บทที่ 11

10

ครางชื่อเจ้าของเธอ NC++

สายนํ้าจากฝักบัวกระทบลงบนผิวกายขาวละเอียดอ่อนทำให้คนตัวเล็กที่ยืนอาบนํ้าเพียงลำพังรู้สึกสดชื่นไม่น้อย วันนี้กลับมาจากกิจกรรมกอหญ้าก็รู้สึกเหนื่อยจนแทบจะหมดแรงแล้ว เธออาบนํ้าทำความสะอาดร่างกายเสร็จเรียบร้อยก็เอื้อมมือหยิบผ้าเช็ดตัวมาพันรอบอกเอาไว้ ก่อนจะเปิดประตูแล้วเดินออกมาจากห้องนํ้าด้วยสภาพร่างกายที่เปียกปอน

และในตอนนั้นเองเท้าเล็กก็หยุดชะงักเมื่อประตูห้องของเธอมีคนทุบมันอย่างรุนแรง

“ใครคะ ?” เรียวปากสีหวานเอ่ยถามออกไปแล้วก้าวเดินมายังหน้าประตู

“เมหรอ แกมาเอาของใช่ไหม” ด้วยความที่คิดว่าเป็นเมษา เพื่อนของตนที่ลืมของเอาไว้กอหญ้าเลยเอ่ยออกไปแบบนั้น แล้วเดินไปหยิบของที่เมษาลืมไว้พร้อมกับเดินวนมาเปิดประตู แต่พอเปิดออกมาเธอก็ตกใจมากไม่น้อยเมื่อคนตรงหน้าไม่ใช่เมษาอย่างที่ตนเองคิด

กอหญ้ารีบปิดประตูห้องเอาไว้แต่ไม่ทันที่เธอจะไหวตัวทันร่างหนาของแบดซ์ก็แทรกตัวเดินเข้ามาอย่างถือวิสาสะ พอเห็นว่าเป็นใครเข้ามาเธอเลยรีบเดินไปคว้าผ้าเช็ดตัวอีกผืนมาคลุมไหล่เอาไว้

“พี่รู้ห้องกอหญ้าได้ยังไง แล้วพี่มาทำไมคะ” กอหญ้าถามออกไปด้วยความรู้สึกหวาดกลัวเพราะสีหน้าของแบดซ์ตอนนี้มันดูไม่ค่อยน่าไว้ใจเอาซะเลย

“เคยเตือนแล้วใช่ไหมว่าอย่ายุ่งกับไอ้เจคหรือผู้ชายหน้าไหนก็ตาม ทำไมถึงไม่ฟัง” แบดซ์พูดออกมาแล้วสาวเท้าเดินมาตรงหน้ากอหญ้าพร้อมกับใช้มือหนาจับเข้าที่ลำคอระหงและกดร่างของเธอติดกับตู้เอาไว้ กอหญ้าตกใจมากจนเธอต้องใช้มือจับข้อมือหนาของแบดซ์เอาไว้

“กอหญ้าไปทำอะไรไม่พอใจพี่อีก”

“ยังมีหน้ามาถามอีกหรอ ในเมื่อเตือนแล้วไม่ฟังก็รับผลที่ตามมาให้ได้” พูดจบก็กระชากร่างเล็กทุ่มลงบนเตียงนอนขนาดห้าฟุตอย่างรุนแรง ทำให้กอหญ้าต้องขยับถอยหนีไปชิดกับหัวเตียง ผ้าเช็ดตัวที่พันอยู่รอบอกก็เริ่มหลุดออกจากร่างกายจนต้องคว้ามันมาจับชิดอกตัวเองแน่น

“พี่จะทำอะไร…ไม่นะพี่แบดซ์”

“หุบปาก แล้วนอนแหกขาให้ฉันเอา”

