CHAPTER 5

MARICAR POV

Matapos ang nangyari sa opisina, kung saan halos hindi ako matingnan nang diretso ni Dante, nagpasya akong bumaba muna sa main lobby para tingnan ang ilang commercial stalls at makipag-usap sa property manager tungkol sa mga bagong tenant. Suot ko ang tweed jacket at heels ko, kaya kitang-kita ang pagkakaiba ng itsura ko ngayon kumpara noong araw na pinalayas ako rito habang may bitbit na mga tupperware ng kakanin.

Noon, ang iniisip ko lang ay kung paano ko bubuhayin si Liam at kung saan ako kukuha ng pambayad sa upa bago kami tuluyang mapalayas. Pero ngayon, ako na ang may hawak ng buong korporasyon. Pakiramdam ko, unti-unti nang bumabalik sa akin ang hustisya matapos ang lahat ng pangmamaliit at pang-aaping naranasan ko.

Habang naglalakad ako papunta sa front desk kasama ang dalawang security consultant, biglang umalingawngaw ang isang pamilyar at malakas na boses sa loob ng malawak na lobby.

"Sino bang nagsabing hindi ako puwedeng pumasok dito? Kilala ba ninyo ang asawa ko? Business partner ako ng ilang kumpanya sa building na ito, kaya huwag ninyo akong harangan! Mga guwardiya kayo!"

Natigil ako sa paglalakad. Paglingon ko, nakita ko si Lance. Halatang galit na galit siya habang nakikipagtalo sa mga security guard sa may glass doors. Kasama niya si Chloe na nakasuot ng mamahaling sunglasses. Nakapamaywang ito habang masama ang tingin sa mga tao sa paligid, na para bang kasalanan pa ng mga guwardiya ang hindi nila pagpasok.

Agad kong naalala ang banta ni Lance noong isang araw. Kukuhanin daw niya si Liam at kakasuhan ako dahil wala akong kakayahang buhayin ang sarili kong anak. Mukhang iniisip pa rin niyang ako ang dating Mara na walang ibang magawa kundi umiyak at magmakaawa sa gilid ng kalsada.

"Anong kaguluhan ito?" malamig kong tanong habang naglalakad papunta sa kanila.

Pagkarinig sa boses ko, lumingon si Lance. Agad na nawala ang inis sa mukha niya at napalitan iyon ng mapang-asar na ngiti nang makita niya ang suot ko. Malamang, iniisip niyang nag-ayos lang ako para magpanggap na mayaman kahit naghihirap pa rin naman ako.

"Aba, Mara! Tingnan mo nga naman ang tadhana," sarkastikong sabi ni Lance habang sinusubukang lumapit sa akin kahit pinipigilan siya ng mga guwardiya. "Kaya pala hindi ka makauwi sa inyo. Nandito ka pala sa mamahaling building na ito. Ano, namamasukan ka ba bilang receptionist? O nag-aabang ka na naman ng mga taong puwede mong bentahan ng murang pagkain?"

Napasinghap si Chloe bago humawak sa braso ni Lance at mahina itong tinawanan.

"Hon, kaya pala ang lakas ng loob niyang sagutin tayo noon. Baka nagtatrabaho na siya rito bilang tagalinis ng banyo. Masyado kasing ambisyosa."

Tinitigan ko silang dalawa nang walang emosyon. Hindi na ako ang Mara na umiiyak sa gitna ng ulan ilang araw na ang nakalipas. Ang babaeng kaharap nila ngayon ay may kapangyarihang paalisin sila sa building na ito anumang oras niya gustuhin.

"Lance, Chloe, mukhang nagkamali kayo ng pinuntahan," kalmado kong sabi habang nakatiklop ang mga braso ko sa dibdib. "Hindi puwedeng basta-basta pumasok sa executive lobby ng kumpanyang ito ang mga taong walang appointment."

Tumawa nang malakas si Lance, na para bang nakarinig siya ng pinakanakakatawang biro sa buong buhay niya.

"Huwag mo nga akong patawanin, Mara! Isang simpleng tinderang tulad mo, kung umasta ay parang tagapagmana! Kaya nga ako nandito para tapusin na ang kalokohan mo. Naipasa ko na ang mga dokumento para sa kustodiya ni Liam. Ngayong araw, kukunin ko na ang anak natin dahil hindi mo kayang ibigay ang magandang kinabukasang kailangan niya. Palamunin ka lang!"

