi niya ito pinatapos.

Dahil kung maririnig niya ang buong pangungusap, baka hindi na niya kayang umatras.

“Julio,” mahina ngunit nanginginig ang boses niya. “Kapag nagpatuloy tayo… wala nang bawian.”

“Hindi ko gustong bumawi.”

Isang hakbang pa. At nagdikit ang kanilang mga noo. Hindi pa halik. Ngunit mas matindi pa sa halik ang tensyon sa pagitan nila. Parang bawat segundo ay isang taon. Parang bawat paghinga ay isang desisyon.

Dahan-dahang bumaba ang kamay ni Julio mula sa kanyang pisngi patungo sa kanyang baywang—hindi marahas, hindi mapusok—kundi parang takot mawala siya.

Napasinghap si Amarra.

“Sabihin mo lang,” bulong niya. “At titigil ako.”

Hindi siya nagsalita. Sa halip, hinawakan niya ang kuwelyo ng polo nito. Mahigpit. Isang malinaw na sagot. Ang unang halik ay hindi marahas. Hindi rin ito perpekto. May bahagyang pag-aalinlangan, may konting pag-urong, may paghanap ng ritmo. Ngunit totoo. Mainit. At puno ng lahat ng salitang hindi nila kayang sabihin sa liwanag ng araw. Nang maghiwalay ang kanilang mga labi, pareho silang hingal.

“Hindi na ’to pagkakaibigan,” mahina niyang sabi.

“Alam ko.”

“Hindi na ’to ligtas.”

“Hindi ko kailangan ng ligtas kung ikaw ang kapalit.”

Napatawa siya nang mahina, ngunit may luha sa gilid ng kanyang mata.

“Baliw ka.”

“Sa’yo,” sagot niya.

Muli silang naghalikan—mas sigurado, mas may pagnanais, ngunit may pag-iingat pa rin. Ang kamay ni Julio ay nanatili sa kanyang baywang, habang ang kamay niya ay nasa dibdib nito, ramdam ang mabilis na tibok ng puso.

Sa sandaling iyon, wala ang hacienda. Walang Don o Dona. Walang utos. Dalawang tao lang na piniling suungin ang panganib kapalit ng sandaling kalayaan. Ngunit mula sa malayo—May sanga na nabali. Pareho silang napaatras.

“May tao?” bulong ni Amarra.

Natahimik ang paligid. Walang sumagot.

Ngunit ang takot ay bumalik na parang malamig na tubig na ibinuhos sa kanilang balat.

“Kailangan mo nang bumalik,” sabi ni Julio, ngunit hindi pa rin siya binibitawan.

“Hindi ko alam kung kaya ko pang bumalik na parang walang nangyari.”

“Hindi na tayo babalik sa dati,” sagot niya.

Muli siyang tumingin sa kanya—mas malinaw ngayon ang nararamdaman nila. Mas delikado. Mas totoo. Dahan-dahan siyang kumawala sa yakap nito.

“Bukas,” sabi niya.

“Bukas,” ulit ni Julio.

“Sa ilalim pa rin ng buwan.”

“At kahit wala na ang buwan,” dagdag niya.

Bago siya tuluyang tumalikod, hinila siya ni Julio sa isang huling yakap—mas mahigpit, mas may pangako.

“Hindi kita hahayaang masaktan,” bulong niya sa kanyang buhok.

Ngunit pareho nilang alam—Sa mundong ginagalawan nila, ang pag-ibig ay hindi sapat na proteksyon. Habang naglalakad pabalik si Amarra sa malaking bahay, dala niya ang dama de noche at ang bakas ng halik sa kanyang labi. At sa likod niya, sa ilalim ng buwan ng Hacienda Avaristo, nanatili si Julio—anak ng hardinero—handa nang ipaglaban ang isang pag-ibig na maaaring magpabago sa kanilang kapalaran… o tuluyang sumira rito.