Mag-log inXIAN’S POVNagising ako bago pa siya magising, at agad na napatingin sa kanya—ang babaeng handa kong ibigay ang buong mundo. Dahan-dahan kong hinubad ang bawat saplot niya hanggang sa hubad na hubad siya sa harap ko. She’s mine. Every inch of her belongs to me. Ang bawat kurba, bawat hininga, bawat sandali—akin.Hindi ko na pinigilan ang sarili ko. Dumapo ang bibig ko sa balat niya—sa leeg, sa dibdib, pababa sa pagkababae niya—niroromansa ko ang bawat pulgada ng kanyang pagkatao. I wanted to worship her the way she deserves. Ang bawat halik ko ay maingay, gutom, puno ng pagnanasa na matagal ko nang kinikimkim. “that pearl… so perfect… so addictive…” bulong ko laban sa kanyang balat, inaasahang yayakapin niya ako nang mahigpit, sasabihin niyang gusto rin niya. Na huwag akong titigil sa pagpapaligaya sa pagkababae niya.Pero tahimik siya.Walang Ungol. Walang reaksyon. Walang kamay na kumakapit sa balikat ko. Nakapikit lang siya nang mariin, at nakita ko ang pagdaloy ng luha sa gilid n
ALEXANDRA’S POVNanigas ako sa kinatatayuan ko, parang binuhusan ng malamig na tubig. Bawat tibok ng puso ko ang lakas-lakas—parang sasabog na sa dibdib ko. Ang bawat segundo ng katahimikan sa kabilang linya ay parang isang oras, isang taon, parang habambuhay na paghihintay na nakakabaliw."Hindi kaya nakakahalata na si Xian? Paano kung umamin si Edward?" sa isip-isip ko. Knowing Edward, gusto ns talaga niya akong bawiin kay Xian. Kinakabahan ako. hindi pa ito ang tamang oras. Pagkatapos ng tila walang katapusang sandali, narinig ko na ang boses ni Edward—mahinahon, propesyonal, walang bakas ng kahit anong nangyari sa amin kanina. Parang hindi kami naghubaran, parang hindi niya ako inangkin nang paulit-ulit, parang hindi niya sinabi na mahal niya ako sa bawat halik. Well, nakahinga ako ng maluwag sa sinagot niya mula sa kabilang linya."Sir? Wala po kaming ginawang mabigat na trabaho ngayon. Mostly planning at consultations lang. Bakit po?"Tumingin sa akin si Xian, ang mga mata ni
ALEXANDRA’S POV Nang humiwalay na kami sa isa’t isa, habang magkayakap pa rin sa madilim na kwarto… hindi ko mapigilan ang ngiting gumuhit sa aking labi. We got away with it. Hindi kami nahuli. Nandoon pa si Xian sa loob ng kwarto, walang kaalam-alam. At si Edward… pagkatapos ng gabing ito… uuwi siyang pagod na pagod—walang lakas para sa kanyang asawa. Chesca may have him beside her in bed… but tonight, I was the one who truly had him. I was the one who made him mine. I won this night. Kinaumagahan, bumungad sa akin ang mukha ni Xian na halatang hirap na hirap bumangon. Namumutla siya, hawak-hawak ang ulo. "Ang sakit ng ulo ko…" reklamo niya habang dahan-dahang bumangon. "Hindi yata ako makakapasok ngayon. Pakiusap lang… be nice to Edward today. Mabait naman siya sa atin, nakita mo na ‘di? Hinatid pa ako kahapon nang maayos. Huwag mo naman siyang sungitan, please?" Tumingin ako sa kanya at pilit na ngumiti. "Sige. Susubukan kong maging mabait sa kanya. Pero hindi ko pa rin pinapan
EDWARD’S POV Every word, every whisper, every little thing she said… it burned through me. Parang apoy na kumalat sa bawat ugat ko, at ang tanging hangad ko lamang… ay ang maangkin siya nang buo ngayong gabi.biglang nabuo sa isip ko ang isang plano. Simple ngunit tiyak na gagana.Lasingin si Xian. I’ll get him drunk. So drunk he won’t remember a thing. And then… I’ll have her all to myself. Uminom kami nang uminom. Paulit-ulit kong pinupunan ang baso ni Xian, habang sa bawat lagok niya, lalong sumasariwa sa isip ko ang boses ni Alexandra kanina—yung boses niyang malambing, may halong panunukso, habang sinasabi niyang hubad siya sa ilalim ng tubig at naghihintay sa akin. Parang apoy na kumakalat sa buong pagkatao ko ang bawat salita niya. Hindi na ako mapakali. Ang tanging nasa isip ko… makapunta sa kanya. "Man, you can really keep up," sabi ni Xian habang tumatawa, unti-unti nang bumibigat ang dila. "I never took you for such a heavy drinker, Edward." Pilit akong ngumiti. "hi
