3

POV ni Sophia

Humuhuni ang makina ng sasakyan sa ilalim ko, banayad at napakamahal—iyong klaseng kotse na mas mahal pa kaysa sa kinikita ni Dad sa isang taon.

Nakatitig ako sa bintana habang dumadaan ang lungsod, unti-unting nagiging malabo ang mga gusali dahil sa bilis ng takbo.

Nang magising ako kaninang umaga, malamig at walang laman ang kama.

Wala na siya.

Masakit ang ulo ko dahil sa hangover, at masakit ang katawan ko sa mga bahaging hindi ko alam na puwedeng sumakit nang ganoon.

Nag-iwan siya ng isang bungkos ng pera.

Mga daan-daan—o baka libo-libo. Hindi ko binilang dahil hindi ko naman kailangan. Ang pagkuha sa perang iyon ay parang pag-amin na isa na akong bagay na hindi pa ako handang tanggapin na naging ako.

Pero hindi ko siya maalis sa isip ko.

Ang maiitim niyang mga mata.

Sa tuwing ipinipikit ko ang mga mata ko, nakikita ko siya.

Paulit-ulit.

Pinagdikit ko ang mga hita ko habang nilalamon ako ng hiya.

Dapat isang gabi lang iyon. Walang kasunduan, walang pangako—dalawang estrangherong ginagamit ang isa’t isa para makalimot.

Pero damn.

Ang isipin lang siya ay sapat nang magpaalab sa katawan ko. Kinukuryente nito ang balat ko at pinagnanais ako ng mga bagay na wala naman akong karapatang gustuhin.

Iniisip ko kung makikita ko pa ba siya.

Iniisip ko kung gusto ko ba talaga.

Hinagod ko ng dalawang kamay ang mukha ko, pilit na itinutulak palayo ang mga iniisip ko.

“Miss?” Naputol ang pag-iikot ng isip ko nang marinig ang boses ng chauffeur. Nakatingin siya sa akin mula sa rearview mirror. “Malapit na tayo.”

Tumango ako, hindi nagtitiwala sa sarili kong boses.

Malapit na.

Malapit na ako sa bahay ng nanay ko.

Ano ba ang iniisip ko?

Dapat nakipagtalo ako kay Dad tungkol dito. Siguro hindi ko kailangang tumira sa iisang bubong kasama ang babaeng ito na para bang isinumpa sa akin ng tadhana.

Speaking of Dad, nagsinungaling ako sa kanya nang umuwi ako kaninang umaga.

Sinabi kong nasa bahay ako ni Mia at nagpasya kaming gugulin ang huling gabi namin nang magkasama.

Kung alam lang niya.

Pumasok ang sasakyan sa isang napakalaking tarangkahang bakal.

Napakurap ako.

Bumungad sa akin ang mansion na parang eksena mula sa pelikula—may mga puting haligi, matataas na bintana, at mahabang driveway na napaliligiran ng mga halamang pantay na pantay ang pagkakagupit.

Dito nakatira ang nanay ko.

Dito ako titira.

Binuksan ng chauffeur ang p***o at bumaba ako.

Kumalansing ang mga sneaker ko sa graba habang mahigpit kong yakap sa dibdib ang bag ko, bigla kong naramdaman kung gaano ako kaliit sa lugar na ito.

Bumukas ang front door.

At naroon siya.

Si Diana.

Ang nanay ko.

Pareho pa rin ang itsura niya—o baka mas gumanda pa. Perpektong ayos ang buhok niya, walang kahit isang hiblang wala sa lugar. Mamahalin ang damit niya at eksaktong-eksakto ang pagkakahulma nito sa katawan niya, habang flawless ang makeup niya.

Para siyang kakalabas lang mula sa isang magazine.

“Sophia!”

Yumakap siya sa akin at mahigpit akong hinila palapit sa kanya.

Nanigas ako.

Hindi ko alam kung paano yayakapin ang babaeng ito—ang estrangherang nagkataong nanay ko.

“Oh, baby ko,” bulong niya sa buhok ko. “Sobrang miss na miss kita. Ang laki mo na. Ang ganda-ganda mo.”

Nakatayo lang ako roon, naninigas, nakalaylay ang mga braso ko sa magkabilang tagiliran.

Umatras siya at hinawakan ang mga balikat ko.

Maliwanag sa tuwa ang mga mata niya.

“Halika, pumasok ka. Siguradong pagod ka.”

Hinawakan niya ang kamay ko at hinila ako papasok ng bahay.

Sumunod ako na parang puppet na hinihila ng mga tali.

Mas kahanga-hanga pa sa loob ang bahay kaysa sa labas.

Mga sahig na marmol.

Matataas na kisame.

Isang chandelier na malamang ay mas mahal pa kaysa sa buong bahay ni Dad.

Mga painting sa mga dingding at mga bulaklak na nakalagay sa mga kristal na vase.

Napakaganda.

Pero hindi ito parang tahanan ko.

“Dito ang kuwarto mo,” sabi ni Diana habang halos lundag na sa tuwa habang umaakyat sa hagdan.

Sinundan ko siya sa isang mahabang hallway na napapaligiran ng mga p***o.

Huminto siya sa isa at buong pagmamalaking binuksan iyon.

“Ta-da!”

Napakalaki ng kuwarto.

Mas malaki pa kaysa sa buong apartment namin noon.

May four-poster bed na may puting kurtina, vanity na may salaming may ilaw, walk-in closet, at malaking bintanang tanaw ang mga hardin.

Napakaganda.

Pero hindi ito parang sa akin.

“Gusto mo?” tanong ni Diana habang sinusuri ang mukha ko. “Hindi ako sigurado sa color scheme, pero sinabi ng designer na—”

“Perfect,” putol ko sa kanya. Patag kahit sa sarili kong pandinig ang boses ko. “Salamat.”

Lalong lumawak ang ngiti niya.

Nasuka ako sa loob-loob ko.

“Alam kong malaking pagbabago ito,” sabi niya habang lumalapit. “Ang tumira kasama ako, bagong lungsod at bagong school. Pero gusto kong malaman mong napakasaya kong nandito ka. Magkakasaya tayo nang husto… alam mo na, mother-daughter time.”

Mother-daughter time.

Nasaan iyon noong siyam ako?

Sampu?

Labing-isa?

Nasaan iyon noong umiiyak akong mag-isa hanggang makatulog dahil hindi kayang bayaran ni Dad ang school trip ko at hindi ko alam kung sino ang tatawagan ko?

Nasaan siya noong unang regla ko at kailangan kong alamin nang mag-isa kung ano ang gagawin?

“Saan ang asawa mo?” tanong ko, binago ang usapan.

Ayokong pag-usapan ang mother-daughter time.

Ayokong magkunwaring pamilya kami.

Lalong lumiwanag ang mukha ni Diana.

“Si Thorne? Oh, nasa business trip siya. Madalas siyang bumiyahe, pero babalik siya sa loob ng ilang araw. Sobrang excited siyang makilala ka.” Sandali siyang huminto. “Ang dami ko nang naikuwento sa kanya tungkol sa’yo.”

Duda ako roon.

Ano ba ang posibleng ikuwento niya tungkol sa akin?

Na walong taong gulang ako nang iwan niya kami?

Na hindi niya alam ang paborito kong kulay?

O ang middle name ko?

O na takot ako sa dilim?

Pinilit kong ngumiti.