3

ROSE POV :

Natutulog pa ako nang marinig kong tumunog ang aking doorbell kaya nagmamadali akong napabalwas, sabay daing nang maramdaman kong parang may milyun-milyong bigat ang aking ulo.

Padabog akong tumayo at binuksan ang pinto, at natigilan ako nang makita si Lucy na bihis na bihis. “Ano’ng ipinagdiriwang natin?”

“Ano’ng pinagsasabi mong ipinagdiriwang natin, ano pa’ng ginagawa mo riyan… nakalimutan mo na ba?”

Tiningnan ko siya nang may pagkalito. “Hindi kita makuha… bakit ka ba…” doon lang nagproseso sa utak ko na ngayon pala ang araw ng kasal ko kay Jonah.

Napanganga na lang ako at tumabi para papasukin siya. Hindi ko pa nasasabi sa kanya ang nangyari, pero mamaya na iyon.

“Puwede mo ba akong bigyan ng limang minuto, mag-aayos lang ako.”

Ikinaway niya ang mga kamay niya sa hangin. “Bahala na, sige na, mag-ayos ka na.”

Pumunta ako sa banyo para mag-ayos. Sa pagbuhos pa lang ng tubig sa aking katawan, napabuntong-hininga ako at nagsimulang bumaha ang mga alaala kagabi.

“Hindi ko siya mahal. Kung mahal ko siya, wala sana ako rito kasama mo.”

Naalala ko ang mukha ni Jonah nang sabihin niya ang mga salitang iyon.

Sinuklay ko ng aking mga daliri ang aking buhok at napaasingasing sa galit.

Napakatanga ko para hindi iyon mapansin. Kung hindi lang ako nabulag sa pag-ibig, nalaman ko sanang laruan lang ako para sa kanya.

Halos lahat ng tao sa paligid ko ay alam ito, kasama na si Lucy. Paulit-ulit niya itong sinasabi pero patuloy ko lang itong winawalang-bahala at iniisip na…

“Rose, ang magagawa mo man lang ngayon ay magmadali… huli na tayo,” narinig kong pagputol ng boses ni Lucy sa aking mga iniisip.

“Oo…” at dahil doon ay lumabas na ako at nag-ayos para sa… kasal, siyempre.

Pagkalabas ko, nagpalakpakan ang dalawang kamay ni Lucy. “’Yan ang tinatawag na perpekto…”

Napangiti ako habang umiikot. “Bagay naman, di ba? Magugustuhan ito ni Papa.”

“Oo…” tapos ay nagsayaw-sayaw siya sa tuwa at niyakap ako. “Sis, sobrang proud ko sa iyo, sa wakas ay makakasal ka na—”

Bago pa niya matapos ang pangungusap na magpapasuka sa akin, sinabi ko na ang mga salitang kanina ko pa kinikimkim simula nang pumasok siya. “Hindi ko siya pakakasalan.”

Namula ang mukha ni Lucy sa iba't ibang emosyon. “A…ano!?”

“Sinabi kong hindi ako magpapakasal sa kanya!” galit na sabi ko habang nagtatagis ang aking mga bagang.

“Saan nanggagaling ang ganyang pag-uugali, Rose? Sana kinansela natin nang mas maaga… hindi ngayon.”

Tumango ako at lumapit siya para siguraduhin nang maayos. “Sigurado ka ba rito?”

Isang luhang pumatak sa aking pisngi ang agad kong pinunasan, pero nakita na ito ni Lucy.

“Aba, hindi puwede ang ganyan, hindi sa harap ko… Ano’ng ginawa sa iyo ng bastos na iyon?”

“S…siya…” nauutal kong sabi habang nahihirapang magsalita, pero nainip si Lucy.

“Ano’ng ginawa niya, magsalita ka, Rose… sinaktan ka ba niya?”

Tumango ako. “Nagtaksil siya sa akin kasama si Rebecca.”

Agad niyang tinakpan ang kanyang mga labi gamit ang kanyang mga kamay para mapigilan ang sarili sa pagtili nang malakas.

“Sinasabi ko na nga ba, Rose, may hinala na ako,” sabi niya habang pabalik-balik sa paglalakad sa aking kwarto. “Alam kong ginagamit ka lang ng tarantadong lalaking iyon, pero hindi ko akalaing totoong gagawin niya ito, grabe.”

Sabi niya habang sumasandal pababa sa pader at naupo sa sahig. “At paano mo nalaman?”

“Alam mo ba kagabi nung nakatulog ka na, palihim akong lumabas para tingnan ang lugar ng kasal, tapos biglang nandoon sila, nagpapakalunod sa isa't isa, Lucy, ganoon sila…”

“Oh, kawawa naman ang aking baby…” Tumayo siya at niyakap ako.

Marahas na nanginginig ang aking mga balikat habang umiiyak ako. “Ayos lang… ayos lang, ha. So ano’ng plano mo? Dahil hindi ko hahayaang makasal ka sa halimaw na lalaking iyon.”

“Gusto kong kanselahin natin ito sa harap mismo ng maraming tao.”

“Masyado siyang mapapahiya niyan, pero iyan ang perpektong kabayaran para sa sakit na idinulot niya sa iyo.”

“Sinusumpa ko, lulurayin ko siya kung kinakailangan… pagsisihan niya kung bakit niya ako pinagtaksilan.”