MasukKELLY’S POVPagbukas ko pa lang ng pinto ng kwarto, something inside me already told me something was wrong. Tahimik ang buong bahay, pero dito sa loob, there was this heavy, suffocating silence that hit me the moment I stepped in.Nakaupo siya sa gilid ng kama, nakayuko, shoulders trembling—yung pag-iyak na pinipigilan mong marinig ng iba, yung quiet sobs na parang ayaw niyang maging pabigat kahit sa sarili niyang sakit. Her hands were clutching the edge of the pillow so tight, knuckles almost white, like she was trying to hold herself together so she wouldn’t completely fall apart.Lumapit ako agad, my heart pounding fast. "Elara? Babe? Why are you crying? What happened?"Hindi siya agad sumagot. Took a deep breath, parang pinipilit ayusin ang boses niya bago tumingala sa akin. Her eyes were red and swollen, and there was this exhaustion on her face—yung pagod na hindi nawawala kahit gaano pa katagal ang tulog."Dumating siya kanina..." she said softly, voice cracking.I knew who sh
Elisse’s POVNagtataka talaga ako. Nitong mga nakaraang linggo, parang lalong dumadami ang oras na binibigay niya sa akin. Madalas siyang pumupunta sa condo — minsan may dalang pagkain, minsan may dala ng pera para sa mga kailangan ko para sa bata. Minsan, mananatili pa siya hanggang gabi. At ang pinaka-nakakapagtaka... parang walang anumang hinala si Elara. like tanga ba talaga siya? Araw-araw umaalis ang asawa niya tapos wala man lang siyang text na nagtatanong kung nasaan siya, hindi niya rin ako inaaway sa phone. Nakakapagtaka lang talaga. Poor her. Wala siyang ideya na may batang lumalaki sa sinapupunan ko. Parang okay lang sa kanya na palagi wala ang asawa niya sa bahay.Napapaisip ako... paano nangyayari 'to? Siguro nga hindi talaga siya masyadong mahal? O baka naman sobrang sunud-sunuran lang siya kay Kelly kaya wala na siyang magawa? Kahit ano pa man ang dahilan, naisip ko — kung pupuntahan ko siya mismo at sasabihin ko sa kanya ang totoo, siguradong magkakagulo na 'to. Sig
Kelly’s POVWala na akong ibang mapupuntahan. Wala na. Sobra-sobra ko na siyang nasaktan. Wala ng kapatawaran ang kasalanan ko. She doesn’t deserve me anymore!Sa isip ko, pagkatapos ng lahat ng nangyari, wala na akong babalikan. Wala nang tatanggap sa akin bukod kay Elisse. Kaya doon ako dumiretso — sa condo niya. Pagbukas niya ng pinto, nakita niya akong bitbit ang bag, pagod, lugmok, parang basag na basag ang pagkatao ko. Pero hindi niya ako tinanong kung bakit. Hinayaan niya akong pumasok, niyakap niya ako nang mahigpit, at tinanggap ako nang buong puso."Alam kong darating ang oras na ito, kelly. Huwag kang mag-alala... Nandito ako," sabi niya.Salamat sa kanya, dahil sa sandaling iyon, siya lang ang may bahagi sa akin. Pero sa kabila ng pagtanggap niya, alam ko sa sarili ko — nawala na ang lahat. Nawala ko ang tiwala, nawala ko ang respeto, at halos nawala ko na rin ang dignidad ko. Kinabukasan, akala ko wala na akong pupuntahan sa opisina. Tanggap ko na na babawiin din kaagad
Elara’s POVIlang linggo na rin ang lumipas mula noong harapin namin si Elisse. Noong una, akala ko ayos na ang lahat. Akala ko talaga tapos na ang gulo. Pero nitong mga nakaraang araw... parang may nagbabago ulit.Madalas siyang sabihing may meeting, may overtime, may kailangang puntahan sa labas ng opisina. Minsan, mqg-tetext lang ng — "Huwag mo na akong hintayin, uuwi ako nang madaling araw." O kaya naman ay "Dito na ako matutulog sa condo ng kaibigan, masyado nang late."Dati, naniniwala ako. Dati, pilit kong pinapaniwala ang sarili ko na trabaho lang talaga ang dahilan. Pero ngayon... hindi na maiiba ang pakiramdam ko. Ang dalas ng pag-alis niya, ang pagiging mailap niya kapag magkasama kami sa kama, ang pagtago niya ng cellphone kapag lumalapit ako... parang pamilyar na naman ang mga senyales na ito. Ang mga senyales na akala ko hinding-hindi ko na muling mararanasan.Isang gabi, hanggang alas-dos ng madaling araw hinihintay ko siya. Hindi siya umuwi. Wala ring text. Kinabukasa
