Attention

Chapter 3

Samantha's POV

“ I don't like this proposal, scrap it! “ sigaw ni Enrico sa board

“We think na hindi ganyan ang sasabihin ni Chairman” Sabi ni Mr. Bagatsing

“You want to bet?” Sabi ni Rico

Tinawagan niya ang kanyang ina at pagkatapos ay niloudspeaker niya ito. 

“Mom, I have here a piece of shit, proposal ni Mr. Bagatsing regarding a merger with Lincoln's Real Estate. Sabi niya, you won't think na this is all crap..

At nagsimula ng nagsalita si Ninang Amanda, 

“Oh yeah, that one, I don't think will be needing the Lincoln.”

“Thanks, Mom! ” Pagkatapos ay ibinaba na niya ang tawag. 

Nanahimik na ang board. Isa-isa na kasing. Inihahagis ni Rico ang proposal sa mesa. May napili lang siyang tatlo at pagkatapos ay inabot niya sa akin. 

Magsaysay proposal- para sa isang property development

Sandaya  proposal - high-rise condominium located sa BGC

Smith's proposal - industrial development located sa Batangas

Minsan napapabilib din ako ni Rico, kahit bihira siyang pumunta sa office at umupo bilang Chairman, lagi siyang may pasabog. Matalino siya at gaya ng kanyang ina, lahat ng nahahawakan niya ay nagiging ginto. 

Tumayo na siya at tinapos ang board meeting lumapit sa akin si Mr. Bagatsing at ilan sa board members

Samantha, ihirit mo naman ito kay Chairman. Magandang deal ito at malaki ang kikitain natin. 

“Sir irevise nyo na lang. At pagkatapos ay i-submit niyo ulit kung gusto ninyo. Double check ninyo ang mga numbers mukhang madami po kasing discrepancy.”payo ko

“ Samantha!” sigaw na tawag sa akin ni Rico. 

Nagmadali na ako at natatarantang humahabol kay Rico. Ibang-iba kay Ninang na laging soft-spoken at hindi ako minamadali, siguro ay dahil pareho kaming babae kaya may konsiderasyon.

Pero itong buwisit na ito ang lalalaki ng hakbang at ang bilis bilis maglakad dahil siguro sa mahahaba niyang mga biyas. 

Pinindot na niya ang elevator at pagkatapos ay sumakay na siya. 

May sasakay pa sanang iba, kaso tiningnan niya nang masama. 

Sumakay na rin ako at pagkatapos ay kinuha niya ang mga bitbit ko. 

Minsan gumagana naman ang pagiging gentleman niya. 

Sa hindi inaasahan ay biglang huminto ang elevator. Naiirabiyos na ako at nag-aalala kung anong mangyayari. Pakiramdam ko, katapusan ko na. Pero pinakalma niya ako at pagkatapos ay tumawag sa operator. 

“Sorry, Sir. Sorry, Sir“ sagot sa central. 

Pagkatapos ay umandar na rin ito. Hinawakan niya ang kamay kong nanginginig at pagkatapos ay nakalabas na kami ng elevator. 

“Okay ka lang, Sam?” Mahinang tanong niya sa akin. 

Pagdating namin sa opisina, inabutan niya ako ng tubig. 

Alam niya rin kasi na may naging trauma na ako sa elevator.May claustropobia kasi ako,

Naovercome ko naman ito pero minsan bumabalik balik pa din. 

“Nagpapacheckup ka pa ba Sam?” Tanong sa akin  ni Rico.

“Okay naman na ako,” sabi ko sa kanya.

“Mas mapapanatag ako kung masigurado mong okay ka na talaga. Ipapaschedule kita ha,” sabi niya.

“Huwag na, Rico. Gastos lang iyan.  Ang mahal pa naman ng psychiatrist,” pagtanggi ko.

“Bakit? Kailan ka ba nagbayad sa mga therapy mo? Sabi naman sa iyo eh, basta sa welfare mo, kahit milyon-milyon pa ’yan , wala akong pakialam.”

“Basta ipaschedule kita,”pagpupumilit niya.

