MasukELENA POV Alas-diyes na ng gabi pero gising na gising pa rin ang diwa ko. Nakaupo ako sa tapat ng vanity mirror, sinusuklay ang buhok ko habang pinapanood sa repleksyon si Dante na abalang nag-aayos ng mga documents sa kama. Kahit na malapit na kaming magbakasyon, hindi pa rin talaga nawawala ang trabaho sa sistema niya. "Dante, sabi mo kanina matatapos ka na dyan sa turnover papers ni Mr. Sy. Kanina pa 'yan ah," puna ko habang inilalapag ang suklay. Lumingon si Dante sa akin, medyo magulo na ang buhok niya at nakababa ang salamin sa dulo ng ilong niya. "Last two pages na lang 'to, Elena. Kailangan lang pirmahan ni General Borja 'yung final release ng mga assets na na-freeze nung gulo. After nito, wala na tayong iisipin na legal technicalities." "Legal technicalities... parang kailan lang, buhay natin ang nakataya. Ngayon, papel na lang ang pino-problema mo," sabi ko habang tumatayo at lumalapit sa kanya. Umupo ako sa gilid ng kama at hinawaka
ELENA POV Medyo nakakangalay pala talagang mag-ayos ng mga luma at bagong gamit nang sabay. Halos isang oras na akong nakaupo sa sahig ng walk-in closet namin, sinusubukang ihiwalay ang mga damit na isasama ko sa out-of-town trip namin sa susunod na linggo. Si Hope naman ay mahimbing na natutulog sa playpen niya sa gilid, habang ang mahinang instrumental music ay tumutugtog sa background. "Elena? Akala ko ba tapos ka na dyan?" Napatingin ako sa pinto. Nakatayo si Dante, bitbit ang isang baso ng iced tea. Inalis niya ang suot niyang relo at ipinatong sa dresser bago lumapit sa akin. "Ang hirap mamili, Dante. Sabi mo kasi, relaxed lang 'yung pupuntahan natin, pero may dinner din daw sa gabi. Hindi ko alam kung magdadala ako ng sandals o heels," reklamo ko habang itinataas ang isang kulay cream na dress. Naupo si Dante sa sahig sa tabi ko. Inabot niya sa akin ang iced tea. "Relaxed means relaxed, Elena. Hindi mo kailangang mag-heels doo
ELENA POV Lunes ng umaga. Akala ko magiging mataray ang atmosphere sa bahay dahil balik-trabaho na si Dante sa opisina, pero nagulat ako nang madatnan ko siya sa dining area na relax na relax lang. Imbes na full suit, naka-polo shirt lang siya na navy blue at khaki pants. Nakapatong ang baby monitor sa tabi ng kanyang laptop habang humihigop siya ng kape. "Hindi ka pa aalis? Quarter to nine na," puna ko habang nilalapag ko si Hope sa kanyang bouncer. "I moved my first meeting to ten. Ayoko namang iwan kayo rito na parang nagmamadali ako palagi," sagot ni Dante. Isinara niya ang laptop niya at lumingon sa akin. "And besides, may darating tayong bisita." Napakunot ang noo ko. "Bisita? Sino? Hindi mo naman sinabi sa akin kagabi." "Si Sofia. Kasama si Maya. May kukunin lang daw silang gamit na naiwan ni Maya sa kwarto niya, pero sabi ni Sofia, may gusto rin daw siyang i-discuss tungkol sa security setup ng condo," paliwanag ni Dante.
