4

ROSE POV :

Agad akong bumaba ng kotse suot ang hindi komportableng damit na ito, alam kong hindi ito tatagal pero hindi ko na makapuntang hubarin ito.

Inalayan ako ni Lucy nang muntik na akong matisod habang papasok sa kasalan, “Mag-ingat mo, Rose, ayaw mo namang masaktan ang sarili mo, di ba?”

Umiling ako at tiniyak na titingnan ko ang bawat hakbang ko sa pagkakataong ito, “Hindi ko na makapuntang makita ang mukha niya kapag tinanggihan ko ang salitang papatayin niya marinig lang mula sa akin.”

Huminto si Lucy sa paglakad kaya lumingon ako para malaman kung ano ang problema, “Alam mo, kung gaano ko man kaalam na nagpakagago siya nang todo, na gusto ko siyang tawaging bastos—”

Tumango ako, “Kakatapos mo lang sabihin ngayon,” wika ko nang may nakakatawang mukha, ano ba ang ipinupunto niya.

“Oo, eksakto iyon pero… sa tingin ko hindi ito ang pinakamahusay na paraan, baka laslasin niya ang leeg mo at sabihing aksidente lang, alam mo kung gaano siya kabagsik.”

Pinalaki ko ang mga mata ko sa kanya, “Hindi ka naman nawawalan ng pag-asa sa akin, di ba, Lucy?”

Umiling siya bilang pagkontra, “Siyempre hindi, sige na, mauna ka.”

Tiningnan ko siya sa huling pagkakataon at tumalikod, “Kung masyado kang natatakot sa gagawin niya o sa magiging reaksyon niya, mabuti pang umalis ka na ngayon habang wala pa akong nagagawang tangang bagay.”

Humagalpak siya ng tawa at hinampas nang magaan ang balikat ko pero dahil drama queen ako, kailangan kong palabisin ito, “Aray, masakit iyon ah!”.

“Tumahimik ka nga, hindi naman ganoon kalakas ang pagkakahampas ko sa iyo, Rose.”

Natawa ako sa biro niya saka tumayo sa gilid bago ko nakita si Papa mula sa malayo, at sumilay ang isang ngiti sa aking mukha, kawawang lalaki, tiyak na magagalit siya sa pagtatapos ng araw na ito.

Sinalsal ako ni Lucy sa aking tadyang at itinuro ang direksyong tinitingnan ko na, “Kararating lang ng Papa mo.”

“Well, kung tiningnan mo ako nang maayos bago mo siniko ang tadyang ko, mapapansin mong nakita ko na siya.”

“Hindi mo ba ikamamatay ang pagsasabi ng salamat!?”

Tumango na lang ako at naglakad patungo sa kinaroroonan ng aking ama.

Nang makita niya ako, isang mapagmataas na ngiti ang sumilay sa kanyang mukha at niyakap ako nang mahigpit.

“Oh, aking mahal na anak, kumusta ka na, aking baby.”

Ngumiti ako pabalik sa kanya, “Ok lang ako, Pa.”

Tiningnan niya ang mukha ko at hinalikan ako sa pisngi, Awwn, napakatamis, bulong ko sa sarili ko.

Magsasalita na sana ako bago tumunog ang hudyat ng kampana ng kasal at napabuntong-hininga ako sa panic at galit pero itinago ko itong mabuti.

“Ok lang na magalit, alam mo naman iyan, di ba?”

Tumingala ako kay Lucy at binigyan siya ng ngiti na hindi man lang umabot sa aking mga mata at tiningnan niya ako na parang isa akong babasaging bagay.

Palagi niyang sinisigurado na ok ako.

Hinawakan ng aking ama ang aking mga kamay at ibinulong sa akin, “Hindi ako makapaniwalang ikakasal ka na, aking baby.”

Muntik na akong masuka sa salitang kasal pero nilunok ko ang aking inis, “Nagulat din ako, Pa.”

“Lumaki ka nang napakahusay at napakaganda, katulad ng iyong ina.”

