LOGINROSE POV
Nang lumabas ako ng studio dahil sa galit at hinanakit na nag-uumapaw sa dibdib ko, nagpatuloy lang ako sa paglalakad. Hindi ko alam kung saan ako pupunta pero naglakad lang ako nang naglakad hanggang sa makarinig ako ng ugong ng musika mula sa malayo. Sinuundan ko ang tunog, at dinala ako nito sa mismong tapat ng Mafia bar na ipinakilala sa akin ni Jonah noong sinisikap pa niyang huwag maging manloloko, pero ipinagbawal niyang pasukin ko. Well, wala na itong kuwenta ngayon dahil papasok ako rito dirediretso. Pagkapasok ko, tumingin ako sa unahan at nakakita ng bartender kaya dinalidali ko siyang nilapitan. Tiyak na nakilala niya ako sa paraan ng pagtingin niya sa akin, at dahil halos lahat ng tao sa bayang ito ay alam na engaged ako kay Jonah, nginitian niya ako pero hindi ko ito sinuklian. “Bigyan mo ako ng isa sa pinakamatapang mong mix dito.” Nagtaas siya ng kilay na tila nagulat at nagsabi, “Okay, masusunod miss, maupo ka at panoorin mo ang mahika ko!” Naupo lang ako sa stool sa malapit at pinanood siyang ihalo ang inumin. Kung hindi lang masama ang timpla ko, sasabihin kong nagmamahika talaga siya, pero sa ngayon, hindi. Ngumisi siya sa akin habang hawak ang inumin ko, saka bumulong, “Ilista sa tab ni Jonah, tama?” Gusto kong iikot ang mga mata ko palabas ng talukap ko. Siyempre, nakilala niya ako bilang fiance ni Jonah, ano ba ang iniisip ko. Hindi ako makasagot kaya tumango na lang ako at inihain niya ang inumin ko, “Ito na, aking lora.” Napangiti ako sa pagkapilyo niya at bumulong ng mahinang, “Salamat.” Kinuha ko ang inumin at inisang lagok, at nakarinig ako ng mga hagikhik sa likod ko. “Yeah, ganyan talaga ang nangyayari kapag nakatali ka sa isang Mafia boss na hindi mo natitiyak, sugal lang, at lahat sila ay tumatakbo sa alak, mga walang hiyang puta.” Umiling ako, hindi, hindi pwedeng mangyari iyan sa harap ko na may lalait sa dangal ko. Tumayo ako at humarap sa kanila. Nilapitan ko ang taong narinig kong nagsalita at umungal, “Ano ang sinabi mo...?” Tumayo ang lalaki at medyo nanlaki ang mga mata ko sa gulat, mataas siya para mabully ako nang todo. “Sinabi ko na isa kang walang hiyang puta.” Habang sinasabi niya iyon ay lumalapit siya kaya dahil wala akong laban sa kanya, napaatras ako pero lumapit pa rin siya, halos iisang hangin na ang nilalanghap namin, “May problema ka ba sa...” Nakita kong biglang nanlaki ang mga mata niya sa punto na hindi niya natapos ang sasabihin niya at tumuwid agad ng tayo sabay yuko ng ulo, nanginginig na ang mga binti ko sa takot sa kanya. Kaya dahan-dahan akong lumingon para malaman kung ano ang nangyayari, pero siyempre, nahanap ng mga binti ko ang perpektong oras para magbuhol at natumba ako nang pasubsob sa... Bumagsak ako sa isang malambot na bagay. Nang idilat ko ang mga mata ko, napasinghap ako nang makitang bumagsak ako sa dibdib ng isang lalaki. Agad akong tumayo ng tuwid at yumuko sa kahihiyan habang bumubulong ng kaunting paumanhin, pero sa halip na magalit ang lalaki, narinig ko siyang tumawa sa isang malalim at magandang boses na nagpatingala sa akin, und parang nawala ako saglit sa kung gaano kaluntian ang mata niya. Ngumiti siya sa akin pababa, tila lahat ng tao rito ay matangkad at nakakatakot, “Okay