CHAPTER 5

Amarielle POV

Nagising ako sa umaga sa tunog ng aroma ng mainit na kape at pritong tinapay. Una, inisip ko na panaginip lang iyon. Pero habang dumadaan ang bawat segundo, naramdaman ko ang kakaibang init sa hangin ng kwarto. Ang bahay ay tahimik, pero may kakaibang presensya. At doon ko narinig ang malumanay na tinig ng maid mula sa kitchen.

“Ma’am, breakfast na po.”

Pinilit kong bumangon, medyo nahihilo pa mula sa sugat at sa nangyari kahapon. Pagdating ko sa dining room, hinto ang tibok ng puso ko. Ang nakalat sa mesa ay hindi pangkaraniwan. Mainit na tinapay, prinitong itlog na perpekto ang luto, bacon na mukhang maingat na inihanda, isang tasa ng mainit na kape, at isang maliit na plato ng prutas na parang iniayos isa-isa.

Si Kaelis ay nakatayo sa gilid ng mesa. Nakatayo, pero hindi tulad ng dati—hindi rigid o parang laging nagmamanman. Naka apron siya, at may kaunting harina sa dulo ng manggas ng polo niya. Ang buhok niya, bahagyang gusot sa gilid, pero parang mas bagay sa kanya. Ang mga mata niya ay nakatingin sa akin, pero hindi malamig o malamya. Parang may ibang liwanag sa mga iyon.

“Good morning,” sabi niya. Simple. Parang normal. Parang tao.

Nagulat ako. Halos nakalimutan ko kung paano sumagot. “Uh… good morning,” nanginginig ang boses ko.

Tumango lang siya. Tiningnan ang mesa. “Ginawa ko ito para sa’yo. Sana magustuhan mo.”

Nakangiti siya. Hindi malaki, hindi nakakatawa, pero may kakaibang init.

Umupo ako sa mesa, sabik kumain pero sabik rin na obserbahan siya. Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag. Ang puso ko, parang naglalaro sa dibdib ko. Ang takot ko kahapon ay hindi na ganito. May kaba pa rin, pero iba na.

Nagsimula akong kumain, unti-unti. Pinanood ko ang bawat kilos niya. Kung paano niya pinisil ang kape bago ibuhos sa tasa. Kung paano niya hinawakan ang kutsilyo at tinidor bago putulin ang bacon. Ang bawat galaw niya ay maingat, perpekto, parang sinasakyan niya ang mundo sa tamang ritmo.

Hindi ko maalis sa isip ko ang huling linggo. Ang galit. Ang pagtakbo ko. Ang takot. At ngayon, nakikita ko siyang ganito. Isang tao na hindi monster. Isang tao na nag-alala para sa akin, na walang pinipiling gawin para mapanatili akong ligtas.

Napagtanto ko iyon sa bawat halik ng hangin na humahalo sa aroma ng pagkain. Napagtanto ko kung gaano siya ka-perfect na husband sa mundong ito—hindi sa tamang salita, hindi sa sosyal na paraan, kundi sa paraan ng pag-alaga.

“Kaelis… bakit mo ginawa ito?” bulong ko, na halos hindi ko marinig ang sarili ko.

Tumingin siya sa akin. Tahimik lang. Huminga. “Kasi… gusto kong kumain ka ng maayos. Para mabawi mo ang lakas mo.”

Tumulo ang init sa dibdib ko. Hindi ko siya pinapansin sa huling linggo. Pero ngayon… parang hindi ko na kayang itago. Ang mga galaw niya, ang presensya niya, ang pag-aalaga niya, lahat ng iyon… pinipilit kong labanan pero hindi ko na kaya.

Umupo siya sa kabilang upuan, hindi sa tabi ko. Hindi nagmadaling kumain. Pinanood niya ako. At habang kumakain ako, napansin ko ang mga detalye. Ang maliit na gusot sa dulo ng bibig niya habang ngumiti, ang pagkumpas ng kamay niya habang naglilipat ng prutas sa plato ko, ang paraan ng pagbuhos niya ng kape sa tasa ko nang dahan-dahan, para hindi mapaso ang daliri ko.

Hindi ko maalis sa isip ko. Siya. Ang lalaking kinasusuklaman ko. Ang lalaking iniwasan ko ng mata, na kinamumuhian ng puso ko. Pero ngayon, nakaupo siya sa harap ko at parang perfect.

Natapos ang almusal. Hindi ko alam kung may sinabi pa akong maayos. Tumingin lang siya sa akin. May halong kaba, may halong pag-aalala.

“Salamat,” bulong ko. Simpleng salita. Hindi ko kayang sabihin ang lahat. Hindi ko pa alam kung paano sasabihin ang mga damdamin ko.

Ngumiti siya, maliit. “Walang anuman.”

Huminga ako ng malalim. Napansin ko ang sarili ko na nakatingin sa kanya pa rin. Parang gusto kong sabihing maraming bagay, pero hindi ko alam kung paano. Kaya nagkunwaring tinitignan ko ang prutas sa plato ko, habang nakikilala sa isip ko ang bawat linya ng mukha niya, bawat galaw, bawat halakhak na hindi pa niya ibinubunyag sa akin.

Hindi ko maalis sa isip ko. Ang lalaking dati kong kinamumuhian, ang lalaking nagpapahirap sa akin, ang lalaking kinamumuhian ko dahil sa kasal na ito… ay perfect. Sa sariling paraan.

At sa unang pagkakataon mula nang magising ako sa hatinggabi kahapon, napagtanto ko… hindi ko puwedeng itanggi. Hindi ko puwedeng itanggi kahit gusto ko.

Siya. Si Kaelis. Ang lalaking akala ko ay kulungan ko. Ang lalaking kinamumuhian ko. Ang lalaking nagpapahirap sa akin. Siya ang pinaka-perfect na husband sa mundo na hindi ko kayang baguhin, at kahit gusto ko pa man, alam kong mas masakit ang tanggihan siya kaysa tanggapin.

Nagpatuloy ako sa pagkain, tinitingnan ang bawat galaw niya, pinapakinggan ang bawat tunog na ginagawa niya. Ang kanyang halik sa hangin, ang kanyang simpleng pag-ngiti, ang paraan ng paghawak niya sa tasa ng kape. Lahat iyon, sa loob ng silid na iyon, ay naging dahilan para sa unang pagkakataon, hindi ako takot.

Kahit na may galit pa rin ako sa kanya.

Kahit na may sugat pa rin ako sa katawan at puso.

Alam ko na ngayon, sa gitna ng sakit at ng pagod, sa gitna ng galit at pagtakbo, at sa gitna ng mga lihim na dinadala niya… siya ang tao na kailangan ko sa buhay ko.

At sa hapag-kainan na iyon, sa simpleng almusal na kanyang inihanda, unti-unti kong natutunan na kahit hindi ko pa kayang mahalin siya ng buong puso, hindi ko rin kayang balewalain ang pag-aalaga niya.

Hindi ko puwedeng balewalain.

Kaya habang nakatingin ako sa kanya, habang naglalaro ang ilaw ng umaga sa buhok niya at sa mukha, alam ko… kahit na galit ako, kahit na natatakot ako, kahit na hindi pa ako handa, hindi ko puwedeng itanggi… siya ay perfect.