CHAPTER 2

Amarielle POV

Mugto ang mata ko kakaiyak. Hindi na kailangan ng salamin para malaman iyon. Ramdam ko sa bigat ng talukap ko, sa hapdi tuwing pipikit ako, at sa paninikip ng ulo ko na parang buong gabi akong binugbog ng sarili kong isip. Hindi na rin ako nagulat nang hindi ako makatulog kahit isang minuto. Pumikit man ako, mukha pa rin ni Kaelis ang bumubungad. Ang malamig niyang boses. Ang titig niyang parang kaya akong durugin kahit hindi niya ako hawakan.

Bangon. Iyan ang unang pumasok sa isip ko. Kailangan kong bumangon kahit ayaw ng katawan ko. Kahit pakiramdam ko wala na akong lakas para huminga.

Pagbukas ko ng pinto ng kwarto, bumungad agad ang dalawang kasambahay. Sabay silang yumuko na parang may kasalanan akong ginawa.

“Good morning po, Mrs Drevane.”

Tumigil ang mundo ko sa isang iglap.

Mrs Drevane.

Parang may sumampal sa akin. Hindi ko alam kung tatawa ako o iiyak. Kaya ginawa ko ang mas madali. Wala. Wala akong reaksyon. Dumaan lang ako sa kanila na parang multo. Hindi ko kayang marinig ulit ang apelyidong iyon. Hindi pa. Hindi ngayon.

Pagdating ko sa dining area, nandoon na siya.

Kaelis.

Nakaupo siya sa dulong bahagi ng mesa, maayos ang postura, kalmado ang mukha, parang wala siyang dinurog na buhay kagabi. May hawak siyang tablet, seryosong seryoso sa binabasa. Hindi man lang siya tumingin sa akin nang pumasok ako.

Mas masakit pala kapag wala kang halaga.

Umupo ako sa kabilang dulo. Ang layo namin sa mesa, parang simbolo ng kung gaano kami kalayo sa isa’t isa kahit kasal na kami sa papel.

Tahimik ang almusal. Ang tanging tunog lang ay ang kutsara, ang kubyertos, at ang sariling paghinga ko na pilit kong kinokontrol. Ayokong makita niyang mahina ako.

“Mukha kang hindi natulog,” bigla niyang sabi.

Napatingin ako sa kanya. Unang beses siyang nagsalita. Hindi ako handa.

“At ikaw,” sagot ko, pilit na matatag, “mukha kang walang pakialam.”

Sandali siyang tumigil sa pagbabasa. Tumingin siya sa akin. Walang galit. Walang lambing. Basta diretso lang. Nakakapraning ang ganung titig.

“Masasanay ka rin,” sabi niya. “Huwag mong pahirapan ang sarili mo.”

Napatawa ako ng mapait. “Ikaw ang dahilan kung bakit ako nahihirapan.”

Hindi siya sumagot. Bumalik siya sa tablet niya na parang wala akong sinabi. Parang hindi mahalaga ang sakit ko.

Tumayo siya ilang sandali pagkatapos. “May mga patakaran dito,” sabi niya habang papalabas. “Sundin mo lang at magiging maayos ang lahat.”

“Hindi ako preso,” sigaw ko bago ko pa napigilan ang sarili ko.

Huminto siya. Hindi siya humarap sa akin. Pero ramdam ko ang bigat ng presensya niya.

“Hindi,” sagot niya. “Mas mahirap pa.”

At tuluyan na siyang umalis.

Nanlambot ang kamay ko. Mas mahirap pa sa preso. Iyon ang buhay ko ngayon.

Lumipas ang mga araw na parang ulap na walang direksyon. Gigising ako. Kakain. Maglalakad sa napakalaking bahay na parang maze. Lahat ng sulok maganda pero walang init. Parang disenyong ginawa para humanga ang tao, hindi para tumira.

Sinubukan kong lumabas. Hindi ako pinayagan ng guard.

“May utos po si Sir,” mahinahon nilang sabi.

“Anong utos,” tanong ko, nanginginig sa galit. “Na ikulong ako.”

Tahimik lang sila. Hindi nila kailangang sumagot. Alam ko na ang sagot.

Kinagabihan, bumuhos ulit ang luha ko. Sa loob ng banyo, nakasandal ako sa pader, mahigpit ang kapit sa sarili kong braso. Ayokong marinig ng kahit sino. Ayokong ipakita kung gaano ako nasasaktan.

Pero parang may nakakakita pa rin.

Paglabas ko, nandoon siya sa hallway.

Kaelis.

Nakatayo siya, parang may hinihintay. Nang makita niya ako, tumigil ang paghinga ko. Kita niya ang namumula kong mata. Kita niya ang luha na hindi ko nahabol punasan.

“Bakit,” tanong ko agad. “Bakit mo ginagawa ito sa akin.”

Hindi agad siya sumagot. Lumapit siya ng konti pero huminto rin agad. Parang may invisible na pader sa pagitan namin.

“Para mabuhay ka,” sagot niya sa wakas.

Napailing ako. “Hindi ito buhay. Parusa ito.”

May dumaan sa mata niya. Mabilis. Pero nakita ko. Lungkot. Galit. O baka pareho.

“Kung alam mo lang,” bulong niya, halos hindi ko marinig, “mas pipiliin mong mapoot kaysa malaman ang totoo.”

“Anong totoo,” tanong ko agad.

Tumingin siya sa akin, matagal. Parang may digmaan sa loob ng dibdib niya. Pero tulad ng dati, tinalo siya ng katahimikan.

“Matulog ka na,” sabi niya. “Mukha kang pagod.”

At umalis siya ulit.

Naiwan akong mas galit at mas naguguluhan.

Kinabukasan, may dumating na bisita.

Selphira.

Hindi ko siya kilala noon. Pero nang makita ko siya, alam kong may mali. Masyado siyang maganda. Masyadong kumpiyansa. At masyado siyang pamilyar sa bahay na ito.

Lumapit siya kay Kaelis na parang wala akong karapatan magselos. Hinawakan niya ang braso niya. Ngumiti siya sa akin na parang ako ang bisita.

“Ako si Selphira,” sabi niya. “Matagal na kaming magkakilala ni Kaelis.”

Hindi ko alam kung ano ang mas masakit. Ang presensya niya o ang katotohanang hindi siya itinulak palayo ni Kaelis.

“Congratulations sa kasal niyo,” dagdag niya. “Pero huwag kang mag alala. Alam ko kung gaano siya kahirap mahalin.”

Parang sinaksak ang dibdib ko.

Tumingin ako kay Kaelis. Naghihintay ako ng paliwanag. Kahit isang salita lang.

Wala.

Doon ko naramdaman ang apoy. Hindi na takot. Hindi na luha. Galit na.

Kung ito ang larong gusto niya, sasali ako.

Hindi ako papayag na durugin nila ako nang tahimik.

At sa unang pagkakataon simula nang ikasal ako sa lalaking kinamumuhian ko, may isang malinaw na pangako akong ginawa sa sarili ko.

Hindi ako ang unang bibigay.