lang, hayaan mo akong humawak sa mga bata.” Nilagpasan niya ako at naririnig ko ang sinasabi niya sa mga lalaking nambastos sa akin, pero sa ekspresyon ng mukha nila, tiyak na hindi ito maganda. Pinanood ko siya habang kinakausap ang mga lalaki, scratch that, tinititigan ko pala ang mga katangian niya. Hindi ko alam kung ang isang lagok na ininom ko ba ang nagpapaisip sa akin ng mga bagay-bagay, pero may magandang jawline ang lalaking ito. At ang boses niya ay matalas at may awtoridad, nagsasalita siya na parang pag-aari niya ang bar. Well, hindi ko naman masamain kung sa kanya nga, naisip ko sabay hagikhik. Nang matapos siyang magbigay ng instruksyon, nakita kong nagmamadaling naglaho ang mga lalaki sa pinto na parang pinagbantaan ang buhay nila. Naglakad ang lalaki sa dulo ng bar kung nasaan ang bartender at uminom nang malaki sa inuming nakahanda na doon, at pinanood ko ang pagdaloy ng likido sa kanyang lalamunan. Ugh... dumaing ako sa pagkalasing ko, ano ba ang problema sa akin. Pinapanood ko pa rin siyang maglakad sa isang partikular na direksyon. Hindi ko namamalayan na gumalaw na ang mga binti ko at sumunod sa kanya, bigla siyang huminto at pumasok sa isang cubicle. Tumingala ako at nakita kung para saan ang cubicle na iyon, may nakasulat na “male section” nang malaki. Tila napansin ng lalaki na sinusundan siya kaya dahan-dahang lumingon at ang mga lunting matang iyon ay tumusok sa akin, at naramdaman ko ang sarili kong natutunaw sa mga matang iyon. Nagtaas siya ng kilay sa akin at ngumiti, “Sigurado ka bang gusto mong sumama sa akin, huh?” Gusto kong tumalikod at umalis para hindi makagawa ng bagay na pagsisisihan ko, pero nang tumalikod ako para umalis ay rumehistro ang mga imahe ni Rebecca na humuhuni nang nakabuka ang bibig. Hindi, tutal pumunta ako rito gamit ang mga paa ko. Humarap ako ulit sa kanya at agad na hinawat ang lalaki sa kuwelyo niya, tumingkayad ako para maabot siya at hinalikan siya nang walang pag-aalinlangan. Hinayaan niya ako at pareho kaming napatitisod papasok sa cubicle at nagsara ito. Binitawan ko ang mga labi niya at ngumiti siya sa akin habang itinataas ang baba ko na parang hinahangaan ako, saka ko inilapit muli ang mukha ko para kunin ang mga labi niya ngunit umatras siya agad. Dahil doon ay napakunot ang noo ko sa kanya, saka niya ako tinanong habang nakatitig sa aking mga mata, “Sigurado ka ba... na gusto mong gawin ito?” Tumango ako, hindi pa ako naging ganito kalasing na sigurado sa isang bagay noon, bumulong ako ng mahinang, “Oo...”ROSE POV : Ngumiti ako habang isinasara ang pinto ng kotse ko at naglakad papasok sa complex ng pinagtatrabahuhan ko, siyempre may dalang morning coffee.Dumaan ako sa malapit na cafe at bumili para sa sarili ko, matagal-tagal na rin simula noong huli akong nagkape at dahil maganda ang mood ko.Huwag niyo nang itanong kung bakit, naisipan ko lang bumili ng isa.Naglakad ako papasok sa general office at dumiretso sa pwesto ko, pabagsak na umupo sa silya ko na may buntong-hininga ng satisfaction.Pinagkiskis ko ang mga kamay ko, ibinaba ang kape sa lamesa ko, siyempre, at binuhay ang computer ko.Humigop ako nang kaunti at pinaging abala ang sarili ko."Mukhang maganda ang mood mo ngayon, ah"Narinig kong singit ni Alex, at tumango ako nang hindi na nag-aabala pang tingnan siya."Mabuti 'yan, madalang ka kasing ngumiti, I mean ngumingiti ka naman pero hindi palagi, look hindi naman sa ini-stalk kita o ano pero kasi..."Hinawakan ko ang balikat niya para patigilin siya sa pagsasalita sa