Hindi na ako nakakibo. Oo nga naman, lagi niya akong tinutulungan sa lahat ng oras. At ang pera ay hindi kailanman naging isyu sa amin.  Ako lang naman talaga ang nahihiya sa napakaraming pabor na ginawa nila para sa akin. Baon na baon na talaga ako ng utang na loob sa kanila.

Pag-uwi ko sa bahay, napansin kong wala si Nanay.

“Nay?” hinahanap ko siya sa buong bahay

Mukhang umalis na naman si Nanay.   “Saan kaya siya nagpunta?” sa isip isip ko.

Nang….

“Anaaaaak!!!!” sigaw ni nanay.

Halos mataranta ako na sinalubong siya.

“Nay bakit po? Ano po ang nangyari?” tanong ko

“Ha? Wala naman , gusto lang kitang tawagin.” sagot niya sa akin

“Grabe ka naman, Nay, halos madapadapa ako para lumapit sa inyo. Wala naman palang problema,” reklamo ko.

“Masyado kang nerbiyosa, dapat kasi cool ka lang,” sabi nii nanay.

“Nay! Ano ho ba ’yang suot n’yo?” Napansin ko kasi naka-crop top siya at lumalabas na ang pusod niya. Para siyang nagmumurang kamiyas.

“Anong problema? Uso ito?” pangangatwiran pa niya.

“Nay totoo uso iyan pero hindi sa edaran ninyo.  Alam ninyo, ganyang ganyan iyong mga sinusuot ng mga babae ni Enrico,” kuwento ko pa.

“Eh di wagi! Ay, anak, nakita ko nga pala si Enrico kanina nang pauwi na ako.  Nakatricycle kasi ako kaya di niya ako nakita.  Hinatid ka ba niya dito?” tanong niya sa akin.

“Opo,” pagkatapos ay kinuha ko ang pasalubong na prutas ni Enrico para sa kanya.

“Napakabait talaga ng manugang ko na iyan,” sabi pa ni Nanay.

“Alam mo, Nay, magpalit na kayo ng damit, pero bago kayo magpalit, pipicturan ko muna kayo para ipadala ko kay Ninang para masermunan kayo.” banta ko kay Nanay.

“Alam mo, anak, kapag pinadala mo sa Ninang mo iyan, maiinggit lang iyan.  Dahil siya di na niya kayang magsuot ng ganito kaseksi, dahil malaki na ang tiyan niya.” sagot ni nanay

“Tsaka papalitan mo na rin pala ang birth certificate mo. Ilagay mo na ang pangalan ng nanay mo ay  si Amanda Soliven,”pagtatampo niya.

Niyakap ko si Nanay dahil mukhang nagtampo siya.  Kahit makulit ang nanay ko, mahal na mahal ko pa rin siya.

“Si Nanay naman, kahit ganyan ka, hindi kita ipagpapalit kahit kanino, kahit pa kay Tita  Amanda, para sa akin, ikaw ang pinakabest na nanay sa buong mundo.”

“Talaga?” 

“Opo, kaya kain na tayo Nay.”

"Anak, kayo ba ni Rico? Nag ano na?" biglang lumabas sa bibig ni Nanay

"Ha? Nay? Ano?" nagulat na tanong ko at halos maisuka ko ang kinakain ko.

"Nay, parang kapatid ko na iyan si Rico. Ano po ba iyang iniisip ninyo?" sabi ko.

"Parang kapatid? Pero hindi kayo magkapatid." dugtong pa ni Nanay.

"Wala naman akong nakikitang masama kung maging kayo ni Rico.  Aba, napakabait ng batang iyan,"sabi pa ni Nanay.

"Nababaitan kayo doon? Eh nagsidamihan na nga ang puting buhok ni Ninang dahil sa kanya, eh wala siyang ginawa kung hindi magbigay ng mga problema," kuwento ko pa.

"Alam mo, hindi ganoon ang tingin ko.  Nakiikita ko kasi kung paano ka niya inaalagaan, kaya tingin ko, maihahabilin kita sa kanya kapag namatay na ako," sabi pa ni Nanay.

"Ano ba naman kayo, Nay.  Huwag ninyong isipin ang ganyang bagay.  Pinaiiyak ninyo na naman ako, eh." sentimiyento ko.

"Lahat ng tao mamatay anak, una una lang iyan," pabirong sinabi pa ni nanay.