5. Bölüm

O kadar donakaldım ki sanki üzerime yıldırım düşmüştü.

"Zaman sanki hiç bitmiyordu; her saniye gözlerime bir bıçak saplanıyor, içimi oyuyordu," diye içimden geçirdim. Kieran'ın eğilişini çaresizce izledim. Dudaklarının Cecelia'nın göğsüne değdiğini ve onu usulca, tekrar tekrar emdiğini gördüm.

Cecelia memnun bir inilti çıkardı, parmaklarını Kieran'ın saçlarının arasından geçirdi. "Bu tarafla da ilgilenmen lazım."

Kieran kaşlarını hafifçe çattı. "Ama o tarafta tıkanıklık yok, değil mi?"

Cecelia sözle cevap vermedi. Bunun yerine kollarını Kieran'ın boynuna doladı ve yüzünü göğsüne bastırdı. Bir an sessizlik oldu, sonra Kieran başını tekrar eğdi.

Daha fazla izleyemedim ve kendimi yağmura attım. Fırtına üzerime boşanıyordu ama soğuk hissetmiyordum.

"Zihnim ilk kez birlikte olduğumuz anın hatıralarıyla doluydu," diye içimden geçirdim. Kieran ne kadar dikkatliydi, beni ne kadar el üstünde tutmuştu ve o boğuk sesiyle kulağıma nasıl fısıldamıştı: "Elise, sen benim ilkim ve sonum olacaksın..."

Şimdi aynı dudaklar başka bir kadının tenindeydi.

Kalbim sızladı; bu acı kamçı darbelerinden bile beterdi. Eğildim ve bacaklarım uyuşana kadar yağmurda çömeldim. Malikânenin ışıkları nihayet sönene kadar bekledim, sonra kayıp bir ruh gibi sendeliyerek geri döndüm ve boş bir odada yığıldım.

Gece yarısı ateş beni hızla ve şiddetle yakaladı.

Yarı bilinçli bir hâlde ana yatak odasından Kieran'ın derin, şefkatli sesini duydum. Kurt adamlara özgü eski bir ninni mırıldanıyordu; yavrukurtlarını sakinleştirmek için kullanılan türden. Elbette Cecelia'nın karnındaki yavrukurduyla doğum öncesi bağ kuruyordu; yalnızca en yakın akrabalara ayrılmış bir yöntemle.

Tıpkı bir zamanlar bana söz verdiği gibi: "Yavrukurdumuz olunca, her gece uykuya dalmasına yardım etmek için atalarımızın şarkılarını söyleyeceğim..."

Ne kadar zaman geçti bilmiyorum, birinin bana seslendiğini duydum.

"Elise? Elise?"

Gözlerimi açmak için çabaladım ve Kieran'ı yatağın yanında bir kâse ilaçla otururken gördüm. "Nasıl bu kadar hastalandın..."

Alnıma yine eskisi gibi şefkatle dokundu. Ama yaklaştığında gözümün önüne yatak odasında gördüklerim geldi.

Başımı çevirip dokunuşunu geri çevirdim.

"Elise, ilacı ve suyu buraya bırakıyorum." Durdu, sesi gergindi. "Cecelia hasta ve benim yavrukurdumu taşıyor. Üstelik Tyra'yla da ilgilenmesi gerekiyor. O yüzden şimdilik bizde kalacak. Ana yatak odası bir süre onların olacak..."

"Sen önümüzdeki birkaç gün bu odada kalacaksın ve dışarı çıkmamalısın, yoksa onlara bir şey bulaştırabilirsin. Kapıyı dışarıdan kilitletirim, Brad yemek ve ilaç getirir."

Cevabımı beklemeden Kieran neredeyse odadan kaçarcasına Cecelia ve Tyra'yla ilgilenmeye gitti.

Kilit tık diye kapandı ve gözyaşlarım anında döküldü.

"Ne kadar saçma!," diye içimden geçirdim.

Bir zamanlar onun avucunun içinde tuttuğu hazineydim; şimdiyse kilit altına alınması gereken bir tehlikeden ibarettim.

***

Belki de Cecelia'nın işiydi, ama sonraki birkaç gün kimse bana doğru dürüst su ya da yemek getirmedi. "Neden kimse gelmiyor?" diye içimden geçirdim. Ateşim bir türlü düşmüyordu. Başım dönüyor, gözlerim kararıyordu. Dışarıdan gelen kahkahaları, neşeli sesleri duyuyordum.

Kieran'la Cecelia birlikte eski filmler izliyorlardı; Kieran'ın bir zamanlar benimle defalarca izlediği filmleri.

Salonda mum ışığında akşam yemeği yiyorlardı; tıpkı eskiden her ay benim için hazırladığı sürpriz yemekler gibi.

Gelecekteki çocuklarına koyacakları isimleri bile tartışıyorlardı. Kieran bir zamanlar beni kucağına alıp usulca fısıldamıştı: "Elise, çocuğumuz olduğunda oğlana Logan, kıza Connie koyalım, olur mu?"

Şimdi ise "erkek olursa Fenrir, kız olursa Seraphina koyalım" dediğini duyuyordum.

"Demek bizim hayal ettiğimiz isimler artık onun için hiçbir anlam taşımıyor," diye içimden geçirdim. Yatakta kıvrıldım, battaniyeyi dişlerimin arasına aldım, hıçkırıklarımı bastırmaya çalıştım.