ROSE POV: Nang ihatid ako ni Johnson, wala sa hinagap ko na hihingi siya ng halik o kung ano man.Ngunit bilang isang maginoo, binigyan niya lang ako ng halik sa pisngi at nagpaalam, sinigurado niyang nakapasok ako sa complex bago siya umalis.Ngayon sigurado akong nakatulog na si Lucy habang dahan-dahan kong ni-lock ang pinto pagkapasok ko sa bahay para hindi makagawa ng ingay at makaabala..."At 'yan ang pagiging maalalahanin mo."Oo gising siya, napasinghal ako at humarap kay Lucy na nakaupo na may laptop sa kanyang kandungan at isang bote ng tubig sa tabi niya."Kung hindi lang dahil sa isang bagay, iisipin ko nang isa kang isda sa dami ng tubig na iniinom mo." Sabi ko sabay irap habang pabagsak na umupo sa isang upuan."Nakikita kong may amats ka na.""Hindi ah, uminom lang kami ng wine."Tumango siya.Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa at napansin kong mukhang masyado siyang relaks para sa isang taong pumasok sa trabaho ngayon."Work from home?".Tumango siya at nanahimik
ROSE POV: Habang nilulunok ko ang huling lagok ng aking alak, narinig kong nagpakawala ng halos hindi marinig na tawa si Johnson sa tabi ko habang ibinababa ko ang aking baso at nagpahinga sa aking upuan.Well, ang pagkain ay higit pa sa makakain, ang bawat isa sa kanila ay isang obra maestra, hindi ko alam kung masyado na ba akong nagiging gahaman kung gusto ko ulit ng ganito.Hindi naman sa hindi niya afford pero…Biglang yumuko paharap sa mesa si Johnson at tumitig sa akin bago niya biglang sinabi, “Alam mo ba?”Tumingin ako kay Johnson, “Ano?”“Parang nag-flashback sa akin kung paano tayo unang nagkita.”Agad kong tinakpan ng kamay ko ang mukha ko nang sabihin niya iyon.“Diyos ko, huwag mo na ngang ipaalala sa akin.”“Huwag mong sabihing nahihiya ka?”. Tanong ni Johnson na may halatang pagkaaliw sa kanyang boses.Umiling ako habang nakatakip pa rin sa mukha ko.“Ayaw kong pag-usapan 'yan.”Tumugon siya ng "hmm" sa akin pero alam kong hindi pa siya tapos sa usapan, “Alam mo, nung
POV ni Rose:Ang sabihing nakaramdam ako ng ginhawa nang may makita akong restaurant pagkatapos ng halos isang oras at dalawampung minutong biyahe ay kulang pa.Tumawa nang malakas si Johnson nang makita niya kung paano nakahinga nang maluwag ang mukha ko."Akala mo ba kinidnap kita o ano?"Agad akong umiling, ayaw ko man lang kasing ipasok sa isip niya ang ideyang iyon."Hindi, siyempre hindi."Tumango siya roon, "Mabuti, ayokong hindi ka komportable kapag kasama mo ako."At kasabay niyon ay bumaba siya ng sasakyan at pinagbuksan ako ng pinto.Bumaba ako na may maliit na bulong ng pasasalamat.Tumango siya at inilabas ang kanyang siko para hawakan ko, na ginawa ko naman.Pagdating namin sa pinto, yumuko ang bouncer sa kanya, at tumango lang si Johnson bilang pagkilala sa kanya.Palagi niyang ginagawa iyon sa mga tauhan niya, napansin ko, at palagi silang yumuyuko, kahit saan man sila naroroon.Pinagbuksan niya ako ng pinto at pumasok ako habang nagbibigay ng matamis na ngiti, pero bi
