บทที่ 04 คำสบประมาท

เวลาล่วงเลยมาถึงเที่ยงคืนแต่ละคนเริ่มไม่ไหว แต่จะบอกอย่างนั้นก็ไม่ถูก เพราะเห็นจะมีแค่ฉันกับจีน่าที่เมามาก มึน ๆ เดินไม่ค่อยจะตรงเพราะฉันไม่ค่อยได้ดื่มบ่อยจนเซียน เลยคออ่อนเป็นธรรมดา ทว่ายัยจีน่าไม่ใช่ ปกติมันเป็นคนคอแข็งแต่วันนี้กลับไม่รู้เป็นอะไร ยกหมดแก้วตลอดเวลา

"จีน่า เดี๋ยวพี่ไปส่ง" พี่รอนพูดขึ้นเมื่อเห็นสภาพยัยจีน่า สภาพนี้ไม่น่าจะขับรถไม่ไหว

"ไม่เป็นไรค่ะ จีน่าขับรถมา" จีน่าพูดขึ้นแบบไม่สบตาพี่รอน สองคนนี้เหมือนมีอะไรแปลก ๆ ที่ไม่ยอมบอกใคร ฉันสัมผัสได้

"ให้พี่รอนไปส่งเหอะ สภาพมึงไม่น่าไหวนะ บ้านกูก็คนละทางกับมึงเลย พี่รอนไปส่งอะดีแล้ว" ฟาสพูดขึ้นเมื่อเห็นสภาพจีน่า

"เออ ก็ได้" จนสุดท้ายจีน่าก็เถียงไม่รอด พวกเราทุกคนเริ่มพากันแยกย้ายกลับบ้าน ส่วนฉันกลับกับเลย์เหมือนเดิม ทันทีที่มาถึงคอนโดก็สลบไปโดยที่ไม่อาบน้ำ

เน่าสิ้นดีเลยยัยชะเอม...

เช้าที่แสงแยงตาทำให้ฉันต้องตื่นมาจนได้ เป็นเวลาเที่ยงกว่าแล้วที่ฉันนอนกินบ้านกินเมือง แน่นอนว่าอาการแรกที่รู้สึกคือปวดหัวชะมัดเลย ตอนนี้รู้สึกคิดผิดไม่น่ากินเยอะเลย ดีนะที่วันนี้วันเสาร์ ไม่มีเรียน ไม่งั้นสภาพฉันไปเรียนคงไม่ต่างจากศพเดินได้แน่นอน

มือบางควานหาโทรศัพท์ขนาดพอดีเพื่อเปิดดู ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงวันนี้ไม่มีข้อความ หรือสายโทรเข้าจากแฟนของฉันเลยสักสาย นี่ต้องยุ่งขนาดไหนถึงจำวันเกิดแฟนตัวเองไม่ได้ น้อยใจชะมัดเลย

"ฮัลโหล ไม่คิดจะโทรหาเค้าหน่อยเหรอ?" เมื่อบอสไม่โทรมาฉันเลยตัดสินใจโทรไปเอง อยากรู้เหตุผลเหมือนกันว่าทำไมถึงลืมวันเกิดฉันไม่ได้ทั้งที่ปีหนึ่งมีแค่ครั้งเดียว

(ขอโทษนะชะเอม เค้างานเยอะมากเลย ยุ่ง ๆ เลยไม่ได้โทรไปเลย) บอสบอกด้วยเสียงอ้อยอิ่งเหมือนคนที่เพิ่งจะตื่นนอนไม่ต่างจากฉัน

"ยุ่งถึงขนาดจำไม่ได้เลยเหรอว่าเมื่อวานวันเกิดเค้า" ฉันตอบไปด้วยเสียงน้อยใจ จนถึงป่านนี้บอสก็ยังจำวันเกิดฉันไม่ได้อย่างนั้นหรือ...

