EP. 04｜แผนแค้นทวงคืน (1/2)

บทที่ 4

“ออกไป” เสียงร้องโอดโอยของฉันยังไม่ทันได้หายไป ตัวของฉันก็เซนั่งลงกระแทกกับพื้นอย่างแรงโดยคนที่ทำแบบนี้ก็ไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากคนที่ฉันดันไปชนเขาเข้า ผลักฉันมาซะเต็มแรงเลยให้ตายเถอะ!

“นี่คุณ!” ฉันรีบเงยหน้าขึ้นเพื่อจะมองใบหน้าของคนนิสัยไม่ดีว่าทำไมถึงได้ใจดำอำมหิตซะจริง ฉันชนฉันผิดฉันยอมรับนะแต่มันเกินไปไหมที่จะมาผลักฉันจนล้มลงกระแทกพื้นขนาดนี้

“…” ฉันจะไม่โกรธไปมากกว่านี้เลยคนตรงหน้าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่...

“คำว่า ขอโทษ คุณพูดเป็นหรือเปล่า” เสียงนิ่งทุ้มใหญ่เอ่ยออกมาเหมือนสายน้ำลำธารที่ไหลมานิ่ง ๆ ทว่าสายน้ำสายนั้นกลับสกปรกเหมือนกับคนตรงหน้าในตอนนี้

“…” ฉันไม่สนใจว่าเขาจะพูดอะไรแต่ในตอนนี้สายตาของฉันมันกำลังจ้องมองหน้าของเขาเขม็งแบบเปิดเผยและลืมตัวนิ้วมือทั้งสองข้างกำจิกลงบนฝ่ามือด้วยความแค้น

เพราะคนตรงหน้าของฉันคือ ไอ้แดน หรือ ประธานบริษัทในปัจจุบันยังไงล่ะ

“คุณชนผม คุณไม่มีสิทธิที่จะมามองผมด้วยสายตาแบบนี้ ผมไม่ใช่คนที่ผิดกรุณาตีความใหม่ซะด้วย” เขาก้มตัวลงมานั่งยองตรงหน้าของฉันพลางพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งดังเดิม และคำพูดของเขาทำให้สติของฉันมันกลับมา

ไม่ได้นะมิราแกจะมาทำแผนพังเองไม่ได้!

“ขะ...ขอโทษค่ะ มิราไม่ทันระวังตัวเองขอโทษจริง ๆ นะคะ คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” ฉันรีบปรับเปลี่ยนสีหน้าให้รู้สึกผิดมากที่สุดพร้อมกับเอ่ยคำสุภาพออกไป ฉันว่าฉันก็ไปแสดงละครได้นะเอาจริง

“หึ มารยา” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจากนั้นก็ทำท่าปัดเศษฝุ่นมาทางฉันก่อนจะกระชับเสื้อสูทแล้วเดินข้ามขาของฉันเข้าบริษัทไปหน้าตาเฉย พร้อมกับทิ้งท้ายคำพูดที่แสนจะเจ็บแสบไว้ให้ฉันก่อนจะไป

“ไอ้ปากปีจอ!!!” ฉันนั่งกำหมัดแน่นพลางทุบมือลงกับพื้นปูนด้วยความเจ็บใจ ปากของเขามันสุดแสนจะทนจริง ๆ ถ้าไม่ติดว่าฉันจะต้องเป็นมิตรกับมันนะ บอกเลยหน้าของมันได้มีแต่รอยเล็บประดับอยู่บนใบหน้าที่หล่อเหลานั้นแน่!

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ?” ระหว่างที่ฉันกำลังนั่งเจ็บใจอยู่นั้น ก็มีเสียงของผู้มาใหม่เอ่ยขึ้นมา

ฉันจึงรีบปรับอารมณ์ก่อนจะเงยหน้าไปปั้นยิ้มให้น่ารักที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ก็ต้องสตันเมื่อผู้ชายตรงหน้านั้นช่างน่ารักแบบฉบับโอปาเกาหลีที่ฉันชอบและหลงใหลสุด ๆ

อร้ายยยยยย ~

“มะ...ไม่ได้เป็นไรค่ะ” ฉันรีบยันตัวลุกขึ้นอย่างไวเมื่อสภาพตัวเองในตอนนี้มันดูไม่ได้ คนบ้าอะไรจะนั่งอยู่กับพื้นนานได้เท่าฉันกัน

“ระวังครับ!” แต่ก็นั้นแหละเน้ออออ ~ สวรรค์เป็นใจให้ดีจริง ก็ตอนที่ฉันรีบลุกขึ้น มันเลยเกิดอาการเซเหมือนจะล้มแบบไม่ได้ตั้งใจขึ้นมาซะได้

