CHAPTER 4

Amarielle POV

Isang linggo na ang lumipas mula nang ikasal ako sa lalaking hindi ko kailanman pinili. Isang linggo ng katahimikan na mas maingay pa kaysa sigawan. Isang linggo ng mga pader na parang unti unti akong nilalamon.

Hindi ako sanay na ganito. Hindi ako sanay na bawat galaw ko may mata. Bawat hakbang ko may bantay. Kahit huminga ako, pakiramdam ko may nagbibilang.

At ngayong araw na ito, napuno na ako.

Hindi ito biglaan. Matagal ko nang iniipon ang lakas ng loob. Bawat gabi na umiiyak ako sa banyo. Bawat umaga na nagigising akong parang may tanikala sa dibdib. Lahat iyon nagtulak sa akin sa desisyong ito.

Tatakas ako.

Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Hindi ko alam kung hanggang kailan ako tatakbo. Ang alam ko lang, kung mananatili ako rito, tuluyan akong mawawala.

Tahimik ang paligid. Tanghali. Oras kung kailan nagpapalit ng shift ang mga guard. Ilang araw ko ring pinagmasdan ang galaw nila. Ilang araw kong minemorya kung saan may patay na anggulo. Ilang araw kong pinaniwala ang sarili ko na kaya ko.

Lumabas ako sa likod ng garden. Nakasuot lang ako ng simpleng damit. Walang gamit. Walang plano. Puso lang na punong puno ng takot at tapang.

Nang marating ko ang bakod, doon ko naramdaman ang kaba. Mataas. Mas mataas kaysa sa inaakala ko. Pero wala na akong atrasan.

Umakyat ako.

Kumapit ang kamay ko sa bakal. Masakit. Madulas. Pero hindi ako bumitaw. Nakita ko ang labas. Ang kalye. Ang kalayaan.

Isang maling hakbang lang.

Dumulas ang paa ko.

Isang iglap. Isang segundo na parang walang hanggan. Narinig ko ang sariling sigaw ko bago ako bumagsak. Malakas. Masakit. Parang may pumutok sa loob ng binti ko.

Hindi ako makahinga.

Humiga ako sa lupa, nanlalabo ang paningin. Ramdam ko ang init sa gilid ng ulo ko. Ramdam ko ang basa sa binti ko. Dugong hindi ko kayang pigilan.

Doon ko naramdaman ang takot na hindi ko pa naramdaman kailanman.

Hindi galit. Hindi lungkot.

Takot na baka ito na ang katapusan ko.

May sumigaw. May tumakbo. Narinig ko ang boses ng mga guard. Pero hindi iyon ang boses na kinatakutan ko.

Ito ang boses na dumurog sa hangin.

“ANO ANG NANGYARI SA KANYA”

Si Kaelis.

Hindi ko siya nakita agad. Pero ramdam ko siya. Parang bagyong dumating nang walang babala. Biglang bumigat ang paligid. Biglang parang walang hangin.

Nang lumuhod siya sa tabi ko, doon ko siya nakita.

Galit.

Hindi simpleng galit. Galit na parang handang pumatay. Ang mga mata niya madilim. Ang panga niya mahigpit. Pero sa gitna ng galit na iyon, may ibang bagay.

Takot.

Hinawakan niya ang mukha ko. Maingat pero nanginginig ang kamay niya. Tinitigan niya ang sugat ko sa ulo. Ang dugo sa binti ko.

“Amarielle,” tawag niya. Hindi sigaw. Pero mas nakakatakot dahil doon ko narinig ang kaba.

Sinubukan kong magsalita pero walang lumabas. Nanginginig ang labi ko. Parang bata akong nawala sa gitna ng bagyo.

Bigla niya akong binuhat.

Napahawak ako sa balikat niya sa gulat. Doon ko naramdaman kung gaano siya kalakas. Kung gaano siya kadiin humawak na parang baka mabasag ako kapag binitawan niya.

“Bakit niyo siya hinayaang makalabas,” sigaw niya sa mga guard. “ISA LANG ANG UTOS KO”

Hindi ko siya kilala sa ganito. Palagi siyang tahimik. Kontrolado. Pero ngayon parang may halimaw na kumawala.

“Kung may mangyari sa kanya,” dugtong niya, “sisiguraduhin kong hindi niyo na makikita ang araw bukas”

Nang pumasok kami sa loob, ramdam ko ang bawat hakbang niya. Mabilis. Determinado. Parang ang mundo ay walang halaga kung hindi ako makahinga.

Dinala niya ako sa kwarto. Hindi sa akin. Sa kanya.

Inihiga niya ako sa kama. Agad niyang pinindot ang intercom. “Tawagin niyo ang doktor. Ngayon na.”

Tumayo siya sa tabi ng kama. Tinitingnan niya ako na parang may kasalanan akong hindi ko alam kung paano ipagtatanggol.

“Anong ginawa mo,” tanong niya. Hindi galit ang tono. Takot. Puro takot.

“I tried to leave,” bulong ko. “Ayoko na.”

Parang sinuntok siya ng mga salitang iyon.

“Pwede kang mamatay,” sagot niya. “Hindi mo ba naisip iyon”

Napaluha ako. “Mas natatakot ako mabuhay dito.”

Tahimik siya. Isang hakbang palayo. Isang kamay sa buhok niya. Parang pinipigil ang sarili niya.

“Wala kang ideya,” sabi niya, mababa ang boses, “kung gaano ka kalapit sa kamatayan kahit nandito ka”

Hindi ko maintindihan. Hindi ko na kaya.

