Live as an Ordinary One

Ilang buwan lang ang nagdaan, nakapag trabaho na si Marian sa coffee shop na inapplyan niya. Kailangan niya mag ipon ng pera kaya nag susumikap ito. Walang nakakakilala sa kaniya roon kaya malaya niyang nagagawa ang mga gusto niya. 

Walang princess treatment, walang sumusunod na body guard sa bawat lakad niya. Walang nag nag hahatid sundo sa kanya, at lalong walang may magdedekta sa mga dapat niyang gawin. 

Napakatahimik ng buhay niya sa Zambales kaya kahit ilang buwan pa lamang siya roon ay napapamahal na siya sa mga tao at tanawin doon.

"Marian! Lunch break na hindi ka ba sasabay samin kumain?" tanong ni Erick na kasama niya sa trabaho. Pareho silang bartender sa coffee shop kaya tila nag kakamabutihan na sila ng loob sa palagi na lamang magkasama sa trabaho. 

"Mamaya na siguro ako, mauna na kayo. Wala rin kasing mag babantay dito kung lahat tayo kakain. Kayo na lang muna." tugon ni Marian kay Erick.

"Sigurado ka? Kasama ko rin si Eida." Ani pa ni Erick 

"Oo, ayos lang. Susunod na lang ako kapag dumating yung iba nating kasama." tugon niya.

Lima silang magkakasama roon. Ang isa nasa counter and dalawa taga serve ng order at sila ni Erick ang bartender. 

Walang masyadong customer ng oras na iyon dahil tanghaling tapat. Madalas ganoon ang sistema ng kanilang trabaho kaya nasanay na lamang siya na kapag walang customer ay mag lilinis siya ng sahig, mag pupunas ng mga hinugasang cup at mga gamit. Ganun din ang pag punas ng mga lamesa at kahit anong gawain ginagawa niya. 

"Miss, pa order nga po" 

Isang lalaki ang nagsabi non na ikinapukaw ng attention ni Marian kaya agad niyang kinuha ang listahan upang kunin ang bibilhin nito.

"Ano pong order nyo sir?" 

"Dating gawi." Tugon niya.

Napa tigil si Marian at tumingin sa lalaki. Hindi naman niya ito madalas na nakikita sa coffee shop kaya paano niya malalaman kung ano ang inoorder nito ng madalas.

"Sir? Hindi ko po alam kung ano ang tinutukoy niyong dating gawi. Pwede pong paki sabi na lang ulit ng order niyo?" tugon ng dalaga.

"Ahh sorry! pa order ako ng tatlong Macchiato, Dalawang Cappuccino at dalawang Matcha latte." 

Agad namang naisulat iyon ng dalaga. 

"Ano pong pangalan ang ilalagay sir?" 

"Jaile." tugon ng lalaki. Napatango na lamang si Marian nang makuha na niya ang pangalan nito at nag simula nang gumawa ng order.

Samantalang hindi naman umaalis si Jaile sa kanyang kinatatayuan.

"Bago ka lang dito, no?" tanong niya kay Marian.

"Opo, sir!" 

"Hmm, kaya pala ngayon lang kita nakita rito." ani niya

Buwan na rin ang itinagal nita sa trabaho ngunit hindi rin naman niya nakikita ang lalaking iyon.

"Araw-araw ka ba rito?" tanong ni Marian.

"Hmm, depende. Minsan may inuutusan lang ako pero same order. Lalo na nitong mga nakaraan wala kasi ako rito. Kakarating ko lang nung isang araw kaya ngayon lang ulit ako nakabisita." paliwanag niya. Napa tango ang dalaga. Kung ganon yung minsang order na ginagawa niya ay para sa lalaking ito. Maraming beses na rin siyang nakakagawa ng ganoong order ngunit iba ang bumibili kaya ngayon naiintindihan na niya ang sinabi nitong dating gawi. 

"Take out?" Tanong ng dalaga.

"Yes please!" tugon niya.