ELENA POV Maaliwalas ang sikat ng araw na pumapasok sa malaking bintana ng attic. Gaya ng pangako ni Dante, ginawa niyang studio ang space na ito. Amoy bagong pintura, hinaluan ng amoy ng kahoy at ang sariwang hangin mula sa garden sa ibaba. Nakatayo ako sa harap ng isang blankong canvas, hawak ang palette knife na matagal ko ring hindi nahawakan. Sa totoo lang, medyo nakakangalay sa simula. Parang nanigas ang mga daliri ko sa tagal ng panahong puro baril, flashlight, at diaper ang hawak ko. "Ate? Pwede pumasok?" Lumingon ako at nakita ko si Maya na nakasilip sa pinto. Naka-shorts lang siya at oversized t-shirt, bitbit ang kanyang laptop. "Akala ko ba nasa BGC ka na? Sunday pa lang ah, ang aga mo naman yata umuwi rito?" "Eh, boring doon sa condo pag Sunday morning. Si Sofia, puro linis ng gamit ang ginagawa. Tsaka namiss ko 'yung pancakes ni Nanay Belen," tawa ni Maya habang dumeretso sa bean bag sa gilid. "Wow, Ate. Magpinta ka na b
ELENA POV Nagkalat ang mga maleta sa gitna ng kwarto ni Maya. Sabado na, at gaya ng napagkasunduan, ngayong araw na ang lipat niya sa condo sa BGC. Kahit ilang beses ko nang sinabi sa sarili ko na malapit lang naman ang Taguig sa Makati, hindi ko maiwasang makaramdam ng kaunting lungkot habang tinitingnan ang mga posters na tinatanggal niya sa pader. "Ate, relax ka lang. Para ka namang papunta sa ibang bansa kung makatingin sa akin," biro ni Maya habang pilit na isinisiksik ang isang malaking teddy bear sa loob ng duffel bag. "Every weekend naman akong uuwi rito, 'di ba? At saka, si Sofia naman ang maghahatid-sundo sa akin sa school for the first few months." "Alam ko naman 'yun, Maya. Naninibago lang ako. Sanay kasi ako na paggising ko, ikaw agad ang unang nangungulit sa akin tungkol sa breakfast o kaya sa mga trending na videos," sabi ko habang tinutulungan siyang magtupi ng mga hoodies. "Mabilis lang ang panahon, Ate. Baka mamaya, ma-realiz
ELENA POV Nagising ako na mas maliwanag na ang sikat ng araw kaysa kahapon. Pagdilat ng mata ko, wala na si Dante sa tabi ko, pero rinig ko ang mahinang kalantog ng mga plato sa baba. Bumangon ako, nag-unat ng katawan, at dumeretso sa bintana. Ang garden na dating puno ng mga gamit sa construction ay unti-unti nang nagkakaroon ng hugis. May mga tanim na ring bulaklak sa gilid ng bagong gawang stone path. Pagbaba ko sa kusina, naabutan ko si Dante na nakasuot ng apron sa ibabaw ng kanyang pambahay na shirt. Seryoso siyang nakatitig sa toaster habang si Hope ay nasa high chair sa tabi niya, masayang naglalaro ng kanyang silicone spoon. "Good morning, Mommy," bati ni Dante nang mapansin niya ako. Lumapit siya at hinalikan ako sa noo bago bumalik sa binabantayang tinapay. "Eksakto ang gising mo. I’m making avocado toast. Healthy living na tayo starting today." "Healthy living pero parang sunog yata 'yang tinapay mo, Dante," biro ko habang kumukuha
ELENA POV Ang kadiliman sa loob ng cockpit ay hindi lamang kawalan ng liwanag; ito ay isang bigat na tila gustong pumigtas sa aking hininga. Habang ang radar ay patuloy sa pag-alingawngaw ng babala ng papalapit na missile, ang aking malay ay dahan-dahang sumusuko sa manipis na hangin. Ngunit ang
ELENA POV Ang putok ng baril na umalingawngaw mula sa intercom ay tila tumagos sa aking sariling dibdib. Nanigas ako sa kinatatayuan ko sa loob ng cockpit, ang mga daliri ko ay nakabaon sa gilid ng upuan ni Captain Mendoza. Ang katahimikan na sumunod ay mas masakit kaysa sa anumang pasabog. "Da
ELENA POV Ang usok mula sa sumabog na electronics bay ay hindi itim, kundi isang maputlang abo na may kasamang amoy ng ozone at sunog na goma. Sa kabutihang palad, hindi nito tuluyang pinasabog ang fuselage, pero ramdam ko ang bawat panginginig ng sahig ng Airbus A380. Ang eroplano
ELENA POV Ang apat na anino ng mga French Rafale ay tila mga tanod ng kamatayan sa gilid ng aming bintana. Ang kanilang presensya ay nagdulot ng isang kakaibang uri ng pressure—hindi ang marahas na pag-uga ng turbulence, kundi ang malamig na katotohanan na ang aming buhay ay nakasalalay