“ไม่ทำได้ไหมคะ…ขะ ขอร้อง” เธอไม่พร้อม แล้วก็ไม่อยากโดนคนตรงหน้าทำในตอนที่เขาโมโห

“บอกให้เงียบไงวะ!” แบดซ์ตะคอกออกมาเสียงดังอีกครั้งจนกอหญ้ายอมเงียบปาก ตัวของเธอสั่นเทาราวกับลูกนก แล้วไม่นานผ้าเช็ดตัวที่พันอยู่รอบอกก็ถูกกระชากออกจนตอนนี้ทำให้ร่างกายของกอหญ้าเปลือยเปล่าไร้สิ่งปกปิด

เธอนั่งกอดเข่าตนเองชิดอยู่ปลายเตียง พร้อมกับขอบตาที่เริ่มร้อนผ่าว อยู่ในสถานการณ์แบบนี้ก็คงต้องยอมเขาอีกแล้วเพราะตอนนี้ชีวิตตนเองก็ไม่ต่างอะไรจากลูกไก่ในกำมือ

“คลานมานี่ แล้วอมควยให้ฉัน” แบดซ์เดินไปหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้แล้วเอ่ยสั่ง สีหน้าของเขาแดงกํ่าเต็มไปด้วยอารมณ์โกรธที่พร้อมปะทุตลอดเวลา

กอหญ้าช้อนดวงตาคู่สวยมองแฟนเก่าของตนก่อนจะค่อย ๆ คลานมายังปลายเตียงแล้วลงมาพร้อมกับเดินไปนั่งคุกเข่าอยู่หน้าขาของแบดซ์ ในตอนนั้นเองมือหนาก็ถอดกางเกงตนเองออกแล้วใช้มือกดหัวกอหญ้าลงที่ตรงนั้นด้วยการกระทำป่าเถื่อน

“อม ถ้าไม่สั่งให้หยุดห้ามหยุด” เขาสั่งออกไปตามความต้องการของตนเอง

กอหญ้าไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เธอทำตามคำสั่งของคนตรงหน้าทันที

เพราะเธอรู้หากขัดขืนจะโดนหนักกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า การยอมผู้ชายคนนี้คงเป็นทางออกที่ดีที่สุด แม้กอหญ้าจะไม่รู้ว่าตนเองผิดอะไรก็ตาม

มือเนียนนุ่มของเธอจับเข้าที่เอ็นเนื้อที่ยังนุ่มนิ่มตรงหน้าแล้วลูบวนอยู่อย่างงั้นพร้อมกับเอาลิ้นแตะ ๆ ลง ไม่นานจากที่นิ่มอยู่ก็เริ่มแข็งตัวขึ้นมาดันกลีบปากบาง

“อ…อึก!” เสียงหวานครางงึมงำในลำคอเมื่อเธอเริ่มทนกับขนาดของลำท่อนไม่ไหว ใบหน้าสวยเริ่มเหยเกพร้อมกับดวงตาที่มีหยาดนํ้าสีใสไหลออกมาอาบพวงแก้ม

“ดูดแรง ๆ”

ใบหน้าหวานเบ้หนักมากกว่าเดิมพร้อมกับศีรษะของเธอที่ถูกจับกดลงบนแก่นกายแท่งใหญ่อย่างหนักหน่วงจนเกิดเสียงลามกขึ้นภายในห้องนอนขนาดเล็ก

สายตาของแบดซ์ก็คอยมองการกระทำตรงหน้าที่ตนเองเป็นคนควบคุมไปด้วย เขาขบกรามแน่นระบายอารมณ์ ‘หึงหวง’ ของตนเองด้วยการกดใบหน้าหวานชักเข้าออกแก่นกายตนเองตามความต้องการ

ยิ่งเห็นกอหญ้าใกล้ชิดกับเจคเขาก็ยิ่งไม่ชอบ..

