Chapter 5

Chapter 5

Napa-facepalm ako ng maalala ko na naman ang sinabi kong nag-violet si sir. Naalala ko kulay pala ang violet. Nakakahiya.

"Huhuhu... bwesit na 'yan. Paano kasi ang daming magkakatunog na salita sa English. Violet, Violence, Violent, Violins, and many, many more. Nagkandabali-bali na ang dila ko sa pagsalita ng English na 'yan. Nakakaintindi naman ako kaya lang, hindi nag-exercise ang dila ko sa pagsasalita ng English. Tagalog lang talaga at Ilocano ang kaya ng dila ko," maktol ko habang kausap ko ang sarili ko.

Tapos na akong nagluto ng pananghalian ng amo namin. Master ang tawag ng ibang bodyguard at security guard ni sir Harrison. Pero kami ni manang Thelma, 'sir' ang tawag namin.

Ano siya, tagapagmana ng mundo na master rin ang itatawag namin. Masyado naman siyang above the law.

Pero napapikit ako ng maalala ko na naman ang paggulong-gulong ko sa sahig sa harapan ng amo namin. "Nakakahiya ka, self, talaga!" Kinutusan ko pa ang ulo ko.

At least tumagal naman ako dito. Naka-apat na buwan na nga ako, e. Pero ang amo ko hindi pa rin nagbabago. Mukhang stressed pa rin sa trabaho. Alam ko na sobrang busy nito bilang isang professor-lawyer, tapos may mga hinahawakan pang mga kaso. Iyon ang kwento ni manang sa akin noong bago pa lang ako dito.

Nagmadali na akong naghain ng pagkain ng amo ko dahil mamayang hapon ay may lakad raw ito. Naglalagay pa lang ako ng mga pagkain niya sa dining room ay nakita ko nang paupo na sa hapag-kainan. Hindi ko pa nga tapos maghain.

Simple lang naman ang mga paborito na ulam ng amo namin. Hindi rin maarte, basta masarap ang pagkakaluto ng ulam. Kaya plus one sa langit ang amo ko. Hindi maarte. Pero minus one thousand sa langit dahil suplado na nga, masungit pa.

"Heto na ang huli na ulam, sir, kumain po ng mabuti. Smile before sandok sa kanin," sabi ko pa.

Masamang tumingin ito sa akin mula ulo hanggang paa. Ako naman, na hindi mahiyain, tumayo pa ako na parang Miss Universe ang tindig. Sabay chin-up ko sa mukha ko.

"Mukha kang basahan sa harapan ko. Kung mag-serve ka man lang ng pagkain, sana naman ayusin mo ang itsura mo para ganahan akong kumain dito," sikmat ni sir Harrison.

"Ay, grabe ka naman sir. Hindi ko alam na marunong rin pala manlait ang isang abogado," simangot ko.

"Observation ko lang, hindi iyon panlalait. Look at yourself in the mirror, saka mo ako sabihan na nanlalait," seryoso nitong sambit.

Kakain na sana ito ng masamang tingin ang ipinukol niya sa akin. Alam kasi niya na ayaw niyang may mga tao sa paligid niya habang kumakain.

"Opo, your honor, aalis na po ako. Ngumiti po habang kumakain para maganahan ang pagkain sa iyo. Magiging masarap ang ulam kapag maganda ang awra ng mukha mo, sir. Smile while ngumunguya, smile kapag sumubo ng kanin at ulam... Smile, sir... sige sir, enjoy sa pagkain." Kumaway pa ako sabay takbo.

"Damn!" rinig kong sambit ng amo ko.

"Okay na rin iyon kasi hindi siya nagmura sa hapagkainan," mahina kong bulong.

Natatawa akong nagtungo sa kusina. Nagluto pa ako ng ibang ulam para sa ibang mga trabahador dito. Sa dirty kitchen sila kumakain, pero kami ni Manang ay dito na mismo sa kusina kumakain. Hindi naman iyon bawal kay Sir Harrison.

Patapos na ako nang dumating na si Manang Thelma at Manong Bobbit. Tinulungan ko na sila sa pagbuhat ng mga pinamili nila.

"Dapat talaga, Manang, isinama ninyo ako, e. Ayan tuloy, napagod ka ng sobra," pangungunsensya ko pa.

"Baka gabihin na tayo kapag ikaw ang kasama namin. Hindi ka pa naman masabihan ng maayos," sabi naman ni Manong Bobbit.

"Grabe naman kayo, excited rin kaya akong makapasok sa mall dito. Sana isinama ninyo ako para sa sunod na labas ko hindi na lang dito sa subdivision ako gumagala. Gusto ko rin 'yung medyo malayo at sa mall iyon. Gusto ko gumala at mamasyal sa mall rin," mahaba kong litanya.

"Tulungan mo na muna ako dito, tama na ang maraming daldal, Marga," utos ni Manang Thelma.

"Sige po," simangot ko. "Manong, nakaluto na pala ako ng pananghalian. Baka nagugutom na sila Kuya sa labas,"

"Salamat, Eneng,"

"Marga po, Manong,"

"Hindi pangit ang salitang Eneng, kaya 'wag ka na magreklamo pa, Margarita," sagot naman ni Manong.

"Oo na po, Manong Bobot,"

"Bobbit, Eneng,"

"Ewan ko sa inyong dalawa. Ang lala ng ng trust issue ninyo sa mga pagtawag sa mga pangalan niyo. Ang aarte ninyo, nagutom tuloy ako sa inyo," pagtataray ni Manang Thelma.

"Kain na tayo, Manang, nagugutom na rin ako. Pero mauna ka muna, Manang. Hindi pa kasi tapos kumain si Sir," sabi ko.

Tinulungan ko na siyang bigyan ng plato at kutsara. Nagsandok na rin ako ng ulam at kanin para sa kay Manang.

Nagmadali ako nang makarinig ako ng tawag sa intercom. Kaya agad akong pumasok sa dining room.

"Kilig, siguro sinunod mo ang utos ko 'no, Sir?" matamis na ngiti kong tanong.

"Ang hinihingi ko, ang atupagin mo!" pasuplado nitong sagot sa akin. Nakairap pa talaga. Ang gwapo pa rin naman niya.

Sarap mo sanang gayumahin, Sir Harrison, kaso idaan ko na lang sa mano-manong paglalandi.

'Slow motion but slowly?' Tama ba ito? Tanong ko pa sa isipan ko. May gano'n na quotes eh. Basta gano'n iyon. Dahan-dahan lang. Hinay-hinay gano'n. Idaan sa kwelang paraan.

'Fighting self. Para sayo ang laban na 'to. Laban lang kahit gaano pa kasungit ang amo, 'wag magpasindak sa takot. Kailangan na palaban ka self, kahit gaano kahirap ang trabaho at pagod, kakayanin para sa pangarap at pamilya.'