(เอ่อ...จริงด้วย เค้าขอโทษนะชะเอม ชะเอมอย่าโกรธเค้านะ การบ้านเค้าเยอะจริง ๆ) การบ้านอีกแล้วหรือ...สถาปัตย์เรียนหนักขนาดนี้เลยหรือไง ฉันที่แค่คิดเมื่อจะเอ่ยถามทว่าร่างสูงก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน

(ชะเอมเค้าต้องวางสายแล้ว วันนี้เค้านัดกับเพื่อน) คุยกันไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ

"อืม ไปเถอะ" แล้วฉันทำอะไรได้ ขนาดโกรธขนาดนี้บอสยังไม่ทันง้อฉันเลย

(เค้ารักชะเอมนะ) แล้วสายก็ตัดไป ไม่มีแม้แต่คำอวยพรจากบอสเลยสักนิด และเหมือนคำบอกรักเป็นเพียงคำพูดติดปากเสียมากกว่า มันไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นเลย

สองวันผ่านไป

วันหยุดที่เหมือนลมพายุผ่านไปอย่างน่าใจหาย เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกินยังไม่ทันได้ทำอะไรก็ต้องถึงวันเรียนเสียแล้ว

"เอม ทำไมมึงทำหน้าแบบนั้นวะ" เลย์เมื่อสังเกตสีหน้าฉันมันก็พูดขึ้น ตอนนี้พวกเรานั่งกันอยู่ที่ม้าหินอ่อนหน้าคณะโดยที่ฉันเหม่อลอยไม่พูดอะไร ในขณะที่เพื่อน ๆ เฮฮาคุยกันเพลินแต่ฉันก็ไม่มีกระจิตกระใจจะพูดอะไร

"เปล่า ไม่มีอะไร" ฉันส่ายหัวเป็นประวิง

"ไม่มีอะไรได้ไงวะ ดูหน้ามึงอะ" เป็นจีน่าที่พูดทำเอาทุกคนต่างมองฉันด้วยสายตาคาดคั้น แล้วยัยจีก็พูดออกมาต่ออย่างไม่ลังเล

"บอสอีกแล้วใช่ไหม?"

"อืม" สุดท้ายฉันก็ต้องก้มหน้าสารภาพ แล้วทุกคนก็ต้องพ่นลมหายใจออกมาเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรก

"รอบนี้เรื่องอะไรอีกล่ะชะนี" บิวตี้ก็พูดขึ้นมาอีกคน จนฉันต้องเล่าให้เพื่อนฟังทุกคนก็เริ่มเดือดแทนฉันกันหมด

"แล้วมันก็ปล่อยไว้แบบนี้เนี่ยนะ!"

"หายไปเลย แต่กูก็ไม่แปลกใจเพราะปกติก็เป็นกูที่โทรไปทุกครั้ง กูชินแล้ว..." ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตัดพ้อ บอสโทรหาฉันน้อยมาก หรือเรียกว่าไม่โทรมาเลยจะดีกว่าก็คงมีแต่ฉันที่เป็นฝ่ายโทรหาเขา เพราะเขาคงไม่ได้คิดถึงฉันเหมือนที่ฉันคิดถึงเขา...

"กูว่ามึงเลิก ๆ ไปเถอะ ผู้ชายอะไรวะ ตัวเองทำผิดแท้ ๆ ยังไม่โทรมาง้อเขาอีก มึงทนอยู่กับมันไปได้ไง" จีน่าพูดด้วยสีหน้า น้ำเสียงจริงจัง ซึ่งทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างพร้อมเพรียง

"มึงจะให้กูเลิกเพราะเรื่องแค่นี้เหรอ?" เลิกเพราะเรื่องแค่นี้งี่เง่าเกินไปหรือเปล่า...บางทีบอสอาจจะไม่ว่างอย่างที่ว่าจริง ๆ ฉันเป็นแฟนก็ควรเข้าใจไม่ใช่หรือ...