POV ni ROSE:Hindi ko alam kung bakit sobrang pinagpapawisan ang mga palad ko, pero alam kong natatakot ako nang walang sapat na dahilan.Hindi lang talaga ako mapalagay mula pa kahapon, pagkatapos ng hapunan namin ni Alek.Sabi ni Lucy, normal lang daw iyon dahil inaya rin ako ni Johnson kaya baka nakukunsensya lang ako sa pagsisinungaling kung saan ako pumunta.Pero sinasabi ng isip ko na alam na niya. Ibig kong sabihin, hindi naman siya tanga para maniwala sa palusot kong dumiretso ako pauwi suot ang ganitong klaseng damit, 'di ba?Dahil ngayon ang hapunan namin ni Johnson, na nagdagdag sa kaba ko, sinigurado kong magsuot ng maganda at mamahaling damit na pinili ni Lucy para sa akin.Sabi niya, kailangan ko raw magmukhang hot para taasan niya ang sweldo ko o kung ano man.Sinusuportahan lang talaga ng babaeng 'to kung anumang gulo ang pasukin ko.Tumawag si Alek kagabi nang makapagpahinga na ako, siguro para kumpirmahin kung nakauwi ako nang ligtas, pero hindi ko na inabala ang sar
POV ni Rose:Natahimik siya nang sabihin ko iyon, at naisip ko na dahil ako na lang palagi ang nagsasalita, baka kung tatanungin ko siya tungkol sa sarili niya ay mapagsalita ko siya."Kaya ikaw..."Napatingin siya sa akin nang may naguguluhang mukha, "Ako."Tumango ako, "Oo, ikaw."Tumango siya, "Uh, anong meron sa akin?".Natawa ako nang makita kong hindi niya ma-gets kung ano ang tinatanong ko, "Yung trabaho mo ang tinatanong ko, sira."Ngumisi siya, "Ang ibig kong sabihin, nagtatrabaho ako para sa sarili ko, alam mo na."Tumango ako, siyempre nagtatrabaho ka para sa sarili mo, isa kang tarantadong gangster, nag-ingat akong hindi ipahalata sa mukha ko ang takot na nararamdaman ko.Umaktong cool lang ako, "Mukhang masaya 'yan, kung magkakaroon ako ng sapat na pera sa hinaharap, magtatayo rin ako ng sarili kong kumpanya.""Pwede kitang suportahan, ngayon mismo kung gusto mo."Oh, huwag mo nang pagurin ang maliit mong utak, noong huling beses akong natulungan, alam ko na kung paano iy
ROSE POV :May narinig akong nalaglag nang lumabas ang mga salitang iyon sa aking mga labi.Umungal sa akin si Jonah, “Huwag . Mo . Subukang . Gawin ito sa akin.”Humarap ako sa kanya nang may mapang-asar na ngiti at ibinulong sa pandinig niya lang, “Well, heto ang balita, kakatapos ko lang gawin.”
ROSE POV :Agad akong bumaba ng kotse suot ang hindi komportableng damit na ito, alam kong hindi ito tatagal pero hindi ko na makapuntang hubarin ito.Inalayan ako ni Lucy nang muntik na akong matisod habang papasok sa kasalan, “Mag-ingat mo, Rose, ayaw mo namang masaktan ang sarili mo, di ba?”Umi
ROSE POV :Natutulog pa ako nang marinig kong tumunog ang aking doorbell kaya nagmamadali akong napabalwas, sabay daing nang maramdaman kong parang may milyun-milyong bigat ang aking ulo.Padabog akong tumayo at binuksan ang pinto, at natigilan ako nang makita si Lucy na bihis na bihis. “Ano’ng ipi
Rose POVNgayon ang gabi bago ang kasal ko. Kasalukuyan akong nag-iimpake ng mga damit ko at inaayos ang lahat para hindi ako malito bukas.Tinutulungan din ako ni Lucy, ang matalik kong kaibigan, sa pag-iimpake. Iyon na ang pinakamaliit na magagawa niya. Pinanood ko siyang tamad na inihahagis ang







