Mag-log inChapter 41Samantha's POVDahil nakakulong na si Mark at nasa kustodiya na ng mga pulis, pakiramdam ko ay unti-unti nang nabawasan ang malaking batong matagal na nakadagan sa dibdib ko.Sa wakas...Makakahinga na rin kami nang maluwag ni Nanay.Kaya kinausap namin si Enrico tungkol sa balak naming bumalik sa sarili naming bahay.Pakiramdam ko kasi ay napakatagal na naming nakikitira sa kanila. Napakarami na nilang naitulong sa amin, at ayokong maging pabigat pa.Pero gaya ng inaasahan ko...Hindi pumayag si Enrico."Sam," seryoso niyang sabi habang hawak ang magkabilang balikat ko. "Dito muna kayo ni Nanay kahit ilang araw pa."Napangiti ako."Enrico...""Nahihiya na kasi ako.""Bakit?""Ang dami na naming naabala sa pamilya ninyo."Napailing siya at napatawa."Ano ka ba?""Hindi kayo naging abala kahit kailan.""Pero—"Hindi na niya ako pinatapos magsalita.Lumapit siya sa akin at walang sabi-sabing niyakap ako.Nanigas ako nang ilang segundo.Mainit ang katawan niya.At sa simpleng
Chapter 40Samantha's POVPakiramdam ko ay pagkabigat-bigat ng buong katawan ko.Parang may malaking unan na nakapatong sa akin.Unti-unti kong iminulat ang aking mga mata, ngunit agad din akong napapikit dahil sa sinag ng araw na sumisingit sa manipis na kurtina ng aking silid.Ilang segundo pa akong nanatiling nakapikit.Hanggang sa muli kong sinubukang dumilat.Ngunit sa pagkakataong ito...Bigla akong natigilan.Napalunok ako."A-Ano'ng ginagawa ni Enrico sa kama ko?"Nanlaki ang mga mata ko nang makita ko siyang mahimbing na natutulog sa tabi ko. Nakayakap pa siya sa akin na para bang ako ang pinakaimportanteng unan sa buong mundo.Ang isang braso niya ay nakapulupot sa aking baywang.Samantalang ang ulo niya ay halos nakasandal na sa noo ko.Napakaguwapo niyang pagmasdan.Mahaba ang kanyang pilikmata.Bahagyang magulo ang kanyang buhok.At kahit natutulog siya, napapangiti pa rin siya."Grabe..."Kung hindi lang ako kinakabahan, baka isang oras ko pa siyang pinagmasdan.Pero mas
Chapter 39Samantha's POVSinalubong ako agad ni Nanay sa may pintuan. Pagkakita pa lamang niya sa akin ay muli siyang napaiyak. Mugtong-mugto ang kanyang mga mata, halatang halos hindi na siya natulog kakaiyak at kakadasal para sa ligtas kong pagbabalik."Anak..."Hindi na niya naituloy ang sasabihin. Mahigpit niya akong niyakap na parang natatakot siyang mawala akong muli sa kanyang mga bisig."Nay..." mahinahon kong bulong habang niyayakap ko rin siya. "Nandito na po ako."Paulit-ulit niyang hinahaplos ang buhok ko habang umiiyak."Salamat sa Diyos... salamat sa Diyos..." paulit-ulit niyang sambit.Lumapit naman si Enrico sa amin. Kita ko ang pagod sa kanyang mukha ngunit mas nangingibabaw ang saya dahil ligtas akong nakauwi."Maraming salamat, Enrico," umiiyak na sabi ni Nanay. "Sa pagkakaligtas mo kay Samantha. Habang buhay kong tatanawin ang utang na loob na ito."Ngumiti lamang si Enrico bago marahang hinawakan ang kamay ko."Huwag na po kayong magpasalamat, Nay," seryoso niyan
Chapter 38Samantha's POVKitang-kita ko kung paano ipinaglaban ni Enrico ang buhay ko.Parang isang bagyong walang takot siyang sumugod sa kinaroroonan ko. Wala siyang inisip na panganib, wala siyang inalala kung ano ang maaaring mangyari sa kanya. Ang tanging nasa isip niya ay mailigtas ako.Nakita ko kung paano niya hinarap si Mark.Kung paano niya sinalo ang bawat suntok.Kung paano siya bumangon sa bawat pagbagsak.Lahat ng iyon...Para lamang sa akin.Hindi ko na namalayang bumuhos ang mga luha ko habang pinagmamasdan ko siyang lumalapit.Pagod na pagod siya.Magulo ang buhok niya.Punit ang manggas ng polo niya.May mga pasa ang mukha niya.At may manipis na dugong umaagos sa gilid ng kanyang labi.Pero nang makita niya akong ligtas...Para bang nawala ang lahat ng sakit na nararamdaman niya.Mabilis niya akong niyakap.Napakahigpit.Para bang natatakot siyang kapag binitiwan niya ako ay mawawala na naman ako."I found you..."Mahina niyang bulong sa pagitan ng kanyang paghinga
