LOGIN(Warning: SPG content ahead. Read at your own risk!)
KARA’S POV
Hindi ko na alam kung nasaan sina Sancha at Louisse. Bigla na lang silang nawala sa dami ng tao sa loob ng club. At eto ako ngayon, nasa loob ng Maserati ng isang lalaking hindi ko man lang kilala. Sa bawat kalsadang dinadaanan namin, nararamdaman ko ang malamig na hangin, kaya feeling ko madaling araw na. Tahimik ang paligid, pero may kakaibang peace.
“We’re here,” sabi niya.
Dahil malabo na ang paningin ko sa tama ng alak kanina, hindi ko ma-distinguish kung anong motel ang pinuntahan niya. Yung mga ilaw sa labas parang sumasayaw sa harap ng mata ko, parang mga bituin na unti-unting lumulubog sa dilim. Bumaba siya sa driver’s seat, at naramdaman kong binuksan niya ang pinto sa side ko. Hinawakan niya ang kamay ko—malapad, matibay, at may mga tattoo na parang apoy na gumagapang sa balat niya.
“Let’s go,” bulong niya. Mababa ang boses at may init na nagpapakilabot sa akin.
Hinila niya ako palabas ng Maserati, at tumama agad ang malamig na hangin sa balat ko, medyo nahimasmasan ako. Hindi ko mabasa nang maayos ang pangalan ng motel. Mukha itong lumang building na may kumikislap na neon sign, pero nagiging blur ang mga letra sa paningin ko.
Pumasok kami. Madilim ang reception area, may amoy ng sigarilyo at lumang carpet. May receptionist na matandang lalaki sa likod ng counter, pero hindi ko narinig ang usapan nila. Mahihinang boses lang at tunog ng pagbibilang ng pera.
“Room 12,” sabi niya sa akin, may ngiting puno ng pagnanasa.
Hindi siya nagsayang ng oras. Pagkapasok pa lang namin sa kwarto, agad niyang sinara ang pinto—yung click ng lock parang signal na may mangyayaring hindi na mababawi. Simple lang ang kwarto: malaking kama sa gitna, dilaw na ilaw, at amoy ng cleaning chemicals.
Hinila niya ako palapit, at hindi ko namalayang nasa bewang ko na ang mga kamay niya—at bigla niya akong hinalikan.
Malalim, gutom na halik.
Mainit ang labi niya, mapilit, at ang dila niya ay parang bagyo na walang tigil.
Nagpatuloy kami sa halikan, habang ang kamay niya gumagala sa likod ko, unti-unting binubuksan ang blouse ko nang hindi inaalis ang labi niya sa akin. Nararamdaman ko ang hininga niya sa leeg ko habang hinahalikan niya ito, at ang ngipin niya bahagyang dumadampi sa balat ko.
“Your skin is so soft,” bulong niya.
Umiinit ang katawan ko, lalo pang pinapabilis ng alak ang tibok ng puso ko. Pero bigla kong naalala—first time ko ito.
Hanggang halikan at foreplay lang ako dati. Wala pa akong experience sa actual na sex. Pero kung sa ganitong lalaki—gwapo, may magandang katawan, puno ng tattoo, at may matang nag-aapoy sa desire—handa akong ibigay ang sarili ko.
Habang tinatanggal niya ang skirt ko, nagulat siya nang mapansin niyang virgin pa ako.
“A-ah, ang sakit…” daing ko.
“Fuck! Bakit ang sikip mo? Don’t tell me virgin ka pa?” tanong niya, halatang gulat.
Tumango ako, namumula ang pisngi.
“Yes… first time ko.”
Pero hindi siya tumigil.
“Sure ka?” tanong niya ulit.
“Continue lang… okay lang ako,” sagot ko, sabay halik ulit sa kanya.
Hindi na siya nag-atubili. Inihiga niya ako sa kama, hinubad ang damit niya—lumantad ang katawan niyang muscular at puno ng tattoo. Tinanggal niya ang underwear ko, at naramdaman ko ang lamig ng hangin sa hubad kong katawan. Mainit ang balat ko sa bawat haplos niya, kaya mabilis akong nabasa.
“So wet,” sabi niya.
Hinawakan niya ang dibdib ko, sinipsip ang nipples ko habang nilalaro ang clit ko—parang alon ng sarap na nagpapakapit sa akin sa kama. Mabagal pero intense ang foreplay niya. Hinalikan niya ang buong katawan ko hanggang sa pagitan ng hita ko. Nararamdaman ko ang dila niya, at napapadaing ako.
