LOGIN
Ako si Ana may lihim akong pagtigin kay sir Leo ang isang CEO na binata na napakagwapo. Kaso hindi nya ako pinapansin dahil sa aking katawan na oversize. Kahit ganun ako ka taba hindi ako nawalan ng pag asa na balang araw mapansin ako ni sir Leo.
Kaya bago ako uuwi aayusin ko ang office ni sir Leo kapag nag uwian na mga tao. at mag iwan ako ng isang liham. Kinabukasan, Nagulat si sir Leo na nakaayos ang mga gamit at hindi na siya mahihirapan maghanap ng kailanganin nya. may napinsin siya na maliit na papel nakatupi. Binasa ni sir Leo ang nakasulat sa papel , "Hello sir, "Ginawa ko po ang lahat upang mapadali ang inyong gawain.Nandito lang po ako para sa inyo". Napangiti si sir Leo(sabi sa sarili):" Siya na naman....Laging nandyan,tahimik lamang,hindi naghihintay ng kapalit. "Bakit ngayon ko lang napansin ang lahat ng kabutihang ito? Pumasok ako sa office ni sir Leo para maghatid ng Dokumento,Nakayoko ako nahiya ako sa ginawa ko. Ngunit nagulat ako sa narinig ko.! "Salamat, Ana. "Napakahusay ng pagkagawa mo." "Napakagaan ng loob ko dahil sayo." Sabi ni sir Leo na may matamis na ngiti. Napangiti na din ako, Parang gusto ko magtalon talon sa subrang saya" nakita ko ang matamis nyang ngiti. "Wala po iyon, sir Leo, "Tungkolin ko po ito", Ang sagot ko sa kanya na may kasamang tuwa. "Sa wakas napansin nya din ako" Kaso manatili muna itong lihim ,Hindi ko muna ito sasabihin sa kanya. Hayaan ko na siya ang mangligaw sa akin hehehe ayyeeiiee!!! Subrang saya ko siguro sa araw na yun. "Mula ngayon, huwag ka nang mag-atubiling lumapit sa akin. Pinahahalagahan ko ang iyong sipag at katapatan. -ang sabi ni sir Leo. Tumango ako, at lumabas agad na may kasamang tuwa at kilig, Sa wakas nagkaroon ako ng malaking pag-asa!!! sana tuloy-tuloy na ito. Hindi ako titigil hanggang hindi maging kami ni sir Leo. Ang pag uusap pala namin ni sir Leo ay nakinig si Joan sa gilid ng p***o nakatago siya. Grabing galit nya sa selos. si Joan na assistant ni sir Leo na may lihim na pagtingin din kay sir Leo. Hinarang ako ni Joan sa labas, Nakatitig sakin tila galit na galit. "Huwag kang masyadong magalak Ana.!! "Ngayon lang siya naging mabait sa iyo. "Hindi ibig-sabihin na may espesyal na siyang tingin sayo.!! sabi ni Joan na galit na galit. "Tandaan mo,Si Leo ay para sa mga katulad ko. Hindi sa isang katulad mo na puro taba lamang. Sa tingin mo magustohan ka noon? ganyan katawan mo? dagdag nya. Tinitigan ko siya, Gusto kunang magalit pero pinigilan ko sarili ko. "Hindi ko inagaw si sir Leo. 'Tungkulin ko lang po ang ginagawa ko. Kung ano man ang tingin nya sakin... Hindi ko po hinihingi. Mahinahon na sagot ko. (Tumawa nang mapait) "Alam ko na ang laro mo.!! "Maghihintay ka hanggang sa mahulog siya sa iyo.!! "Hindi ko hahayaang mangyari yun.!! Gagawin ko ang lahat upang mapatunayan na hindi ka karapat-dapat sa kanyang pagtingin.!!! -ang wika ni Joan. Lumakad na si Joan palayo pero may masamang tingin pa rin sakin. Habang nanatili akong nakatayo at huminga ako ng malalim. Kahit anong gawin nila... mananatili akong tapat. At ang pag-ibig ko sa kanya... mananatiling lihim hanggang sa tamang panahon. Kung darating man iyon. Mahalagang araw ngayon, kase darating ang mga kliyente. Ito nahanda ko na ang pinakamahalagang kontrata. Ilagay ko muna dito sa mesa ni sir Leo, labas muna ako inum muna ako ng tubig. Nakabantay pala si Joan sakin at agad siya pumasok sa office ni sir Leo at kinuha nya ang mahalagang kontrata at itinago ito sa loob ng kanyang bag. Pagbalik ko ,Laking gulat ko, "nawala ang ang mahalagang kontrata!!! dito ko lang nilagay sa lamesa ni sir