"กูไม่ได้ให้มึงเลิกเพราะเรื่องแค่นี้ แต่ที่ผ่านมามันสนใจมึงที่ไหน มีแต่มึงที่สนใจแต่มัน ความสัมพันธ์นี้มึงเหนื่อยอยู่คนเดียวนะเอม" ใช่...ฉันรู้ว่าคงมีแต่ฉันที่วิ่งตาม ในขณะที่บอสเหมือนกำลังวิ่งหนีแต่ระยะเวลาที่เราคบกันมันตั้งสี่ปีเลยนะ จะให้ฉันเลิกไปแบบง่าย ๆ ใจฉันคงไม่แข็งพอ

"กูเห็นด้วยกับจีน่านะ มึงแม่งเหนื่อยอยู่คนเดียวเลยเอม มึงควรได้เจอคนที่ดีกว่านี้"

"กูขอบใจพวกมึงมากที่เป็นห่วง ไว้วันไหนกูทนไม่ไหวกูจะถอยเองแหละ" เข้าใจว่าเพื่อนกำลังเป็นห่วง แต่ฉันเองอยากลองพยายามดูสักตั้ง มันอาจจะดีขึ้นในไม่ช้าก็ได้

"เออ ๆ ยังไงก็มีพวกกูนะชะนี อย่าเศร้า ๆ ไปเรียนเถอะ เดี๋ยวตอนบ่ายต้องรับน้องอีก วันนี้วันสุดท้ายแล้ว" ว่าแล้วพวกเราก็รีบกันไปเข้าคลาส คาบเรียนที่ฉันเหม่อลอยทั้งชั่วโมงและไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนตอนนี้ฉันและเพื่อน ๆ ก็มาอยู่ที่ลานเกียร์เพื่อรอการรับน้องเรียบร้อยแล้ว

"วันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายแล้วนะครับ วันนี้พวกพี่จะให้น้องจับพี่รหัสกัน แล้วพวกเราจะเฉลยกันเมื่อเปิดเทอมอีกที เราจะมีกิจกรรมที่ทะเลเป็นกิจกรรมสุดท้ายก่อนจะแยกย้าย หน้าที่ของพวกน้องคือต้องหาพี่รหัสก่อนวันเฉลย ไม่อย่างนั้นจะถูกลงโทษ" พี่เดลเฮดว้ากอธิบายถึงกิจกรรมพี่รหัส เรียกเสียงฮือฮาของทุกคนที่กำลังตื่นเต้นกับการได้ออกนอกสถานที่ แต่เห็นเพียงคงจะมีแต่ฉันที่ไม่ได้ตื่นเต้นอะไรกับเขา ทว่ากลับกังวลกลัวจะเจอบทลงโทษมากกว่า

ปีหนึ่งเรียงแถวตอนแล้วเดินออกไปจับสลากคำใบพี่รหัส ส่วนคำใบของฉันนั้น...

"หล่อสุดในคณะ"

แค่นี้เหรอ...พี่รหัสฉันมั่นใจเกินไปหรือเปล่า มองไปทางไหนก็มีแต่คนหล่อเต็มไปหมด ฉันจะหายังไง...

พรึ่บ!

ฉันรีบหันหน้าหนีเมื่อกำลังพยายามหาคนที่คิดว่าหล่อสุดในคณะตามคำใบ้ แต่สายตาก็ดันไปหยุดอยู่ที่พี่เอิร์ธ เป็นเวลาเดียวกับที่เขาหันมาพอดี ฉันจึงรีบหันหน้าหนีทันที

บ้าชะมัดเลย...ทำไมถึงคิดว่าเป็นเขาได้นะยัยชะเอม พี่รหัสของฉันควรอยู่ปีสอง ไม่มีทางจะเป็นเขาได้

แล้วเขาก็ไม่ได้หล่อสุดในคณะด้วย

มั้ง...

