EP. 04｜แผนแค้นทวงคืน (2/2)

นั้นจึงทำให้ฉันกับน้ำขิงอาศัยอยู่ด้วยกัน ลุงนายเองก็เห็นด้วยเพราะน้ำขิงเป็นพยาบาลจะได้ดูแลฉันได้

ฉันเพิ่งมารู้ทีหลังว่าน้ำขิงกับลุงนายเป็นญาติห่าง ๆ กันก็ถึงว่าทำไมน้ำขิงถึงตามมาได้ในตอนที่เกิดเรื่อง

อีกเรื่องที่เป็นไม่หายเลยก็คือฉันมักจะสะดุ้งตื่นเพราะฝันร้ายทุกครั้ง ในช่วงแรกฉันติดยานอนหลับมากและอาการก็เริ่มดีขึ้นจนฉันไม่ต้องพึ่งยานั้นอีก

“ใช่ค่ะ ให้น้ำขิงทำอะไรให้กินดีไหมคะ” ฉันส่ายหน้าปฏิเสธเธอไป แม้ในตอนแรกที่เราเจอกันฉันจะแสดงท่าทีออกไปกับเธอไม่ดีแต่น้ำขิงก็ทำดีกับฉันมาตลอด มันเลยทำให้ฉันไม่อยากใช้อะไรเธอเลยสักนิด

“ไปพักผ่อนเถอะ” ฉันพูดจบก็หันไปสนใจทีวีที่เปิดอยู่ต่อพลางคิดในหัวด้วยว่าพรุ่งนี้จะทำยังไงดีให้ไม่โดนไล่ออก อีกอย่างการเจอกันครั้งแรกของฉันกับเขาก็ไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ด้วย นี่ถ้าพรุ่งนี้เขารู้ว่าฉันคือคนคนเดียวกับที่จ้องเหมือนจะฆ่าเขานี่จะไม่โดนไล่ออกตั้งแต่ยังไม่ขยับตัวทำอะไรเลยเหรอ

“นางมิราเอ๊ย แกนี่มันไม่ดูตาม้าตาเรือเล้ยยย!!!” พอคิดถึงเรื่องแบบนี้ก็เครียด กินอะไรต่อก็ไม่อร่อยเลย เฮ้อ ~ ฉันว่าฉันไปนอนดีกว่าก่อนที่จะคิดฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้

ช่วงดึก

ภายในห้องนอนของมิรา

“พ่อคะ”

“…”

“อย่าทำ...ขอร้อง”

“…”

“ฉันบอกว่าอย่าทำไง!!”

“…”

“พ่อคะ!!!!” ฉันเด้งตัวลุกขึ้นนั่งหอบหายใจอย่างแรงโดยอัตโนมัติ พลางกำมือที่สั่นเทาลงกับผ้าปูที่นอน ความรู้สึกเดิมมันกลับมาอีกแล้ว

ผลัก!!!

“คุณมิราเป็นอะไรหรือเปล่าคะ!” ไม่นานน้ำขิงที่ได้ยินเสียงฉันร้องตะโกนเธอก็รีบเปิดประตูเข้ามา

“ฉะ...ฉันฝันแบบนั้นอีกแล้ว ฮึก!” เหมือนกับเรื่องนั้นมันเกิดขึ้นเมื่อวานทั้งที่มันก็ผ่านมาสี่ปีแล้วแต่ฉันก็ยังคงร้องไห้เสียใจกับเหตุการณ์นั้นอยู่

“ไม่เป็นไรนะคะคุณมิรา คุณมิราเป็นผู้หญิงที่เก่ง น้ำขิงเชื่อว่าคุณมิราจะต้องผ่านเรื่องราวร้าย ๆ แบบนี้ไปได้อย่างแน่นอนค่ะ ตอนนี้คุณมิราอย่าเพิ่งคิดอะไรเลยนะคะ ค่อย ๆ นอนลงแล้วหลับตาก่อนนะคะ” น้ำขิงเดินเข้ามาพยุงให้ฉันเอนหลังลงเช่นเดิม แต่ฉันกลัวฉันไม่กล้าหลับตาลงเลยฉันกลัวว่าจะฝันแบบนั้นอีก ทำไมกันนะฉันอุตส่าห์หยุดฝันเรื่องนั้นมาปีกว่าแล้วไม่ใช่เหรอ

“ฉันกลัวน้ำขิง เธอเข้าใจฉันใช่ไหมว่าฉันกลัว ฮือ ๆ ฉันไม่อยากเห็นภาพเหตุการณ์นั้นอีก ฉันกลัว...” มือฉันกำแขนของน้ำขิงแน่นพลางพูดวกไปวนมาเหมือนคนไร้สติ ซึ่งฉันยอมรับเลยว่าตัวเองกำลังเป็นแบบนั้นอยู่จริง ๆ

“ไม่ต้องกลัวนะคะ คุณมิราจะต้องผ่านมันไปเหมือนที่เคยผ่านมาได้อย่างแน่นอน” ฉันพยักหน้าพลางสูดหายใจเข้าเต็มปอดและค่อย ๆ หลับตาลง เธอเก่งมิราจำไว้ว่าเธอเป็นคนเก่งเรื่องแค่นี้ทำอะไรเธอไม่ได้หรอกนะมิรา!