Leo! paanong nawala yun?? Hinahanap ko bawat sulok ngunit wala akong makita. Nanginginig na ako sa takot. Pinakamahalagang kontrata nawawala,yari ako nito. Habang nakatulala ako at nanginginig , Biglang pumasok si sir Leo at nag mamadali, Ana! Nasaan na ang Kontrata? Darating na ang mga bisita! "Pasensya na po, Sir Leo...Inilagay ko po dito kanina ... ngunit nawawala po"... "Nawawala? Ito ang pinakamahalagang dokumento! Kung hindi natin ito maipapakita...malaki ang mawawala sa atin! Habang nagkagulo kami ni sir Leo dahil sa nawawalang kontrata,bigla namang pumasok si joan tila nag alala ngunit may nakatagong ligaya. "Talaga bang nawawala? O baka sinadya mong itago? Alam ko na ang plano mo! Gusto mong mapahiya si sir Leo upang ikaw na lamang ang kanyang sandalan! napakagaling mong magpanggap na inosente!- ang bintang ni Joan. "Hindi po yun totoo sir Leo, Huhuhuhu Hindi ko sinasadya! Naniniwala po ba kayo sa kanya o sa akin? "Sapat na! Ana, hanapin mo iyan agad.!! Joan,tulungan mo siya. "Kung hindi ito makita bago dumating ang mga kliyente...may malaking pananagutan ka Ana." ang sabi ni sir Leo. Lumabas si sir Leo na mukhang labis na nag-aalala. Naiwang nakatingin si Joan sa akin bumulong nang mahina: "Hindi mo na iyon makikita. At sa huli... maniniwala siyang ikaw ang may kasalanan." Habang punong-puno ng luha ang mga mata ko, Tinanong ko sa sarili ko, Sino ang maniniwala sa akin? Ang lihim na pag-ibig ko... baka ito na ang magdulot ng aking pagkawala. Bakit kailangang mangyari ito ngayon?Ang pagbabalik ni Leo ay hindi katapusan ng hirap — ito ang simula ng mas mahirap na bahagi. Hindi nababalik ang tiwala sa isang yakap o sa isang paghingi ng tawad. Ito ay itinatayo muli, dahan-dahan, sa bawat araw na nagdaraan. Sa unang linggo, tahimik ang aming tahanan. Walang sigawan, walang pagtatalo — ngunit may pag-iingat sa bawat galaw. Kapag lumalabas si Leo, tinitingnan ko ang kanyang likuran — hindi dahil ayaw kong pumunta siya, kundi dahil takot akong baka hindi na siya bumalik. At alam niya iyon. Kaya sa bawat pag-alis, sinasabi niya kung saan pupunta, kailan babalik, at kung sino ang kasama — hindi dahil inuutusan ko siya, kundi dahil siya mismo ang nagpasya. “Hindi ko nais na magtago,” sabi niya isang umaga bago lumabas. “Kung kailangan mong malaman ang bawat hakbang ko upang makapagtiwala ka muli… ibibigay ko iyon nang kusa.” Tumango ako, pinipigilan ang luha. “Hindi ko nais na maging tanikala ka ulit.” Hinaw
Tatlong linggo na ang lumipas mula nang lumisan si Leo. Ang tahanan ay naging mas tahimik — hindi payapa, kundi puno ng bakas ng mga alaala na tila kailanman hindi naaalis. Ngunit sa kabilang dako, sa maliit na bahay sa gilid ng gubat, tila may ibang kwentong nagaganap — isang kwento na unti-unting nagpapakita ng tunay nitong anyo. Sa simula, ang lahat ay tila perpekto kay Leo. Si Elena ay laging nakangiti, laging handang makinig, laging may malambing na salita. Ngunit habang tumatagal, napansin niya ang maliliit na bagay — bagay na dati ay hindi niya napapansin sa liwanag ng kanyang paghanga. Isang hapon, nagbalik siya galing sa paglalakad sa bukid — pagod ngunit may dalang magandang balita. “Elena, nakausap ko ang mga magsasaka! Masaya sila sa pagtulong natin — sinasabi nilang magiging masagana ang ani ngayong taon!” Inaasahan niyang matutuwa ito. Ngunit imbes na magalak, nagbago ang mukha ni Elena — naging walang pakialam. “Bakit mo inuubos ang oras