"เป็นอะไรชะเอม เลิ่กลั่กแปลก ๆ" จีน่าขมวดคิ้วยุ่งถามฉัน ไม่ยักรู้ว่ากำลังมีคนสนใจฉันด้วย

"เปล่า พวกมึงได้คำใบ้อะไรบ้าง" ฉันรีบเปลี่ยนเรื่องคุย ก่อนที่จะฝ่าวงเพื่อนที่กำลังล้อมกันคิดความหมายของคำใบ้ที่ได้รับ

"ของกูเอาไว้เย็บกระดาษ" จีน่าเอ่ย

"แม็กซ์" ฉันจึงรีบตอบเพื่อนในทันที คำใบ้ของมันไม่มีอะไรยากเลยสักนิด

"หาไม่เจอเพราะมองไม่เห็น" ตามด้วยฟาสที่พูดขึ้น ซึ่งคราวนี้ฉันใช้คิดครู่หนึ่ง ก่อนที่จะพูดออกมา

"พี่โอโซน"

"เชี้ย...ไอเอมมึงเก่งว่ะ" เลย์มองฉันด้วยใบหน้าอึ้งเล็กน้อย ฉันไม่ได้เก่งหรอก แต่มันแค่โง่ต่างหาก คำใบ้ก็ตรงตามตัวอยู่แล้ว

"งั้นของกูบ้าง เจิดจรัสบนนภา" ไอเลย์พูดขึ้นต่อ อันนี้ก็ไม่ได้ยากใช้เวลาแป๊ปเดียวฉันก็สามารถตอบมันได้

"พี่ฟ้า" พี่ฟ้าเป็นถึงดาวปีสอง แถมนภาก็แปลว่าฟ้าแค่นี้ก็บ่งชี้แล้วว่าเป็นพี่เขา

"ของกู ๆ สาวสวยของโลก" ตามด้วยบิวตี้ที่พูดขึ้นต่อ คราวนี้ฉันเริ่มนิ่ง ผู้หญิงปีสองสวย ๆ ก็มีกันหลายคนไม่มีอะไรที่บ่งชี้ต่อตามหลังทำให้ข้อนี้ฉันขอปัดตก

"ไม่รู้ว่ะ" ฉันตอบบิวตี้ไปตามตรง ทุกคนที่กำลังลุ้นนึกว่าฉันจะพูดชื่อก็พากันถอนหายใจผิดหวัง

"กูก็ไม่ได้หยั่งรู้ทุกคนนะ" ฉันบอกกับพวกมัน

"แล้วของมึงล่ะอะไร?" คราวนี้ทุกสายตาหันมาจดจ้องที่ฉันอีกครั้ง

"หล่อสุดในคณะ"

"มึงคิดว่าใคร?"

"ไม่รู้"

"โฮ...ไรวะ คำใบ้ของมึงง่ายนิดเดียว กูไงหล่อสุดในคณะ" ทันทีที่ไอเลย์พูดจบฉันก็กลอกตาใส่ ไม่เคยได้สาระอะไรจากมันเลย

"ชะนีของมึงง่ายนิดเดียว พี่รอนไง พี่รอนหล่อสุดแล้ว"

"ไม่เห็นจะหล่อตรงไหนเลย พี่เดลหล่อกว่า กูว่าต้องเป็นพี่เดล"

"พี่รอน!"

"พี่เดล!"

ฉันฟาสและไอเลย์ถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมกัน มองบิวตี้กับจีน่าที่กำลังเถียงว่าใครหล่อกว่าใคร จนขี้เกียจที่จะฟังฉันก็รีบซอยเท้าเดินหนีในทันที

วันประกวดดาวเดือนมหา'ลัย

"สวยเหมือนกันนะเนี่ย..." ดวงตากลมที่มองตัวเองผ่านกระจกบานใหญ่เผลอชมตัวเอง ทั้งชีวิตไม่เคยแต่งหน้าแต่งตัวแบบนี้มาก่อน ดูแปลกตาแต่ถ้าไม่คิดเข้าข้างตัวเองฉันเองก็สวยไม่น้อย...