Matapos niyang magawa ang coffee ay binalot na niya ito at binigay. 

"Thank you! Marian." napa taas ang kilay ng dalaga sa binanggit nito. Bakit niya alam ang pangalan ko? Tanong ng dalaga sa kanyang sarili. 

Ngumiti ito at umalis na ngunit ang muka ng dalaga ay hindi nag bago ng reaksyon kunot noo parin ito hanggang sa dumating naman ang isa nilang kasama.

"Ako na muna dyan Marian kumain kana." ani ni Niro.

Napa kagat labi ito nang makitang may name tag pala sila sa kanang parte ng uniform na suot nila. Tila ba nahimasmasan siya sa kanyang pagkapraning kakaisip kung paanong nalaman ng lalaki ang pangalan niya.

"Hoy, ayos ka lang? Kumain kana nga dun gutom lang yan tulala kana eh. " patawang sabi pa ni Niro.

As usual, kapag umuuwi ng gabi ang dalaga dumadaan muna siya sa karinderya upang bumili ng pagkain para hindi narin siya mag luluto pa. Ginagawa niya lamang ang pagluluto kung may malaking oras pa siya at hindi pa gaanong pagod sa trabaho. 

Isang beses na umuwi siya sa kaniyang condo may nakita siyang pusa sa gilid ng kalsada. Medyo maulan ng gabing iyon. Wala siyang dalang payong kaya tinalukbong niya ang kanyang jacket sa kanyang ulo. 

Nang madaanan niya ang pusang iyon ay kaagad niya itong nilapitan dahil lamig na lamig na ito at basang basa sa ulan. 

Maawaing tao si Marian, kahit sino kinakaawaan niya kapag nakikita niya itong nahihirapan at tumutulong siya hanggat makakaya niya. Ganoon din naman ang kanyang pamilya ngunit ibang-iba ang dalaga pag dating sa kabutihan. Napaka lambot ng kanyang puso na kahit ang mag tanim ng galit ay hindi niya magawa.

"Bakit ka nandyan? Sino ang amo mo? Nako naman naka takas ka ba paano ka nakarating dito?" sunod-sunod niyang tanong sa pusa na para bang may kakayahan itong sagotin siya.  

Pinulupot niya ang kanyang jacket sa pusa. Ayos lang sa kanya na mabasa ng ulan may masilungan lamang ang pusang ginaw na ginaw na.

"Do you want to come with me? Huh?" tanong ng dalaga. Hindi maila ang pusa. Agad niya itong nahawakan at nakarga na parang bata kaya naiuwi niya ito kaagad. 

Kinabukasan nag baka sakali ang dalaga na may maghahanap sa pusang nakita niya dahil handa niya itong ibalik sa may-ari ngunit dumaan ang mga araw walang nag hahanap dito kaya kinupkup na lamang niya iyon. Masaya rin siya dahil ang pusa lamang ang kanyang nakakausap at nakakasama sa kanyang condo. Sa tuwing uuwi siya inaabangan siya nito at nilalambing na siyang nakakapawi ng kanyang pagod sa araw-araw.

"Marian! Tulala ka nanaman dyan." ani ni Eida sa dalaga. 

Bigla na lamang itong napatigil sa ginagawa niyang pag pupunas sa mga baso na nahugasan na.

"Huh? Sorry! May iniisip lang." aniya.

"Alam mo palagi ka na lang ganyan, ano ba yang sumasagi palagi sa isip mo. May boyfriend kana ba? Nag away kayo?" nagagalak na tanong ng kaibigan.

"Hoy, hindi ah. Wala nga akong manliligaw boyfriend pa kaya?" tugon ni Marian.

"Seryuso? Wala ka pa talagang boyfriend kahit isa? Ilang taon kana ba? 25 tapos until now wala paring boyfriend?" Makulit talaga itong si Eida, maingay pa sa maingay ang bibig. Halos lahat ng malal

aman niya hindi niya kayang itago dahil sa kadaldalan.