ไม่ชอบจนอยากกระแทกคนตัวเล็กให้ตายไปข้างเพื่อตอกยํ้าความเป็นเจ้าของ

“ฉันจะเตือนเธอเป็นรอบสุดท้าย อย่าให้เห็นยุ่งกับไอ้เจค” แบดซ์เอ่ยออกมาก่อนจะกระชากใบหน้าหวานออกจากแก่นกายตนเอง จากนั้นก็ผลักร่างบอบบางให้นอนหงายอยู่บนเตียงแล้วขึ้นคร่อมร่างของเธอทันที

แบดซ์จัดการถอดเสื้อออกจากช่วงบนจนตอนนี้ร่างหนาก็เปลือยเปล่าไร้สิ่งปกปิด ชายหนุ่มไม่รอช้าจับลำท่อนหนามันวาวยัดเข้าร่องรักแห้งเหือดทันที แบดซ์กดกระแทกเอวหนาเข้าไปในร่องสีหวานตรงหน้าก่อนจะกดกระแทกเอวเข้าไปในตัวเธออย่างหนักหน่วง

แค่เพียงสอดเข้าไปแบดซ์ก็ไม่ออมแรงแล้ว เอวสอบกระแทกถี่เร้าและซํ้า ๆ ลงบนกลีบสวยติดต่อกันหลายครั้งจนร่างของกอหญ้าสั่นคลอนไปตามจังหวะป่าเถื่อน สัมผัสหยาบโลนโถมเข้าร่างกายไม่หยุดทำเอาปวดหน่วงตรงจุดกลางกายสาวจนแทบร้องไห้ออกมา

“อ๊ะ…อ๊า เจ็บค่ะ…กอหญ้าเจ็บ” กอหญ้าเอ่ยออกไปเสียงสั่น พลางมองร่างกายกำยำเปลือยเปล่าบนร่างตนเองที่กระหน่ำแก่นกายลงบนร่องรักของเธอไม่หยุด

เขากระแทกเธออย่างบ้าคลั่งและไร้ความปรานี

จากที่ความยาวของลำท่อนอยู่เพียงครึ่งลำตอนนี้ก็เข้ามาเกือบสุดโคนแล้ว

มันทำเอาร่างกายคนตัวเล็กแทบทนรับไม่ไหว ทั้งเจ็บแสบและจุกจนเธอต้องกัดปากระบายความเจ็บปวด และไม่นานบนกลีบปากหวานก็เกิดคราบเลือดเปรอะเปื้อนออกมาเล็กน้อย..

“นอนรับการกระทำของตัวเองไป”

“อึก…อื้อ! อ๊ะ!…” เสียงหวานยังคงร้องครางออกมาด้วยความเจ็บปวด เสียงเนื้อกระแทกเนื้อก็ยังคงดังสนั่นอย่างหนักหน่วงร่องรักเริ่มแดงเถือกเมื่อโดนของใหญ่กระแทกเข้าไม่ยั้ง

เธอจิกเล็บลงบนที่นอนแน่นพร้อมกับร้องครางออกมาสุดเสียง ขาเรียวสั่นกระเพื่อมไปตามแรงกระแทกอย่างบ้าคลั่ง แบดซ์ไม่สนใจอะไรเขาอัดแก่นกายแท่งหนาอย่างคนไร้สติ

“ในเมื่อเธอเคยเป็นของฉัน อย่าคิดจะไปเป็นของใครอีก” เขาเอ่ยออกมาเสียงนิ่งและซ่อนไปด้วยความไม่พอใจ

“ขะ เข้าใจแล้วค่ะ” กอหญ้าต้องทนตอบออกไปอย่างจำยอม ร่างกายของเธอนอนสั่นกระเพื่อมอย่างต่อเนื่องก่อนที่มือหนาของแบดซ์จะเลื่อนจากเอวคอดมาบีบเคล้นที่หน้าอกอวบอิ่มตรงหน้าที่กำลังกระเด้งกระดอนตรงหน้า

“ครางชื่อเจ้าของเธอ ครางออกมา”

“อ๊ะ…พะ พี่แบดซ์…” เสียงหวานครางออกมาตามความต้องของคนบนร่าง ดวงตาของเธอเอ่อคลอไปด้วยหยาดนํ้าตา คนตัวเล็กพยายามมองออดอ้อนคนบนร่างให้ยอมผ่อนแรงกระแทกลง

ตอนนี้เธอ ‘จุกมาก’ แทบจะขาดใจอยู่แล้ว

“จำเอาไว้ใส่สมองด้วย ฉันคือเจ้าของเธอ”