Nang huminto na ang ulan, magkahiwalay silang umalis sa lugar na iyon. Bawat isa ay may dalang lihim na tila mabigat na swkreto. isang halik, isang pag-amin, at damdaming alam nilang bawal. Pagdating ni Alexandra sa tapat ng mansyon, sinalubong siya agad ni Xian. Halata sa mukha nito ang pag-aalala at halong inis. Kanina pa siya naghihintay, paulit-ulit na tumatawag at nagtatanong kung nasaan siya. "Bakit ngayon ka lang?" tanong ni Xian, diretsong tumitig sa kanya. "Paano ka nakauwi? kanina pa ako nag-aalala. Wala daw kayo sa opisina maghapon." Napalunok si Alexandra. Pilit niyang iniwas ang tingin, takot na mabasa nito ang totoo sa kanyang mga mata. "I cannot let him know. He must never find out." sa isip-isip niya. "Naghiwalay na kami agad," kasinungalingang sagot niya, pilit na pinapanatili ang kalmadong boses. "Nakita kong humihina na ang ulan kaya nag-commute na lang ako. Pasensya ka na… nawalan kasi ako ng signal kanina kaya hindi ako nakapag-reply." Napakunot ang n
EDWARD’S POV Ang lakas ng ulan. Tumaas agad ang tubig sa kalsada, at bawat kulog ay tila yumayanig sa buong paligid. Halos wala na akong makita sa daan sa tindi ng buhos. "Shit!" mariing bulong ko habang mahigpit na hinawakan ang manibela. Lumingon ako sa kanya, puno ng pag-aalala. "Hindi na tayo makakalusot, Alexandra. Sobrang bilis ng pagtaas ng tubig. Delikado na." "Naku… pasensya ka na talaga. Dapat pala hindi na ako sumama. Naabala pa kita," mahina niyang sagot, halos pabulong na lang, puno ng hiya at panghihinayang. "Hindi. Ang ibig kong sabihin… stranded tayo ngayon. Tawagan mo na lang si Xian. Baka nag-aalala na iyon sa 'yo." Umiling siya agad. Tinitigan niya ako nang diretso sa mga mata—may kakaibang ningning, tila may luhang pilit na pinipigilan. "Hindi. Ayoko muna siyang isipin. Ngayong tayong dalawa lang… hayaan mo na lang muna tayo. Just us. Even for a little while." Pinatay ko ang makina. Sa isang iglap, tanging tunog ng ulan sa bubong na lang ang naririnig. At a
Alexandra POV Hindi ko mapigilan ang pamumula ng mukha ko habang suot ko ang ibinigay nilang uniporme. Isang simpleng puting polo shirt na bahagyang maluwag sa akin, at isang itim na palda na sadyang napakaikli—halos umabot lang sa itaas ng tuhod ko. Tinitigan ko ang sarili ko sa maliit na sala
Alexandra POV Nakahiga ako sa upuan gawa sa kawayan, tahimik ang paligid at malalim akong nag-iisip. Bawat tunog ng tiyan ko dahil sa gutom, bawat tingin ko sa payat na katawan ng mga kapatid ko, at bawat hininga ni Nanay na parang pasan ang buong mundo—lahat ‘yon ay parang tinik na tumutusok sa
Alexandra POV Wala akong dala kundi ang sarili ko at ang maliit na supot na naglalaman ng iilang damit. Walang ibang kasama kundi ang bigat ng dibdib ko at ang batang dinadala ko. Nilakad ko ang daan pabalik sa tanging ibang bahay na matatawag kong sarili—ang bahay ng nanay ko sa tabi ng ilog. Ang
Alexandra POV Parang hindi mauubos ang luha ko. Ilang oras na akong nakadito sa sulok ng kwarto, niyayakap ang sarili ko habang parang sinasaksak nang paulit-ulit ang puso ko sa sakit. Ang hirap-hirap tanggapin na ang lalaking akala ko’y magiging takbuhan ko sa lahat ng bagay, siya pa ang naging