Dahil sa lakas ng boses ni Lance, napatingin na sa amin ang mga empleyado at ilang kliyenteng nasa lobby. Ramdam ko ang pag-init ng ulo ko, hindi dahil pinagtitinginan nila ako, kundi dahil anak ko na naman ang ginagamit ni Lance para saktan ako.

"Wala kang karapatan kay Liam!" sagot ko, nanginginig sa galit ang boses ko kahit pilit kong pinapanatiling kalmado ang sarili ko. "Ginawa ko ang lahat para sa anak ko habang ikaw, nagpapakasaya sa perang galing sa pamilya ng babaeng iyan!"

"Wala kang pinag-aralan, kaya wala kang laban sa akin sa korte!" sigaw ni Lance.

Bigla niyang iniunat ang kamay niya para hawakan ang braso ko at hilahin ako palabas, na para bang may karapatan siyang gawin iyon sa harap ng lahat.

"Sasama ka sa akin ngayon at pipirmahan mo ang waiver ng kustodiya! Kung hindi, sisiguraduhin kong tuluyan kayong mawawalan ng tirahan ng anak mo!"

Bago pa man dumampi ang kamay ni Lance sa braso ko, may isang matipuno at pamilyar na braso na humarang sa pagitan namin.

Malakas na tinabig ni Dante ang kamay ni Lance kaya napaatras ito nang ilang hakbang. Gulat na napatingin si Lance sa lalaking biglang sumingit sa pagitan namin.

Mula sa likuran ko, tuluyang humarap sa kaniya si Dante. Madilim ang ekspresyon ng mukha niya, at matalim ang tingin niya kay Lance na para bang isang maling galaw lang nito ay may pagsisisihan na ito.

"Sino ka namang epal na lalaki ka—" galit na simula ni Lance.

Pero bigla siyang natigilan nang makilala kung sino ang kaharap niya.

Si Dante Elizalde, ang sikat at kinatatakutang executive ng buong korporasyon.

"Hindi mo ba alam kung sino ang sinisigawan at hinahawakan mo?" malamig na tanong ni Dante. Malalim ang boses niya at umalingawngaw iyon sa buong lobby.

Hinawakan niya nang mahigpit ang kwelyo ng polo ni Lance at diretso itong tiningnan sa mga mata.

"Subukan mong saktan o bastusin kahit isang buhok ng may-ari ng building na ito... ang babaeng mahal ko... at sisiguraduhin kong wala ka nang babalikan bukas."

Nanlaki ang mga mata ni Lance, pati na rin ni Chloe. Halatang hindi sila makapaniwala sa narinig nila. Napalunok si Lance habang nanginginig ang mga labi niya.

"M-May-ari ng building na ito? S-Sino? Siya?!" tanong niya habang nakaturo sa akin, bakas sa mukha niya ang matinding gulat at takot.

Hindi na sumagot si Dante. Mas hinigpitan niya ang hawak sa kwelyo ni Lance bago ito itinulak palayo sa akin.

Agad na kumilos ang mga security guard at pinalibutan sina Lance at Chloe. Kahit nagmamatigas pa ang dalawa at nagtatangkang magpaliwanag, wala silang nagawa kundi sumunod nang itaboy sila palabas ng building, dala ang kahihiyang sila rin ang gumawa.

Nang tuluyan silang makaalis, dahan-dahang humarap sa akin si Dante. Nawala ang malamig at supladong ekspresyon niya, at napalitan iyon ng pag-aalala habang tinitingnan niya ako mula ulo hanggang paa para siguraduhing wala akong natamong pinsala.

"Ayos ka lang ba, Mara?" mahinang tanong niya. Ibang-iba ang lambot ng boses niya sa lalaking nakilala ko noong una.

Tumingin ako sa kaniya at sa unang pagkakataon, may kakaibang tibok akong naramdaman sa dibdib ko.

Sa pagkakataong iyon, hindi ko siya nakita bilang isang boss o executive ng kumpanya.

Kundi bilang isang lalaking handang tumayo sa tabi ko at ipagtanggol ako sa gitna ng magulong mundong ginagalawan ko.