“ไม่ไหวแล้วค่ะ…” เธอเอ่ยเสียงสั่น

ต่อมาใบหน้าเรียบนิ่งก็โน้มหน้าลงดูดกลีบปากบางที่กำลังร้องครางไม่หยุด กอหญ้ายอมเปิดปากให้เขาจูบแต่โดยดี เธอยังคงระบายความจุกแน่นด้วยการจิกเล็บลงบนที่นอนจนมันยับยู่ยี่ไม่ต่างอะไรจากช่วงล่างของเธอที่แทบจะพังแล้ว

ปึก! ปึก! ปึก! ปึก!

เสียงของเอวสอบก็ยังคงกระแทกร่างบางอย่างต่อเนื่องพร้อมกับใช้ปากดูดกลีบปากบางไปด้วย แบดซ์สัมผัสได้ถึงกลิ่นคาวเลือดแต่เขาก็ไม่ยอมถอนจูบออก กลับกันเอวสอบยิ่งออกแรงกัดซํ้าแผลเดิมของเธอเพื่อทำให้คนตัวเล็กเจ็บปวดมากยิ่งขึ้น

“อื้อ…พี่แบดซ์ พะ…พอสักที” เมื่อกลีบปากเป็นอิสระกอหญ้าก็ยังคงเอ่ยขอร้องออกไป ใบหน้าของเธอเหยเกแทบขาดใจ

“ทนเอา ใครใช้ให้ร่าน” แบดซ์ตอบออกมาและยังคงใช้ปากขบเม้มตามลำคอขาวพร้อมกับฝากรอยเอาไว้เต็มลำคอของเธอกอหญ้าเองก็ยังคงนอนรับแรงกระแทกอยู่อย่างงั้นพร้อมกับปล่อยเสียงครางออกมาไม่หยุด แบดซ์ยังคงไม่หยุดระบายความหึงหวงของตนเองลงบนสองกลีบบวมเป่ง ชายหนุ่มยังคงกระแทกกลีบดอกไม้งามอย่างบ้าคลั่งและป่าเถื่อน

“อ๊ะ…อ๊า” คนตัวเล็กนอนรับความจุกแน่นด้วยความทรมาน ร่างกายของเธออ่อนแรงมากแล้วจนต้องยกแขนขึ้นเกาะบ่าหนาเอาไว้ ลำคอสวยถูกริมฝีปากหยักดูเม้มทำรอยความเป็นเจ้าของเอาไว้จนเกิดเป็นรอยแดงเป็นจุด

แบดซ์ทำรอยบนลำคอขาวจนพอใจก็ยอมหยุดการกระทำของตน

ชายหนุ่มไม่รอช้าจับร่างบอบชํ้าให้นอนตะแคงข้าง มือหนาจับเรียวขาสวยกดเอาไว้แน่นแล้วกระแทกต่อไม่ยั้ง..

“อ๊า..” แบดซ์ร้องครางออกมาด้วยความเสียวซ่าน ดูเหมือนว่ายิ่งเขาตอกอัดระบายอารมณ์ใส่ร่างกอหญ้ามากแค่ไหนก็ยิ่งต้องการทำมันมากขึ้นเรื่อย ๆ และวันนี้ก็คงไม่หยุดแค่รอบเดียว

“อื้อ!…พี่แบดซ์…พะ พอได้รึยังคะ” กอหญ้ามองขอร้องอ้อนวอนคนบนร่าง เธอหายใจเหนื่อยหอบแทบตาย ร่างเล็กก็สั่นคลอนไปตามแรงกระแทกไม่ยั้ง

“ยัง…ยังไม่พอ” เขาตอบด้วยนํ้าเสียงเรียบนิ่งก่อนจะยื่นมือหนามากดลำคอระหงลงบนเตียงอย่างแรง ทำให้กอหญ้ายอมหยุดพูดและนอนรับแรงกระแทกจาก ‘เจ้าของเธอ’ อย่างไม่รู้ชะตากรรมของตนเอง..

—————————————————-