Elisse’s POV Dalawang buwan. Dalawang buwan na ang lumipas mula noong itinaboy niya ako na parang isang basura sa labas ng buhay niya. Dalawang buwan na wala siyang sagot sa mga tawag ko, wala siyang tugon sa mga mensaheng pinadala ko sa kanya. Sa loob ng dalawang buwang iyon, pinilit kong sabihin sa sarili ko na ayos lang, na makakayanan ko, na makaka-move on din ako balang araw. Pero paano ko gagawin iyon kung sa loob-loob ko, ilang buwan na akong hindi dinadatnan. Nakatayo ako sa harap ng salamin sa banyo, hawak-hawak ko ang maliit na puting plastik na lalagyan. Dalawang linya. Paulit-ulit kong tinitignan ang resulta kahit alam ko naman kung ano ang sasabihin nito. Tatlong beses akong nag-test. Pare-pareho ang sagot. Hindi na ito pagdudahan pa. Buntis ako. Napalapat ko ang kamay ko sa tiyan ko, dahan-dahan, parang may takot na hawakan ito nang masyadong mahigpit. Wala pang halong pagbabago ang katawan ko sa paningin ng iba, pero alam ko. Nararamdaman ko. May puso na tumitibok sa
Elara’s POV Nanginginig ang buong katawan ko habang binabasa ko nang paulit-ulit ang mensahe sa screen. Parang bawat salita ay kutsilyong tumutusok sa dibdib ko. “Iwan mo na ang asawa mo…” Parang ganoon lang kadali sa kaniya ang lahat? Parang wala lang ang kasal namin, wala lang ang lahat ng pinagdaanan namin? Anong klase siyang babae? Bigla akong napabugtong-hininga, at bago ko pa mapigilan, tumulo na ang luha ko. Tahimik lang yung pag iyak ko noong una, pero habang tumatagal, lalong bumubuhos. Hindi ko na kinaya. Ang sakit-sakit isipin na habang nandito kami, may ibang babae na naghihintay na palayain ko siya.Ilang sandali pa, sa gitna ng paghagulgol ko, ramdaman ko ang paggalaw niya sa tabi ko. Nagising siya dahil sa ingay ko. "Elara? Babe? Bakit? Why are you crying? Anong nangyari?" boses niya, paos pa sa pagkagising, pero puno ng pag-aalala. Agad siyang umupo at hinawakan ako sa balikat. "Tell me, what's wrong? Did I do something?" Humarap ako sa kaniya, halos hindi ma
Umuwi ako sa bahay at suwerte na walang tao maliban kay kuya na kanina pa ako hinihintay. "Saan ka galing? Anong oras na, ha? uwi pa ba yan ng estudyante?" sita niya sa akin. Dito sa bahay, kami lang ng Kuya ko ang magkakampi palibhasa ay pareho kaming sampid dito pero this time, kailangan kong mag
Dumating na ang oras ng uwian. Gaya ng napag-usapan namin kanina, sasama ako sa kanya sa bahay nila Artur. Sabi niya gusto daw akong makilala ng mga magulang niya, gusto raw nilang makilala ang babaeng mahal niya.Kahit kinakabahan ako at parang gusto ko nang umatras dahil sa takot, sumama pa rin a
Ako si Alexandra De Vera, labing-walong taong gulang, pangalawa sa apat na magkakapatid. Mula noong bata pa ako, alam ko na ang puwesto ko sa buhay—isa lang akong anak sa labas, walang karapatang humingi ng ano man, lalo na ng respeto at pagmamahal. Kami ng kuya ko ang nakatira sa bahay ng tata
Alexandra POV Hindi ko mapigilan ang pamumula ng mukha ko habang suot ko ang ibinigay nilang uniporme. Isang simpleng puting polo shirt na bahagyang maluwag sa akin, at isang itim na palda na sadyang napakaikli—halos umabot lang sa itaas ng tuhod ko. Tinitigan ko ang sarili ko sa maliit na sala







