#4

ALEXA CHAN POINT OF VIEW

Pagkamulat ko ng mata ko. Medyo, naramdaman ang mabigat na pakiramdam sa katawan ko. Medyo masakit ang hita ko. Pero ayaw ko rin naman na humiga lang dito sa kama o umupo lang. Gusto ko lumabas ng kwartong ito at maglibang sa labas. --- Dahan-dahan akong bumangon.

Ano ba naman 'to. Parang matigas na bagay ang pinasok ni boss kahapon sa perlas ko. Ayos lang kaya siya ngayon?

Napatawa ako sa kama ko ng bigla kong maalala ang mga nangyari.

Kaya ko naman tumayo. Kaya humakbang agad ako upang humarap sa salamin. Ang ganda ko naman. Ang fresh ko tingnan.

"Hoy, ikaw Alexa! Bakit ang ganda mo? Kanino ka nagmana huh? Siguro sa nanay mo? O sa tatay mo?" sunod-sunod kong sinabi habang tinuturo ang sarili ko. Ngunit, agad din na kumunot ang noo ko. "Wala na naman nanay at tatay. Kaya wala kang pinagmanahan."

Imbis na manatili dito sa loob ng mag-isa. Pinili ko na lang na lumabas na ng kwarto. Pagkabukas ko pintuan. Agad kong nalanghap ang isang napakasarap na amoy. Amoy ng pagkain. Tuwang-tuwa akong sinundan ito. Hanggang sa nakahakbang ako sa hagdan pababa.

"Woa-Woah!!!" napasigaw ako at napapikit ng mata ng mawalan ng balanse ang katawan ko.

Ngunit, hindi ko naramdaman na natumba ako sa sahig. Kundi isang malambot na medyo matigas na bagay. Ang bango-bango pa.

Pwede bang hindi na lang ako tatayo ng maayos? Mas gusto kong sumandal sa bagay na 'to habang inaamoy.

"Hmmm... Ang bango...." Halos mapangiti ako sa tuwa.

"Ahm, hindi ka dapat lumabas sa kwarto ng ganyan ang suot mo," boses ni Boss. Agad akong lumayo sa kaniya ng kunti at tumayo ng maayos.

"Magandang araw po boss. Hehehe, sorry hindi ko alam na ikaw pala 'yan. Akala ko unan lang na mabango eh," nahihiyang aniya ko. Ngunit, hinimas-himas ko ang dibdib niya. Baka naman kasi nasakyan sa pagkahulog ko eh.

Bigla niyang hinila ang kamay ko kaya muli akong nadikit sa katawan niya. Magkalapit na naman ang mukha naming dalawa. Hanggang sa bigla niya akong pina-upo sa hita niya.

Agad kong pinigilan ang bugso ng aking damdamin.

"Boss, hindi ba nakakalakad ka naman? Nakatayo ka naman? Bakit nasa wheelchair ka ulit ngayon?" mahinang bulong ko sa kaniya.

"Huwag mo sabihin 'yon kahit kanina. Nagmalik mata ka lang," sagot niya na may seryosong boses.

"Ahm, ano ang gagawin natin boss? Mabuti pa boss magtrabaho na ako dito. Para may sweldo na ako," sabay ngiti ko. Hindi ko alam sa sarili ko. Pero hinimas ko ang buhok niya na parang bata. Nakakatuwa pala ng ganito.

"Magbihis ka na muna. Nasa kwarto na ang mga damit mo. Ayaw ko na makitang ganyang suot mo kapag lumalabas ka ng kwarto natin. Masyadong maikli at manipis," mahinahon niyang sabi. Ang lambing niya magsalita na para bang anak niya ako? Ate niya ako? Kapatid niya ako? O Kasintahan niya ako? --- Ayaw ko nga mag-isip ang gulo sa utak.

"Oum." Sabay tango ko.