น้ำขิง Talk

“คุณมิราคะ”

“…” เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับกลับมานั้นจึงทำให้ฉันค่อย ๆ เดินย่องออกจากห้องของเธอด้วยเสียงที่เบา

“ทำไมอาการนั้นถึงกลับมาอีกนะ” พอประตูห้องของมิราปิดลงฉันก็ยืนคิดถึงเหตุผลและแรงจูงใจสักพักว่าทำไมความฝันแบบนั้นถึงกลับมาอีก

มิราเลิกฝันแบบนั้นมาได้ปีกว่าแล้วเธอบำบัดไปหลายครั้งต่อหลายครั้งมาก

จากคนที่เคยเป็นปกติมาก่อนต้องมาบำบัดแบบนี้เป็นอะไรที่โคตรจะหดหู่ใจเลย คิดสภาพถ้าฉันเป็นมิราคงสู้ไม่ไหวแน่ หลายปีที่ผ่านมาฉันยอมรับเลยว่ามิราเป็นผู้หญิงที่เก่งมาก

สวัสดีค่ะทุกคน ฉันขอแนะนำตัวหน่อยนะ ฉันชื่อน้ำขิงเป็นพยาบาลประจำตัวของมิราหรือคุณมิราแบบที่ฉันชอบเรียกนั้นเอง

แต่ปัจจุบันสถานะของเราสองคนมันไม่เหมือนเจ้านายลูกน้องแล้ว มันเหมือนเพื่อนที่ดีต่อกันซะมากกว่านั้นอาจจะเป็นเพราะว่าเราอยู่ด้วยกันมาถึงสี่ปีเลยนับตั้งแต่ช่วงที่มิราดาวน์มากที่สุดและเป็นเหตุการณ์ที่เป็นข่าวใหญ่พอสมควร

หลายคนอาจจะคิดว่าฉันคือญาติห่าง ๆ ของลุงนายที่ทุกคนรู้จักแต่อันที่จริงแล้วฉันคือลูกนอกสมรสของพ่อนายต่างหาก แต่เรื่องนี้ไม่มีใครรู้หรอกเพราะฉันกับแม่ไม่ได้สำคัญอะไรกับพ่อขนาดนั้น

และที่ฉันต้องมาดูแลมิรานั้นก็เพราะพ่อสั่งมา พ่อของฉันเอ็นดูรักมิรามากซึ่งฉันไม่ได้รู้สึกอิจฉาหรือรู้สึกไม่ดีอะไรเลยเพราะมิราเองก็ดีกับฉันและพ่อมากมันเลยไม่มีเหตุผลให้ฉันต้องอิจฉาอะไร

อีกอย่างความรักจากพ่อฉันไม่เคยได้รับอยู่แล้วเราสองคนจะคุยกันได้ก็ต่อเมื่อฉันรายงานอาการของมิราให้กับพ่อฟังเท่านั้นเหมือนอย่างตอนนี้ที่ฉันกำลังจะทำ

“มิราเป็นยังไงบ้าง” เมื่อปลายสายรับก็ถามหามิราทันที

“คุณมิราอาการเดิมกลับมาอีกแล้วค่ะ คุณลุง” ฉันไม่ได้เรียนท่านว่าพ่อหรอกนะ ฉันเรียนว่าคุณลุงแทนนั้นก็เพราะว่ามิราเข้าใจว่าฉันคือญาติห่าง ๆ ของพ่อนั้นเอง

“ได้ให้ยาเธอกินอีกหรือเปล่า” ปลายสายตอบกลับมาเสียงนิ่งเหมือนไม่ได้ตกใจอะไรกับสิ่งที่ฉันได้เล่าไป

“ค่ะ” ฉันพูดโกหกออกไปเนื่องจากพ่อสั่งมาตลอดว่าถ้ามิราเธออาการกำเริบก็จัดยาให้เธอซะ แต่ฉันไม่เห็นถึงความจำเป็นที่จะต้องให้เธอกินยานั้นตลอดซึ่งมันไม่ดีกับสุขภาพของเธอสุด ๆ ฉันเข้าใจว่าที่พ่อให้ทำแบบนั้นเพราะความเป็นห่วงแต่ฉันที่จบมาทางด้านนี้เห็นว่ามันไม่ดีต่อตัวเธอในระยะยาวเลยไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นไป

ซึ่งพ่อของฉันเองท่านก็ไม่รู้ว่ามิราเธอได้หย่าขาดกับยาพวกนั้นไปนานมากแล้ว