5

ROSE POV :

May narinig akong nalaglag nang lumabas ang mga salitang iyon sa aking mga labi.

Umungal sa akin si Jonah, “Huwag . Mo . Subukang . Gawin ito sa akin.”

Humarap ako sa kanya nang may mapang-asar na ngiti at ibinulong sa pandinig niya lang, “Well, heto ang balita, kakatapos ko lang gawin.”

“Rose, sinusumpa ko, gagawin ko sa iyo ang—”

“Bina-bantaan mo ba ako sa harap ng pari?” Agad niyang itiniom ang kanyang mga labi pero patuloy pa rin ang matatalim niyang titig sa akin, wala siyang magagawang gulo sa harap ng publiko.

Tiningnan ako ng pari na nananatili pa ring nanlalaki ang mga mata sa gulat, “Kailangan mong magbigay ng dahilan sa pagtutol.”

“Ang walang kwentang demonyong ito na nagbabalat-kayong tao ay nagtaksil sa akin noong isang gabi lang, bago mismo ang kasal ko.”

Narinig ko ang pagsinghap ng mga tao at tumango ako, oo, ganyan nga ang mas nararapat.

Nagtangis ang bagang ni Jonah at nakita ko ang pagkuyom ng kanyang mga kamao, pinipigilan ang sarili na patayin ako.

Lumapit ako sa kanya at ibinulong, “Sinasabi ko sa iyo, Jonah, napakababa ng tingin mo sa akin.”

Kasabay niyon ay inihagis ko ang aking bulaklak sa kanyang dibdib at hinugot ang belo mula sa aking buhok tsaka tumalikod para umalis ng bulwagan.

“Sinusumpa ko, babalikan kita para sa ginawa mong ito ng sandaang doble,” sabi ni Jonah habang nagtatagis ang mga ngipin sa akin, sigurado akong nagsasaya si Rebecca ngayon.

“Aking mahal, gusto kong makita kung paano mo susubukan.” Umalis ako ng bulwagan at lumabas sa malamig at sariwang hangin.

Napabuntong-hininga ako at sinuklay ang aking buhok gamit ang aking mga daliri. Nag-eskandalo nga ako pero kailangan kong maging alerto, napakadelikado ng lalaking iyon sa altar.

“Tiyak na proud na proud ka sa sarili mo, sa palagay ko.”

Narinig ko mula sa aking likod at mabilis akong lumingon para makita si Rebecca na nakatayo, nagliliyab ang mga mata sa galit habang nakatitig sa akin.

“Siyempre naman, ang ibig kong sabihin ay hindi ako isang aroganteng katulad mo.”

Ininsulto niya ang mga salita ko at naghalukipkip ng mga kamay, “Ang ginawa mo doon sa loob ay hindi naman kailangan…”

Nasingasing ako sa kabobohan niya, “Siyempre, ipapadala niya ang kabit niya para pangaralan ako, napakababa naman ng uri niya… hindi mo ba naiisip?”

Mukhang tinamaan doon ang emosyon niya dahil nagtagis ang kanyang mga ngipin, pinipigilan ang sarili na gumawa ng isang bagay na halatang mas tanga pa sa ginagawa niya ngayon.

“Huwag na huwag mong susubukang mag-isip ng masama tungkol kay Jonah, hindi ko nga alam kung ano ang nakita niya sa iyo sa simula pa lang.”

“Hayaan mong mag-isip ako ng isang bagay na wala ka, di ba?”.

Pagkalabas na pagkalabas ng salitang iyon ay may matigas na bagay na tumama sa aking pisngi at napadaing ako, sandali, sinampal ba niya ako…

Ibinasag ko agad ang aking mga kamay pabalik sa kanyang mga pisngi, “Wala kang karapatang saktan ako, nakakadiri ang mga kamay mo!”.

Akmang sabunutan niya ang buhok ko, “Huwag na huwag mong susubukang idampi ang marumi, nakakadiri, at hindi dalisay mong mga kamay sa kaibigan ko.”

Narinig kong sabi ni Lucy at sumilay ang isang ngiti sa aking mukha, mukhang may mas nandidiri pa sa mga kamay niya.

“At sino ka naman, ang katulong niya?”.

Nakita kong namula ang mukha ni Lucy sa iba't ibang emosyon at sumugod patungo kay Rebecca, oh oh…

Hinawakan ko siya sa kanyang siko at pinigilan sa pagtungo pa roon, “Lucy, sa tingin ko ay sapat na iyan.”

Nagpupumiglas pa rin siya para makawala sa hawak ko bago siya tiningnan nang mula ulo hanggang paa ni Rebecca, uminsulto, tsaka umalis.

Grabe, dapat magpasalamat ang babaeng iyon sa mga diyos niya na pinigilan ko si Lucy, baka naging malamig na bangkay na siya.

Nang masiguro kong nakalayo na siya nang husto ay binitawan ko na si Lucy na umasingasing sa akin at inayos ang kanyang damit na nagkayupi-yupi na dahil sa higpit ng pagkakahawak ko sa kanya.

Itinuro niya ako gamit ang isang daliri sa galit, “Huwag na huwag mo nang gagawin iyon, iyon na ang tanging pagkakataon ko para tapusin siya.”

“Sigurado akong nakahanda na ang libingan para sa kanya pero masyado iyong malaking trabaho para sa akin, masyado akong pagod para magbuhat ng bangkay ngayon.”

“Ayos ka lang ba, sinaktan ka ba niya… mukhang namumula ang pisngi mo.”

“Oo, isang sampal lang naman sa pisngi.”

Dahil doon ay biglang nanlaki ang mga mata ni Lucy, “At sinampal mo ba siya pabalik?”

Nagtaas ako ng mga balikat, “Siyempre naman, ano’ng tingin mo sa akin.”

Nagkibit-balikat siya at naupo sa bench sa tabi niya nang may buntong-hininga, “Isang mahina marahil, kaya ka niyang sampalin at magpapasalamat ka pa rin, ganyan ka katanga minsan, nasaan nga pala ang Papa mo?”

“Baka nasa loob pa rin at sobrang nagulat para makagalaw pa, bibigyan ko muna siya ng oras at kakausapin ko siya kapag lumamig na ang mga dumi.”

Tumango si Lucy sa sinabi ko at tiningnan ako nang may pagtataka.

“Hindi naman sa masyado akong nag-iingat o sinusubukang saktan ang pride mo pero alam mo namang nagkamali tayo nang malaki at babalikan tayo ng ex-fiance mo.”

“Oo, at handa ako para sa kanya.”

“Sana nga dahil hindi pwedeng mawalan ako ng trabaho dahil lang sa hindi mo kayang lumaban pabalik sa kanya.”

Pagkatapos ay biglang nakita kong lumingon ang mga mata ni Lucy sa likod ko at pinalaki ko ang mga mata ko sa kanya.

“Ayos lang ba ang lahat, mga binibini…?”

Ininsulto ko ang boses na narinig ko, napakalaswa naman ng mga tao rito na hindi man lang ako mapagbigyang hubarin ang aking gown bago pumorma.

Inbalewala ko lang ito bago bumulong si Lucy nang maririnig, “Baka gusto mong tingnan.”

Inikot ko ang aking mga mata at lumingon para malaman kung sino iyon at nanlaki ang mga mata ko nang makita kung sino talaga ang nakikipag-usap sa akin, ano’ng ginagawa ni Mr. Handsome rito.