KABANATA 3

KARA'S POV

Eight months later…

Ilang buwan na ang lumipas simula noong huli kong encounter sa lalaking may tattoo. Ni hindi ko nga siya nakita paggising ko kinabukasan. Hindi ko siya nakilala, at wala rin akong idea kung saan siya hahanapin. Kaya ibinuhos ko na lang lahat ng attention ko sa studies ko at sa pag-aasikaso ng documents para sa upcoming internship ko.

“Where are you going to spend your internship, Kara?” tanong ni Sancha.

Nasa isang mamahaling café kami, nagpapalamig sa aircon matapos ang nakakapagod na pag-aasikaso ng papeles para sa internship. Kung saan-saan kami pumunta para makumpleto ang lahat at makapag-enroll na.

“I don’t know yet. Kayo ba?” tanong ko sa kanila.

“So wala ka pang company?” tanong ni Louisse.

Umiling ako habang nakatitig sa baso ko—yelo na lang ang laman dahil naubos ko na ang inumin ko sa sobrang uhaw.

“Why don’t you come with me, girls? Mag-a-apply ako sa Stewheinz. Friends kasi si Daddy sa father ng CEO doon!” masayang sabi ni Louisse.

“Talaga? Eh di ikaw na ang priority!” biro ni Sancha.

Nag-roll eyes lang si Louisse at sinabi na kailangan lang namin mag-submit ng endorsement letter at résumé. Maghanda rin daw kami ng CV just in case.

Agad kaming pumunta doon. Parang nagmamadali kaming sumabay sa mundong biglang nagiging totoo sa harap namin. Pag-uwi namin, halos sabay-sabay kaming naghalungkat ng damit—yung pang-interview, hindi masyadong formal pero hindi rin mukhang estudyante lang.

Pagharap ko sa salamin, medyo nanginginig ang kamay ko. White blouse, knee-length skirt, and closed shoes. Simple pero malinis. Professional, sabi ni Louisse—kaya sinunod ko.

Pagdating namin sa Stewheinz Building, napanganga ako.

Napakalaki. Ultra-modern. At sobrang intimidating.

Yung glass façade, nagre-reflect ng sunlight na parang sinasabing:

Welcome to the real world, Kara. Don’t mess this up.

“Wow, parang hotel,” bulong ni Sancha.

“Girl, parang mansion ng mga ruler ng universe!” tawa ni Louisse, kahit halatang kinakabahan din siya.

Sa loob, malamig, mabango, at puno ng mga taong naka-corporate attire—mabilis kumilos, diretso, walang sayang na galaw.

Ang lakas ng tibok ng puso ko.

Pero okay. Kaya ko ’to.

Pagdating namin sa interview room, sabay-sabay kaming napalunok. Isa-isa kaming tinawag. Nang ako na, parang dumadagundong ang tibok ng puso ko sa tenga ko. Pero surprisingly, naging maayos lahat. Kumalma ako nang ngumiti nang bahagya ang interviewer habang tinatanong kung bakit gusto ko ng exposure sa construction industry.

“I want to experience being in a real workplace since I will be an engineer soon, ma’am.”

Pagkatapos ng lahat, halos tumalon kami sa tuwa nang makapasa kaming tatlo agad.

“Congratulations, all three of you passed!”

Parang may fireworks sa dibdib ko. Hindi ako mapigilang ngumiti—ganun din sila.

Dinala agad kami sa construction sites ng Stewheinz. Nagsuot kami ng hard hats at vests. Bawat hakbang ay may halong kaba at excitement. Maingay ang makina, mabigat ang alikabok sa hangin, abala ang mga workers, at ramdam ang vibration ng lupa tuwing may inilalagay na hollow blocks.

“Girl, imagine next week tayo na ang mag-a-assist dito!” sigaw ni Sancha.

“Hindi pa nga tayo nagsisimula, excited ka na agad!” tawa ko.

Ramdam namin ang init ng araw at bigat ng responsibility—but higit sa lahat, ramdam namin ang saya. Pero habang pabalik kami sa main office hallway, may lumapit na staff.

“Miss Viancé, Miss Ramos, and Miss Vela? The CEO wants to meet you personally.”

Parang tumigil ang mundo ko.

“So dumating na si Mr. Stewheinz from overseas?” tanong ng guide namin.

“Yes, kakarating lang niya. Gusto niyang i-meet ang new interns,” sagot ng staff.

“The CEO?” ulit ni Louisse.

“Yes, right now. Please proceed to the 32nd floor.”

Nagkatinginan kami.

Oh my God… seryoso ba ’to? CEO agad?

Wala kaming choice kundi sumunod.

Sa elevator, tahimik kaming tatlo. Bawat tunog parang dagdag ka ba sa dibdib ko.

Pagbukas ng pinto sa 32nd floor, bumungad ang napakalaking hallway—marble floors, glass panels, minimalist design.

Tumigil kami sa harap ng malaking double doors:

FINNIAN MATTHEW STEWHEINZ — CEO

“Okay, girls… behave,” bulong ni Sancha.

Pagpasok namin, walang tao. Tahimik, malinis, at napakalaki. May malaking desk, at swivel chair na nakatalikod sa amin. Dahan-dahan ito agad na umikot.

One second, two, and three.

At nang humarap ito, nanlamig ang buong katawan ko. Parang may kuryenteng dumaan sa spine ko at huminto ang paghinga ko. Doon ko na-realize kung bakit pamilyar ang balikat, jawline, at paraan ng pag-upo niya—parang hari sa trono.

Siya.

Siya.

At siya.

Ang lalaking bumago sa mundo ko isang gabi, ang lalaking kumuha ng virginity ko, ang lalaking hindi ko nakilala, at ang lalaking pilit kong kinakalimutan… pero hindi ko magawa.

Ang tattooed stranger… nasa harap ko ngayon ay naka-formal suit.

At nakatingin sa amin gamit ang parehong mga mata na kinatakutan ko… at nahulog ako.

Ngumiti siya.

“Nice to meet you, interns,” sabi niya, malalim at delikadong charming ang boses. “I’m Finnian Matthew Stewheinz, the CEO of Stewheinz Construction Company.”

Parang nanghina ang tuhod ko, uminit ang mukha ko, at parang lulubog ang kaluluwa ko. Hindi ako makapagsalita at hindi ako makagalaw. Hindi ko rin maalis ang tingin ko sa lalaking hindi na sana muling babalik sa buhay ko.

Pero eto siya, nasa harap ko, at ngayon…siya ang CEO namin.