Dumating ang doktor. May sumunod na mga tauhan. Pero naririnig ko pa rin siya. Ang boses niya na nag uutos. Nagbabanta. Nag aalala.

Habang nililinis ang sugat ko, naramdaman ko ang kamay niya sa kamay ko. Hindi niya ako tinitingnan. Pero hindi rin niya ako binitawan.

“Wag ka munang gumalaw,” bulong niya. Hindi utos. Pakiusap.

Doon ko naramdaman ang tunay na takot.

Hindi sa sakit. Hindi sa dugo.

Kundi sa lalaking akala ko ay kulungan ko.

Dahil sa unang pagkakataon, nakita ko kung paano siya magalit dahil sa akin.

At mas nakakatakot iyon kaysa sa anumang pader na ikinulong niya sa akin.

Dahil sa galit na iyon, may isang katotohanang pilit kong iniiwasan.

Hindi siya galit dahil tumakas ako.

Galit siya dahil muntik na niya akong mawala.

Nagising ako dahil sa kakaibang katahimikan.

Hindi iyong nakakatakot na katahimikan na sanay na ako rito sa bahay na ito. Ito yung tahimik na parang may nagbabantay sa hininga mo. Mabagal. Maingat. Parang ayaw kang guluhin.

Mabigat ang katawan ko. May kirot sa ulo ko at may hapdi sa binti ko pero buhay ako. Huminga ako ng malalim, saka dahan dahang idinilat ang mga mata ko.

Ang unang nakita ko ay ang kisame.

Ang pangalawa ay siya.

Nakatulog si Kaelis sa silya sa tabi ng kama. Hindi sa kama. Hindi komportable. Parang hindi niya pinili ang posisyon na iyon kundi napagod lang ang katawan niya at sumuko.

Nakasandal ang ulo niya sa likod ng upuan. Bahagyang nakabukas ang collar ng polo niya. May mga anino sa ilalim ng mata niya. Mukha siyang pagod na pagod. Hindi ang lalaking laging kontrolado. Hindi ang lalaking kinatatakutan ko.

Isang tao lang na mukhang hindi natulog para siguraduhing buhay pa ako.

Hindi ko namalayan na matagal na pala akong nakatitig sa kanya.

Inaral ko ang mukha niya na parang first time ko siyang makita ng ganito. Walang maskara. Walang galit. Walang lamig. Kita ko ang linya ng panga niya. Ang bahagyang gusot na buhok. Ang pilikmata niyang mas mahaba pa sa inaasahan ko.

Ang dibdib niya ay bahagyang umaangat at bumababa. Mabagal. Payapa.

Parang hindi siya ang lalaking sumigaw kanina. Parang hindi siya ang lalaking nagbanta sa lahat dahil sa akin.

Bakit ka nandito.

Bakit ka hindi umalis.

Bakit parang ako ang dahilan ng pagod mo.

May kung anong gumalaw sa dibdib ko. Hindi ko alam kung awa, pagkalito, o takot. Kaya pinili kong pigilan ang sarili ko. Hindi ako dapat mag isip ng ganito. Hindi ako dapat maawa sa kanya. Hindi matapos ang lahat ng ginawa niya.

Pero bakit parang hindi ako makahinga nang maayos habang nakikita ko siyang ganito.

Bigla siyang gumalaw.

Napapikit ako agad.

As in agad.

Masyadong agad.

Pumikit ako na parang batang nagtatago kahit halata na. Parang kung hindi niya ako makita, hindi rin niya malalaman na nahuli ko siyang tinitingnan.

Nakahawak pa rin ako sa kumot. Mabilis ang tibok ng puso ko. Parang gusto nitong lumabas sa dibdib ko sa sobrang kaba.

Narinig ko ang mahinang galaw ng silya. Ang pag unat niya. Ang mahinang buntong hininga.

Nagising siya.

Huwag kang gagalaw Amarielle. Huwag kang gagalaw.

Ramdam ko ang presensya niya na lumapit. Hindi ko siya tinitingnan pero alam kong nakatayo na siya sa tabi ng kama. Nararamdaman ko iyon sa paraan ng pag init ng hangin.

May kamay na bahagyang dumampi sa kumot ko. Hindi sa balat ko. Sa kumot lang. Parang chine check kung gising ako. Kung humihinga pa rin ako.

Huminto ang paghinga ko sa takot na baka marinig niya.

“Natulog ka na ulit,” bulong niya. Halos hindi ko marinig.

Kung alam mo lang.

Nanatili siyang nakatayo doon ng ilang segundo. O minuto. Hindi ko alam. Ang oras parang huminto. Tanging alam ko lang ay sobrang lapit niya.

Tapos umatras siya.

Narinig ko ang maingat niyang hakbang. Bumalik siya sa silya. Umupo ulit.

Hindi ko agad binuksan ang mga mata ko. Naghintay ako. Nang masigurado kong hindi na siya nakatingin, saka ko muling idinilat ang mata ko ng kaunti.

Nakatagilid na siya ngayon. Nakatingin sa akin. Hindi direkta. Parang nagbabantay lang.

At doon ko naintindihan kung bakit ako nahiya.

Parang isang stupid na rabbit na nahuli sa ilaw. Hindi ko alam kung tatakbo o mananatili.

Isinara ko ulit ang mga mata ko. Mas mahigpit.

Nagpanggap akong tulog.

Pero ang totoo, gising na gising ang puso ko.