"มึงสวยมากเอม วันนี้กูยอมให้มึงวันนึง" แถมยังได้รับการการันตีจากจีน่าเมื่อมันเห็นฉันเดินออกมา บอกแล้ว...ฉันไม่ได้เข้าข้างตัวเอง

"เต็มที่เลยนะชะเอม สู้ ๆ" พี่ฟ้าที่รับหน้าที่ดาวคณะปีที่แล้วดูแลฉันมาอย่างดี ส่วนเดือนคณะน่ะเหรอ...ไม่เห็นหน้าค่าตาเขาเลยด้วยซ้ำ

คงปกติของคนมนุษย์สัมพันธ์ติดลบสินะ...

"ขอบคุณนะคะพี่ฟ้า เอมจะทำเต็มที่เลยค่ะ"

"งั้นไปรอหน้าเวทีแล้วนะ"

"อื้ม" สิ้นเสียงนั้นทุกคนก็ต่างพากันเดินออกไป ในขณะที่ฉันกำลังยืนจัดความเรียบร้อยหลังเวทีด้วยความตื่นเต้น ถูมือตัวเองอย่างประหม่าไม่เคยทำอะไรแบบนี้เลย แต่แล้วเสียงทุ้มไม่คาดคิดก็ดังขึ้น

"จัดไปก็ไม่ได้สวยขึ้น" ฉันขมวดคิ้วยุ่งในตอนที่ได้ยินจบ คนตรงหน้าฉันคือพี่เอิร์ธคนที่ฉันไม่เคยคุยด้วยเลยด้วยซ้ำ และไม่คิดว่าประโยคแรกที่เขาพูดกับฉันจะชวนหาเรื่องขนาดนี้

"สวยไม่สวยแล้วมันเกี่ยวอะไรกับพี่" ฉันเอ่ยเสียงเรียบ เราไม่เคยโกรธกันหรือทำอะไรให้ลำบากใจนี่...ทำไมเขาถึงต้องว่าฉัน?

"แข่งไปก็ไม่ชนะ"

"เฮ้ยพี่ทำไมปากหมาจังวะ" ฉันเริ่มเดือดดาลกับคำพูดของเขา ตอนนี้ความประหม่าและตื่นเต้นหายไปจนหมดเหลือแต่ความโมโหร่างสูง ถ้าจะพูดแล้วมีหมาออกจากปากมาด้วย ฉันว่าเขาอยู่เงียบ ๆ เหมือนปกติจะดีกว่า

"ทำเต็มที่ล่ะ อย่าทำให้คณะขายหน้า แต่ก็คงจะยาก..."

"เฮ้ย!..."

"เอมถึงเวลาแล้ว" ฉันที่กำลังถลาจะเข้าไปกระชากคอร่างสูงต้องชะงัก เมื่อมีรุ่นพี่ทีมงานเรียกตามเสียก่อน ไม่อย่างนั้น...ถึงจะเป็นผู้ชายฉันก็ไม่เว้น

ตอนแรกฉันก็กะจะไม่ได้จริงจังกับการประกวดสักเท่าไหร่ แต่ตอนนี้ฉันคิดว่าตัวเองแพ้ไม่ได้ ยังไงครั้งนี้ฉันก็ต้องได้ตำแหน่งดาวมาครองเพื่อตอกหน้านายนั้นให้ได้...

ในที่สุดการประกวดก็จบลงในเวลาต่อมาและแน่นอนว่าฉันได้ตำแหน่งดาวมหา'ลัยมาครอง ก่อนจะลงจากเวทีฉันเห็นว่าอีพี่เอิร์ธกำลังยืนปรบมือพร้อมกับกระตุกยิ้มใส่ฉัน ส่วนฉันก็ทำหน้าผู้ชนะที่สุดท้ายฉันก็ลบคำสบประมาทของเขาได้