Ang gabing iyon ay tila walang katapusan. Habang nakahiga ako sa aming kama — ang kama na dating puno ng pagtawanan at paglalambing — ang tanging naririnig ko ay ang sarili kong paghinga at ang katahimikan na iniwan ni Leo nang lumabas siya. Hindi siya umuwi nang gabing iyon. Kinabukasan, pagkasilip ko sa bintana, nakita ko ang buong bayan na tila may alam — ang mga tingin, ang pag-iwas, ang bulungan kapag dumadaan ako. Ang pagkawala niya ay hindi na lihim. At ang pagkakasama niya kay Elena ay naging kwento na sa bawat sulok. Naglakad ako patungo sa pampang — doon ko naramdaman na siya naroon. At tama ako. Nakatayo sila sa ilalim ng punong akasya, malapit sa isa’t isa. Si Elena ay nakatingala sa kanya, hawak ang kanyang kamay nang mahigpit. Si Leo naman ay nakatingin sa malayo — magulo ang isip, naghihirap magpasya. Hindi ako nagtago. Lumakad ako nang direkta sa kanila. Nang makita ako, hindi umalis si Elena. Sa halip, lalo niyang hi
Ang mga sumunod na araw ay tila paglalakad sa lupang laging lumulubog. Sa bawat pagtatangka kong lapitan si Leo, may pader na tumatayo sa pagitan namin — pader na hindi nakikita ngunit ramdam sa bawat tingin, bawat sagot, bawat pag-iwas. Isang gabi, naghihintay ako sa kanyang pagbabalik hanggang sa kalaliman ng gabi. Nang dumating siya, ang kanyang damit ay may amoy ng pabango — hindi ang akin, kundi mabango, matapang, at banyaga. Nang makita akong naghihintay, hindi siya nagulat — tila inaasahan na niya ang pagtatanong ko. “Saan ka galing?” tanong ko, ang boses ay nanginginig sa pagpipigil ng sakit. Huminga siya nang malalim, inalis ang kanyang sombrero, at inilapag sa mesa. “Sa pampang. Nag-usap kami tungkol sa darating na kalakalan.” Tumingin ako sa kanya nang diretso. “Nag-iisa ba kayo?” Sandaling tumahimik siya. “Oo. Bakit?” Lumapit ako nang kaunti. “Huwag mo akong magsinungaling, Leo. Amo
Ang mga sumunod na araw ay tila dahan-dahang paglubog ng araw — hindi biglang dilim, kundi unti-unting pagkawala ng liwanag, hanggang sa ang tanging natitira ay malalim na anino sa pagitan namin. Si Leo ay gumigising nang maaga, nag-aayos nang mas maingat, at lumalabas nang walang tiyak na oras ng pagbabalik. Kapag nasa bahay naman siya, ang kanyang isip ay nasa ibang dako — ang tingin sa akin ay mabilis, pilit, tila naghahanap ng pagkakataong lumayo. Isang hapon, nagbalik siya nang huli na — ang damit ay may kaunting dumi ng lupa, ang mukha ay may halong pagod at… saya. Nakita ko ang pagngiti niya sa sarili habang nagtatanggal ng sapatos, tila may magandang alaala na ayaw niyang bitawan. “Saan ka galing?” tanong ko, ang boses ay mahina, pilit na hindi nagpapakita ng takot. Nagulat siya nang bahagya, tila hindi niya inaasahang naroon ako. “Ah… sa ilog. Tiningnan ko lang ang pagtatayo ng bagong tulay.” Tumingin ako sa kanyang mga mata
Halos limang taon na ang lumipas mula noong naghilom ang lahat sa aming bayan. Ang dating pagkakawatak-watak ay napalitan ng pagkakaisa; ang dating takot ay naging pag-asa. Araw-araw ay tila masaya — ngunit sa likod ng bawat ngiti, may maliliit na bagay na unti-unting nagbabago. Si Leo ay naging mas abala — sa bukid, sa pagpupulong, sa pagtulong sa karatig-bayan. Hindi ko siya masisisi; ang kanyang puso ay talagang mapagbigay. Ngunit napansin ko ang pagbabago: madalas siyang malayo sa pag-iisip, hindi na siya nakatingin sa akin nang matagal gaya ng dati, at may mga gabi na pumapasok siya sa silid nang tahimik, tila may iniisip na ayaw niyang ibahagi. “Pagod ka ba, mahal ko?” tanong ko isang gabi, habang magkatabi kaming nakahiga sa banig, ang liwanag ng buwan ay pumapasok sa bintana. Humarap siya sa akin, ngunit ang kanyang ngiti ay hindi umabot sa kanyang mga mata. “Kaunti lang. Marami lang kasing inaasikaso.” Hinawakan ko ang kanyang kamay —