Chapter 37Samantha's POV“Mabuti at gising ka na, Samantha.”Unti-unti kong iminulat ang mga mata ko. Mabigat ang ulo ko at tila umiikot pa rin ang paligid. Nanlalabo ang paningin ko habang pilit kong inuunawa kung nasaan ako.Malamig.Madilim.Amoy kalawang at amag ang silid.Nang tuluyan akong makapag-focus, doon ko napansin ang bakal na kadena sa magkabilang kamay ko. Mahigpit akong nakatali sa isang lumang upuang bakal. Masakit ang mga pulsuhan ko sa higpit ng pagkakagapos.At sa harapan ko...Nakatayo si Mark Spencer.Tahimik siyang nakatitig sa akin.Walang emosyon.Ngunit ang mga mata niya...Punong-puno ng galit.Parang mabangis na hayop na matagal nang naghihintay sa pagkakataong makabawi."Pakawalan mo na ako..." mahina kong sabi habang pilit na kumakawala sa tali."Wala naman akong kasalanan sa'yo."Napangisi siya.Isang ngiting puno ng poot."Kasalanan?"Unti-unti siyang lumapit.Bawat hakbang niya ay parang martilyong tumatama sa dibdib ko."Sayang ka talaga, Samantha."
Chapter 36Samantha’s POVMatapos ang ilang linggong pananatili ko sa bahay, ipinasya kong bumalik na sa trabaho.Ayoko nang manatiling nakakulong sa apat na sulok ng silid, araw-araw na nilalamon ng mga alaala at takot. Pakiramdam ko kasi, habang mas matagal akong walang ginagawa, mas lalo lamang akong binabalikan ng lahat ng nangyari.Kailangan kong bumangon.Kailangan kong ipagpatuloy ang buhay.Nang sabihin ko ang desisyon ko kay Ninang, hindi siya tumutol.Sa halip ay ngumiti siya at marahang hinawakan ang aking kamay."Mas mabuti nga iyan, Samantha. Huwag mong hayaang kontrolin ng nakaraan ang kasalukuyan mo.""Kapag naging abala ka ulit, unti-unti ring gagaan ang pakiramdam mo."Tumango ako.Alam kong tama siya.Hindi man tuluyang mawawala ang sakit, kahit paano ay mababawasan ito kapag muli akong naging abala.Mas nagulat pa ako nang pumayag agad si Enrico.Ngunit may kondisyon."Araw-araw kitang ihahatid at susunduin."Napatingin ako sa kanya."Hindi na kailangan.""Kailangan
Chapter 6Samantha's POVPagdating ko sa opisina, may nakalagay na bulaklak sa table ko. Nakalagay sa card. “Would you like to have dinner with me? - James”Muntik na akong mapasigaw sa kilig. Totoo ba itong nangyayari?“Samantha, kalma” sabi ko sa sarili ko.Ang sweet talaga ni James. Boyfriend
Chapter 5Samantha’s POVBiglang nag-ring ang phone ko habang kausap ko si Enrico. “Si Papa”Mukhang nakapagsumbong na ang mag-ina kay Papa. Siguro pinalabas na naman nila na sila ang dehado. “Samantha, ano naman ang ginawa mo sa kapatid mo? Bakit na naman iyak siya nang iyak? Hindi ka na ba ma
Chapter 2Samantha’s POVHabang abalang-abala ako sa pag-type ng memo na ipapadala ko sa opisina ng mga executives, biglang dumaan ang napakakisig kong crush na si James Lucas. Nakasuot siya ng kulay blue long-sleeved polo, pagkatapos ay nakaputing slacks. Ang neat niyang tingnan at mukhang ang ba
Chapter 1:Samantha Gomez POVNautusan ako ni Ninang Amanda na pumunta sa kanilang bahay para makuha ang ilang dokumentong naiwan niya sa kanyang home office.Umakyat na ako sa hagdan nang marinig kong parang may nagkakarambola sa isang silid na naroon. Bahagyang nakabukas ang isang pinto, kaya da