“Siyempre naman.”

Tumingin ako sa aking paligid habang patuloy ang aking ama sa walang katapusang usapan tungkol sa kasal na hindi naman talaga mangyayari sa simula pa lang.

Kung iisipin, hindi ko pa nakikita si Jonah dito simula nang dumating ako, baka nasa loob na siya dahil nagpatunog na sila ng kampana para sa paghahanda, naisip ko nang may pag-insulto ang makita siyang nakatayo sa altar na may malawak na pekeng ngiti at naghihintay ng isang happy ending.

Hindi nagtagal matapos kaming tumayo rito, isang sacristan ang lumapit sa amin at yumukod sa aking ama saka humarap sa akin, “Kayo po ba ang ikakasal, Miss?”

Ikinaway ko ang aking mga kamay sa hangin, “Well, hindi ba halata?”

Sinalsal muli ako ni Lucy, habang yumukod ang bata at nagsabi, “Paumanhin po sa aking asal, tutunog na po ang kampana para sa paglakad ng ikakasal.”

Anunsyo niya at umalis, agad na hinawakan ng aking ama ang aking mga kamay bilang paghahanda at inayos ang kanyang damit.

“Hindi mo kailangang ibuhos ang galit mo sa kawawang bata.”

Hindi ko siya pinansin at naghintay na tumunog ang kampana at tulad ng iniisip ko, tumunog nga ito at bumukas ang pinto ng lugar at nagsimula kong marinig ang tunog ng trumpeta na layong magparamdam sa akin ng kapanatagan o kung ano pa man.

Habang naglalakad ako patungo sa entablado, nag-flash sa mukha ko ang mukha ni Rebecca nang labasan siya at napaasingasing ako sa galit.

Tumingala ako at nakita si Jonah na nakatayo sa lahat ng kanyang nakakairitang kaluwalhatian, mukhang nakakainis ang kagwapuhan at inosente, ininsulto ko siya sa aking isip.

Tinulungan ako ng aking ama na umakyat sa entablado at tumayo ako nang nakaharap sa pari.

Hindi ko man lang pinag-aksayahan ng sulyap si Jonah pero nararamdaman kong parang tinutunaw niya ang gilid ng mukha ko sa titig.

Nagpatuloy ang pari sa mga salita at nanatili lang akong walang kibo ang mukha.

“Akala ko ba kinansela mo ang kasal, mukhang desperado ka sa pera kaya pumarito ka pa rin.”

Narinig kong sabi ni Jonah at nanatili akong tahimik, mas mabuti iyon pero hindi nakatiis ang aking mga labi.

“Dapat mong malaman, palagi kong tinutupad ang mga salita ko, Jonah… napakaliit ng alam mo tungkol sa akin.”

“Humihingi ako ng paumanhin, hindi naman iyon malaking bagay.”

“Sabihin mo iyan sa pari sa susunod mong kumpisal!”.

Sa tingin ko, napatahimik ko siya agad doon, isa pang maling salita mula sa kanya at sa tingin ko, tuluyan na akong magwawala.

Nag-sign of the cross ang pari at nagpatuloy sa tanong bago unang tinanong si Jonah ayon sa tuntunin ng kasal.

“Tinatanggap mo ba, Jonah, na makasama sa kasal ang iyong minamahal na si Rose bilang iyong legal na asawa?”

Nakita kong ngumisi si David na parang nanalo ng medalya, “Opo, tinatanggap ko.”

Pagkatapos ay humarap ang pari sa akin at nagpatuloy sa pagsasabi ng parehong bagay, “Tinatanggap mo ba, Rose, si Jonah bilang iyong minamahal at iyong legal na Asawa?”

Kinagat ko ang loob ng aking mga pisngi at inihanda ang aking sarili sa pagkakamaling gagawin ko, natahimik ang lahat at iginalaw ko ang aking mga labi at sinabi ang mga salitang gustong-gusto kong isigaw nang malakas.

“Hindi, hindi ko tinatanggap!”.