Agad akong kumilos. Mabilis akong tumayo at tumakbo paakyat. Deretsahan din akong bumalik sa kwarto. Pagkabukas ko ng kabinet. Nakita ko nga agad ang magagandang damit. Pagkatapos ay pumili ako at sinuot ito. Tumingin ako sa salamin at pinagmasdan ang sarili ko.

"Bakit iba yata ang damit ko kaysa sa ibang maid dito? Kailangan ba na ganito ang suot ko? Ang ganda oh..." Nagtataka ako sa isipan ko. Pero wala akong ibang pagpipilian kundi ito lang. Dahil ito lang naman ang nasa kabinet eh. 'Yong iba nga ay mas maganda pa kaysa nito.

Nang tuluyan akong matapos ay agad din akong bumaba.

"Miss sa dining area po tayo. Nandoon po naghihintay si boss," salubong sa akin ng isang yaya.

"Dining area? Saan po ba 'yan? Malayo po ba? Kailangan pa ba natin sumakay ng eroplano, taxi, kotse, tricycle o barko? Para makapunta doon?" Labis kong pagtataka. Ngunit, bigla niya lamang akong tinawanan. "Bakit po? Kailangan ko bang maghanda ng mga damit kasi matagal ang byahe papunta doon?" lutang ko lang dagdag.

"Inosente. Hindi ko alam kung saan ka lupalop ng mundo galing. Dahil kakaiba ka, wala ka manlang kaalam-alam?" tanong niya sa akin.

"Sa earth lang naman po ako galing. May iba pa po bang mundo?" pagtataka ko. Napapa-isip tuloy ako. Hmmm, saang lupalop ng mundo nga ba?

"Hay naku. Sige na, tara na baka mamaya pagtumagal ka pa ay magalit si boss. Kanina ka pa niya hinihintay sa dining area." Magsasalita pa sana ako upang kumuha ng mga damit. Kasi nga baka malayo ang byahe. Pero hinawakan niya ako sa kamay ko. Binitbit niya ako. Hanggang sa makita ko na si Mike.

Nagkatitigan kami ni Mike. Pero, parang nakakita siya ng multo. Napatigil siya na natulala sa hangin. Hmm, multo ako?

Lumapit ako sa kaniya.

"Boss, multo ba ako? Nakikita mo ba ako?" sabay-sabay kaway-kaway ko ng kamay ko sa harapan niya. Bigla siyang napakurap. Muntik pang mahulog ang kutsarang hawak niya.

"No. Hindi ka multo. Umupo ka na dito. Kumain na tayo," wika niya pero hindi naman siya nakatingin sa akin. Ibigsabihin ba kausap niya ang plato niya at pinapa-upo niya?

Ito hindi ako umupo. Seryoso lang akong nakatayo.

"Ano pa ang hinihintay mo? Umupo ka na dito sa tabi ko at kumain tayo ng sabay," aniya na at binigyan ako ng tingin.

"Ako boss?" sabay turo ko sa sarili ko. Tumango siya. "Hahah, ako pala ang kausap mo. Akala ko kasi 'yong plato. Sa kaniya ka kasi nakatingin kanina eh," sabay ngisi ko.

Hindi siya nagsalita pero nakita ko siyang tumawa paglingon niya sa tabi niya.

"Wow, ang bango naman nito. Ang daming pagkain. Ang sasarap nito!" tuwang-tuwa kong saad. Napapakamot na ako.

Masaya akong kumuha ng pagkain at inilagay sa plato ko. Tahimik si Mike kaya tahimik na lang din ako. --- Mas masarap kumain ng may kasabay. Ngayon ko lang naranasan na kumain ng hindi nasa kalsada. Nakakatuwa pala kapag ganito eh.

"Mike? My babe, where are you?" boses ng isang pagsulpot ng babae. Ramdam ko na tuwang-tuwa siyang naglalakad papalapit sa amin. Rinig na rinig ko ang tunog ng takong niya.

Hanggang sa makalapit siya sa amin.

Hindi ko siya nilingon kasi kumakain ako.