CHAPTER 1

Amarielle POV

Hindi ako umiyak agad. Hindi dahil matapang ako, kundi dahil parang may humawak sa lalamunan ko at pinisil hanggang wala nang lumabas na tunog. Ang tanging naririnig ko lang ay ang sarili kong paghinga na paulit ulit, mabigat, parang bawat hinga ay may kasamang paalam sa buhay na alam ko.

“Hindi ako papayag,” sabi ko sa wakas, nanginginig ang boses ko. “Ma, Pa, hindi niyo pwedeng gawin sa akin ito.”

Tahimik ang sala. Sobrang tahimik na parang naririnig ko ang tibok ng puso ko, mabilis at desperado. Nakaupo sila sa harap ko, magkatabi, tuwid ang likod, walang emosyon sa mukha. Parang nagdedesisyon lang sila kung anong kulay ng kurtina ang babagay sa bahay, hindi kung kaninong buhay ang sisirain.

“Napag usapan na ito,” malamig na sagot ng tatay ko. “Ikakasal ka kay Kaelis Drevane.”

Parang may sumabog sa loob ng dibdib ko nang marinig ko ang pangalan niya. Kaelis. Ang lalaking kahit anino niya ay kinakatakutan ko. Ang lalaking tinitingnan ako na parang wala akong halaga. Ang lalaking ni minsan ay hindi nag effort na magpanggap na mabait.

“Hindi,” ulit ko, mas malakas na ngayon. “Kahit kanino huwag lang sa kanya. Please. Ma, please.”

Tumayo ako at lumapit sa nanay ko. Hinawakan ko ang kamay niya, ramdam ko ang lamig ng balat niya, parang hindi siya buhay. “Ma, hindi mo ba ako anak. Hindi mo ba nakikita kung gaano ako natatakot.”

Dahan dahan niyang inalis ang kamay niya sa akin. Walang kaba. Walang lungkot. “Matuto kang sumunod, Amarielle. Hindi lahat ng gusto mo ay ibinibigay ng mundo.”

Doon na bumigay ang tuhod ko.

Literal akong lumuhod sa marmol na sahig. Hindi ko na inisip kung gaano ako kahina tingnan. Wala na akong pakialam sa dignidad ko. Kung may matitira man sa akin pagkatapos nito, alam kong hindi na iyon ang dati kong sarili.

“Please,” umiiyak na ako ngayon, hagulgol na walang pigil. “Kahit anong kapalit. Magtatrabaho ako. Susunod ako sa lahat. Huwag niyo lang akong ipakasal sa kanya.”

Tumulo ang luha ko sa sahig. Isa. Dalawa. Paulit ulit. Parang ulan na walang balak tumigil. Pero sila, nanatiling nakaupo. Tinitingnan lang ako. Parang manika na nasira ang mekanismo.

“Tumayo ka,” utos ng tatay ko. “Nakakahiya ang itsura mo.”

Iyon ang sandaling may namatay sa loob ko.

Hindi ko na maalala kung paano ako nakatayo ulit. Ang alam ko lang, ilang minuto matapos iyon, hawak ko na ang papel ng kasal sa kamay ko. Malinis. Pormal. Parang walang bahid ng luha at dugo.

Kaelis Drevane. Nakasulat doon ang pangalan niya katabi ng akin. Parang sentensya. Parang hatol.

Hindi ko siya nakita bago ang engagement announcement. Pero kahit wala siya roon, ramdam ko ang presensya niya. Parang anino sa likod ko. Mabigat. Mapanghusga. Tahimik pero naninikip ang dibdib ko.

Kaelis hates me. Alam ko iyon. Hindi niya kailanman itinago. Sa bawat titig niya na walang emosyon, sa bawat sagot niyang malamig, ramdam ko ang galit niya. At mas lalong masakit iyon dahil hindi ko alam kung bakit.

Hindi kami close. Hindi rin kami magkaaway noon. Bigla na lang siyang naging ganito. Isang araw, parang naging bato ang tingin niya sa akin.

At ngayon, asawa ko na siya sa papel.

Kinagabihan, nakaupo ako sa kwarto ko, nakatitig sa salamin. Namamaga ang mata ko. Pula ang ilong ko. Mukha akong multo na may buhay pa. Pinunasan ko ang luha ko pero hindi pa rin nawawala ang bigat sa dibdib ko.

Ito na ba talaga iyon. Ganito na lang ba ang buhay ko. Isang pirma lang at wala na akong karapatan pumili.

Bumukas ang pinto ng kwarto ko nang walang katok.

Tumigil ang mundo ko.

Nakatayo siya roon. Matangkad. Tahimik. Naka itim. Ang presensya niya ay parang bagyo na hindi sumisigaw pero kayang sirain ang lahat. Kaelis Drevane. Ang lalaking ikinakasal ko. Ang lalaking kinasusuklaman ko.

Hindi siya ngumiti. Hindi rin siya galit. Mas nakakatakot ang walang emosyon.

“Tapos na,” sabi niya. Mababa ang boses. Kontrolado. “Wala ka nang dapat ipaglaban.”

Tumayo ako. Nanginginig pero pilit kong tinapangan ang sarili ko. “Hindi mo kailangang magpanggap na panalo ka. Hindi mo ako mababasag.”

Tumingin siya sa akin. Diretso. Matagal. Parang binabasa niya ang bawat sugat ko.

“Hindi mo alam ang pinapasok mo,” sagot niya. “Pero huli na.”

Lumapit siya ng isang hakbang. Napaatras ako. Hindi ko napigilan. Natural na reaksyon. Ramdam ko ang takot na umakyat sa balat ko.

“Kung akala mo ginusto ko ito,” dagdag niya, “nagkakamali ka.”

Napangiti ako ng mapait. “Huwag mo akong gawing tanga. Kung ayaw mo, sana tumanggi ka.”

Tahimik siya. Sobrang tahimik na narinig ko ang sarili kong hikbi.

“May mga bagay,” sabi niya sa wakas, “na ginagawa kahit masakit.”

At bago pa ako makasagot, tumalikod siya at lumabas ng kwarto ko, iniwan akong mas naguguluhan kaysa kanina.

Napasandal ako sa pader. Bumagsak ako sa sahig. Hinawakan ko ang dibdib ko, parang may kamay na humahawak sa puso ko at hindi bumibitaw.

Kung ito ang simula ng impyerno ko, alam kong mahaba at madilim ang lalakbayin ko.

Pero hindi ko alam na sa bawat hakbang ko palayo sa kanya, mas lalo akong inilalapit ng tadhana sa isang katotohanang babago sa lahat.

At iyon ang pinaka nakakatakot sa lahat.