“Ahh…”
Humigpit ang kapit ko sa buhok niya.
Tumayo siya, hinubad ang pantalon—at nakita ko ang ari niya. Malaki, matigas, at may mga ugat na kita. May konting takot… pero mas malakas ang kagustuhan kong matuloy. Umakyat siya sa ibabaw ko, hawak ang sarili niya habang idinidikit sa akin.
“Breathe… kasi mapupunit ka dito,” bulong niya.
Dahan-dahan niyang ipinasok.
“Ahh! Masakit!” sigaw ko.
Pero hindi ko siya pinahinto.
“We can stop—”
“Please… continue,” putol ko.
Mas lumalim siya. Pakiramdam ko parang nahahati ako, pero may kakaibang sarap. Nagsimula siyang gumalaw, una mabagal. Halo ang sakit at sarap sa bawat galaw. Naririnig ko ang tunog ng katawan namin, naamoy ang pawis at desire. Unti-unting nawawala ang sakit. Sumasabay na ako sa ritmo niya.
“Faster… ahhh!”
Binago niya ang posisyon, mas lumalim—at tinamaan ang spot na nagpasigaw sa akin.
“I’m close!”
At dumating ang unang orgasm ko. Malakas, parang sumabog ang katawan ko. Sumabay siya, ibinuhos ang katas niya sa loob ko.
Mainit.
Pagkatapos, humiga siya sa tabi ko. Magkadikit ang pawisan naming katawan. Pakiramdam ko halo ng pagod at satisfaction.
I lost my virginity.
Sa isang gwapo, tattooed, at hot na estranghero at sa isang hindi ko kilalang motel.
KARA’S POVHindi ko ito maintindihan.Kahit ilang beses ko pang balikan sa isip ko ang naging pagpupulong na iyon, kahit gaano karaming paliwanag ang pilitin kong buuin para magkaroon ito ng kahulugan, wala pa rin sa mga iyon ang nagiging tama. Ang hiling ni Mr. Stewheinz na araw-araw akong mag-report sa kanya ay mali sa paraang hindi ko maipaliwanag nang maayos.Hindi ako sekretarya. Hindi ako personal assistant. At lalong hindi ako ang taong uutusan niya sa kahit anong bagay.“Isa akong engineer,” mahinang bulong ko habang nakaupo sa aking mesa, nakatitig sa mga site plan sa screen ng computer ko ngunit hindi ko naman talaga nakikita ang mga ito. “Hindi kung ano man itong ginagawa ko.”Nakatigil ang mga daliri ko sa ibabaw ng keyboard, naninigas at puno ng inis. Ang mga engineer ay dapat nasa site, dumadalo sa mga meeting, lumulutas ng mga problema, at gumagawa ng mga bagay na may tunay na halaga. Hindi nagsusumite ng araw-araw na repor
THIRD PERSON'S POVHindi na nag-abala si Finnian Matthew Stewheinz na buksan pa ang mga ilaw nang makapasok siya sa kaniyang condominium.Marahang nagsara ang pinto sa kaniyang likuran, na para bang ikinulong siya sa isang espasyong binubuo lamang ng salamin, bakal, at katahimikan. Inihagis niya ang kaniyang mga susi sa console table, at ang tunog ng metal ay umalingawngaw sa malawak at halos walang lamang silid.Habang naglalakad patungo sa sala, niluwagan niya ang kaniyang kurbata at tuluyang hinubad ito, na para bang buong araw siyang sinasakal nito. Sa labas ng malalawak na bintana, kumikislap ang mga ilaw ng lungsod—buhay na buhay, walang tigil, at walang katapusan. Ngunit sa loob niya, pagod lamang ang nangingibabaw.Marahan siyang bumagsak sa sofa at itinakip ang isang braso sa kaniyang mga mata. Mabagal at kontrolado ang pag-angat at pagbaba ng kaniyang dibdib, na para bang pinipilit niyang ipaalala sa sarili kung paano muling huminga.