ทำให้ตอนนี้ตัวฉันเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายคนนี้แบบเต็มเปา กลิ่นก็หอมเนื้อตัวที่ฉันสัมผัสได้ก็แน่นปึงปั๋งสุด ๆ นางมิราคนนี้อ่อนระทวยไปหมดแล้วจ้า

“ขอบคุณนะคะ เอ่อคุณ...” ฉันรีบทำเป็นผลักตัวออกอย่างไวให้เหมือนกับว่าฉันนั้นหวงตัวมากพร้อมกับเอามือขึ้นมาจับผมทัดหูไปด้วยความเขินอายให้ดูเป็นผู้หญิงที่อ่อนโยนมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ก็ไม่ลืมที่จะถามชื่อคนตรงหน้าด้วย

ดูจากการแต่งตัวแล้วเขาคนนี้น่าจะเป็นพนักงานในบริษัทนี้เช่นกัน และจากป้ายที่ห้อยคออยู่ระดับตำแหน่งก็สูงพอ ๆ กับนางแรนด้าเลย

“ผมราเดลครับ แล้วคุณ…” ราเดลงั้นเหรอ ชื่ออ่อนไหวเหมือนหน้าตาเลย

“มิราค่ะ ขอบคุณนะคะที่ช่วยมิราไว้เมื่อกี้ ไม่งั้นมิราคงได้ล้มลงไปนั่งกับพื้นอีกเหมือนเดิมแน่” ฉันพูดไปก็ยิ้มให้คนตรงหน้าไป คนอะไรน่ารักจังดูเป็นหนุ่มเจ้าสำอางอบอุ่นมากเหลือเกิน

“ยิ-”

“จะจีบกันอีกนานไหม หรือการประชุมบริษัทมันไม่สำคัญกับมึงแล้วไอ้ราเดล?” ไม่จำเป็นต้องหันกลับไปมองฉันก็จำได้อย่างไม่ลืมว่าน้ำเสียงแบบนี้เป็นของใครกัน

“ขอโทษครับคุณแดน มิราครับอันนี้เอาไว้ติดแผลที่ฝ่ามือนะ ผมขอตัวก่อน” ก่อนที่ราเดลจะเดินตามไอ้แดนนั้นไปเขาก็มาคว้ามือฉันพร้อมกับวางพลาสเตอร์ปิดแผลเอาไว้ให้หนึ่งอันตามด้วยประโยคที่ซื้อใจฉันได้อย่างไม่มีข้อแม้

ช่างสังเกตไม่พอยังช่างใส่ใจอีก ฉันนี่ยังไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองได้แผลตรงฝ่ามือมาตอนไหนกัน

เขาทำเพียงเท่านี้ก็เดินเข้าบริษัทไปเลย ทิ้งฉันไว้ให้ยืนฝันกลางวันอยู่ มันมีอยู่จริงเหรอวะผู้ชายแบบนี้แล้วเขาจะต้องเป็นคนยังไงกันถึงได้มีพลาสเตอร์ติดตัว เพราะดูจากลักษณะภายนอกแล้วเขาไม่ได้ดูออกแนวเถื่อนหรือชอบหาเรื่องใครเลยด้วยซ้ำ

“คนอะไรมือนุ๊มนุ่มมมม” ฉันยกมือข้างที่มีพลาสเตอร์วางอยู่ขึ้นมา

“ฉันจะใช้แกให้คุ้มเลย” และเหมือนกับคนบ้าที่ยืนพูดกับพลาสเตอร์โดยไม่อายคนที่เดินผ่านไปมา

คอนโดของมิรา

เวลา 00.59 น.

แกร๊ก ~

“อ้าว คุณมิรายังไม่นอนอีกเหรอคะ?” ฉันเงยหน้าจากถ้วยคอร์นเฟลกที่กำลังนั่งโซยกินอยู่เพื่อมองไปตามเสียงเล็กของน้ำขิงที่เอ่ยทักขึ้นมาเมื่อเธอเห็นว่าฉันยังนั่งดูทีวีอยู่

“นอนไม่หลับน่ะ วันนี้เลิกไวงั้นเหรอ” ฉันกลับมาถึงห้องได้สักพักใหญ่ ๆ แล้วแต่นอนไม่หลับบวกกับหิวเลยมาจบด้วยการนั่งดูทีวีไปและก็กินขนมเล่นไป

สงสัยกันใช่ไหมว่าทำไมน้ำขิงถึงอยู่กับฉัน ก็ตั้งแต่เกิดเรื่องนั้นขึ้นฉันก็มีน้ำขิงเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวและอีกอย่างก็คือฉันไม่สามารถอยู่ตามลำพังได้ ฉันจะรู้สึกหวาดผวาทุกครั้งเวลาที่ต้องอยู่ในบ้านคนเดียว