Three: Sino si Loid Xavier?

LOID Xavier POV

It was a summer season. On Vacation na din kami sa school na pinapasukan ko kaya namomroblema na naman ako ulit. Alam ko kasi na kapag summer ay pinapauwi ako ni Dad sa hacienda naman sa Romblon. Tagadoon talaga ako at kaya lang ako napadpad ng Maynila  ay dahil sa aking pag-aaral sa kursong Abogasya.

Sa kasalukuyan ay nasa second year college na ako dito sa St. Brendan Northern College. Pansamantala ay nakikitira ako sa kapatid ni Mom Mellina na si Tita Olga. Ikalawang kapatid ito ni Mom sa apat silang magkakapatid. Lahat ay pawang babae at may kaniya-kaniya na ding pamilya.

Hindi din naman ako nakaramdam ng pagkabagot dito sa bahay dahil kasama ko ang dalawang anak nina Tito Eleazar at tita Olga na sina Trexie at Bench. Si Trexie ay twelve years old na habang si Bench naman ay five year  old pa lamang. Ang dalawang makukulit na mga bata ang siyang naging kalaro at kasama ko araw-araw dito sa aking pananatili sa Maynila.

Hindi naman problemado ang mga ito sa aking pangangailangan dahil hindi lang monthly nagpapadala ng pera si Dad sa akin kundi weekly. Bawat tawag ko sa amin ay hindi ako binibigo ni Dad. Sobrang mahal kasi ako ni Daddy sapul nang mamatay si Mom sa sakit na luekemia.

Isang bagay na ayaw ko ding umuwi sa amin. Magtatatlong taon pa lamang kasing  buhat ng iwan kami ni Mommy. Since then, Dad never married anybody else anymore. I was also a begotten son to him. Solo hier ng mga yaman ng mga Aguirre.

But that's not my concern. What is my biggest problem is, where I could go this summer before it end? Ayuko talagang umuwi sa amin! I can't breathe there! Mamamatay ako sa lungkot!

Natigil ang aking sandaling pamomroblema nang bigla ay kumatok si Tita Olga.

Kusot ang mukha at nakasimangot na sinulyapan ko ang pintuan. Muling nagpatuloy sa pagkatok si Tita Olga nang hindi ko magawang sagutin.

"Loid, nandiyan ka ba sa loob?" Paniniyak ni Tita at nakiramdam muna sa pamamagitan ng paghinto sa pagkatok.

Mabigat ang katawang pinilit kong bumangon sa malambot kong kama. Tinungo ko ang pintuan upang pagbuksan ang aking tiyahin. Matapos pihitin ang seradura ng pintuan ay tumambad sa akin ang mukha ni Tita Olga.

"O, anong nangyari sa'yo? Okay ka lang ba? Ba't ang tagal mong magbukas ng pinto?" Sunod-sunod na tanong  ni Tita na akala mo ay may biyaheng hinahabol. Hindi din nakaligtas sa paningin nito ang hindi ko maipintang mukha.

Hindi muna ako umimik pero sumenyas ako na pumasok siya sa loob. Hindi naman tumanggi si Tita Olga at sumunod na din ako sa kaniya. Inalok ko siyang maupo sa isang upuan na naroon at ako naman ay umupo sa gilid ng aking kama.

Gaya ng inaasahan ko, hindi nga ako nagkamaling itatanong niya ang tungkol sa gusot kong mukha.

“Huwag mong sabihing ang pag-uwi mo naman  sa inyo ang dahilan ng pagkakagusot ng mukha mo?”  Wika ni Tita na waring alam ang nasa isipan ko. Isang buntong-hininga ang pinakawalan ko. Iniwas ko ang aking paningin at itinapon sa litratong nasa ibabaw ng round table. Larawan iyon ni Dad at Mom na kasama ako noong sixth year birthday ko.

Nahulog ako sa pag-iisip nang maalala iyon kaya hindi ko namalayan ang paglapit ni Tita sa kaniyang tabi.

“Matagal na’yon. Kailangan mo nang move-on.”  

Malungkot na sinulyapan ko si Tita matapos kong marinig ang sinabi niyang iyon. Gusto kong sabihin sa kaniya na sana nga ay ganoon lang kadali ang lahat. Na kung gaano kadaling sabihin ang salitang mag move on ay ganoon din ito kadaling gawin.  

“I know you’re still in pain because of her lost.” Pahayag nito na hinaplos ang aking likuran. Hindi ko naman inalis ang tingin sa kaniya at nanatiling nakatingin sa kaniya sa loob ng ila pang Segundo. “But this is all I can advice, please… find the way to let yourself  go and set it free. Ikaw din ang makakapagsabi kung kailan ka maghihilom ang sugat sa puso mo. Only time can tell you are finally healed. Kapag natagpuan mo na ang daan para makawala sa nakaraan, let go everything this pain.” Dumako ang kamay ni Tita sa tapat ng aking  dibdib.  

“This pain you are carrying here is the one who slows you. Ito din ang dahilan kung bakit nai-stack ka sa hatreds at regrets dahil sa mga nangyari sa pasts mo dahil hindi mo kaya itong i-let go.”

Napayuko ako dahil sa mga nagging pahayag ni Tita. Her words are more than a rock to my ears that every single letters weighed a  grams. Pakiramdam ko ay tumagos iyon lahat diretso sa puso ko. It sounds like a thousand whispers of Mom when she was still with us.

‘How I miss Mom so much!’ Bulong ko lang iyon pero parang narinig ni Tita na agad akong binigyan ng isang mahigpit na yakap. Her warmth hug is enough to give me comfort and peace of mind. It is too late to realize that my tears run down into my cheeks.

The peace of mind is all that matters this time. Silence became my bestfriend. The only thing which could tell my words was been banned by the quiet comfort coming from my Tita Olga.