KARA'S POVMarahang nagsara ang pinto pagkakalabas ni Mr. Stewheinz, ngunit nanatili ang bigat ng presensiyang iniwan niya sa silid, na tila makapal na usok na ayaw maglaho. Samantala, napabuntong-hininga si Mr. Lu at sumandal sa kanyang upuan. Marahan niyang minasahe ang sentido habang pilit na ngumingiti.“Hay…” malalim niyang buntong-hininga. “Palpak ang naging pag-uusap natin.”Tahimik lang akong nakatayo, mahigpit na magkahawak ang mga kamay sa harapan ko.“Hindi niya tinanggap ang bagong proposal,” pagpapatuloy ni Mr. Lu. “Wala man lang kahit kaunting senyales na handa siyang pag-isipan iyon.”Dahan-dahan akong tumango. Hanggang ngayon ay mabigat pa rin ang dibdib ko matapos ang biglaang pagkikita namin ni Finnian.Bigla niya akong tiningnan nang diretso, na para bang may sinusukat siyang bagay na hindi ko nakikita.“Engr. Viancé,” bigla niyang sabi, “alam mo ba kung bakit isinama kita rito ngayong araw?”
KARA'S POVMakalipas ang Isang Taon...Tahimik na nakatayo sina Sancha, Louisse, at Aaron sa likuran ko habang pababa akong nag-i-scroll sa screen. Nangangatog ang mga daliri ko sa pagkakahawak sa mouse. Mahina lamang ang ugong ng computer, ngunit natatabunan iyon ng malakas na tibok ng puso ko. Parang walang katapusan ang listahan ng mga pangalan, na tila sinasadya kaming subukin—ang pasensya namin, at pati na rin ang katinuan namin.“Dahan-dahan lang,” mahinang bulong ni Louisse habang hinahawakan ang likod ng upuan ko. “Masyado kang mabilis mag-scroll. Baka may malampasan ka.”“Hindi ko mapigilan,” mahina kong sagot, tuyong-tuyo ang lalamunan ko. “Parang lalabas na ang puso ko sa sobrang kaba.”Napatawa nang kinakabahan si Aaron. “Matapos ang lahat ng dugo, pawis, at puyat... ito na 'yon. Isang scroll lang ang magpapasya sa lahat.”Humalukipkip si Sancha habang kinakagat ang ibabang labi. “Anuman ang mangyari, ginawa natin ang
KARA'S POVHindi ko alam kung saan nanggaling ang lakas na iyon, pero buong puwersa kong sinuntok ang likuran niya. Hindi niya iyon inaasahan.Napasubsob siya sa unahan, nabitawan ako, at napahandusay malapit sa labasan ng club. Nang makalaya ako, nanghina ang mga tuhod ko, pero sapat ang galit na nag-aalab sa dibdib ko para manatili akong nakatayo. Itinuro ko siya habang nanginginig ang buo kong katawan, at mas malakas pa sa musikang umaalingawngaw mula sa loob ng club ang boses ko.“Bakit mo ginawa 'yon kay Aaron?!” sigaw ko. “Ano bang problema mo?!”Napatawa siya nang mapakla at puno ng panunuya habang hinihimas ang likod ng ulo niya, na para bang biro lang ang lahat ng ito. Pagkatapos ay itinuon niya muli sa akin ang malamig at matalim niyang tingin.“Sinabi ko na sa'yo,” mababa ngunit mapanganib niyang wika, “ayokong may ibang lalaking hu—”“HUWAG!” putol ko sa kanya, halos mapasigaw. Lumapit pa ako kahit unti-unti nang kina
KARA'S POVLumipas ang mga araw at sa wakas ay natapos din ang aking OJT. Kasabay ng pagtatapos nito ay ang kakaibang bigat na bumalot sa akin. Nagawa ko ngang malampasan ang lahat, ngunit may bakanteng espasyong hindi ko maipaliwanag.Hindi dumalo si Mr. Stewheinz sa araw ng pamamahagi ng mga sertipiko. Sinubukan kong huwag isipin iyon, pero hindi ko mapigilan ang kirot sa dibdib ko dahil sa pagkawala ng kaniyang presensya—ang paraan ng paglapit niya, ang impluwensiya niya sa akin, at ang lahat ng tungkol sa kaniya.Pinagmasdan ko ang paligid. Halos lahat ng kaibigan ko ay nag-uumapaw sa saya habang tinatanggap ang kani-kanilang sertipiko, handang harapin ang susunod na yugto ng kanilang buhay.Ngunit para sa akin...May kulang."Sa wakas! Tapos na rin tayo!" masayang sigaw ni Sancha bago niya kami niyakap ni Louisse.Nanatili naman si Aaron matapos ang seremonya dahil nagpapatuloy pa rin ang internship niya sa kompanya







