บทที่ 05 ปลดปล่อย

"เค้าถึงบ้านแล้วนะ" ฉันเอ่ยกับปลายสายที่คุยด้วย ใช้เวลาเดินทางหลายชั่วโมงฉันก็มาถึงบ้านในที่สุด ช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอม ฉันเลยถือโอกาสกลับบ้านมาหาพ่อหาแม่ และคนที่กำลังคุยด้วย ใช่...บอสนั้นแหละ หลังจากที่เขาไม่ได้ง้อจึงเป็นฉันที่ต้องหายเอง งอนเองหายเอง...แมนจริง ๆ เลยชะเอม

(โอเค ไว้เจอกันนะเอม) แล้วปลายสายก็ตัดไป พรุ่งนี้ฉันนัดบอสไว้ที่ร้านคาเฟ่ ต้องคิดถึงมากแค่ไหนถึงบ้านแล้วก็นัดเจอกันเลย...

"แม่เอมกลับมาแล้ว" ฉันตะโกนโวยวายเสียงลั่นบ้าน ก่อนที่จะรีบวิ่งไปกอดคนเป็นพ่อเป็นแม่ที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว

"พี่เอม!" เสียงใสอีกคนวิ่งมากอดฉันบ้าง ใบพลูน้องสาวแท้ ๆ ที่คลานตามกันมา วิ่งมากอดด้วยความคิดถึง

"ไงช่วยแม่ทำงานไหมเนี่ย?" ฉันขยี้หัวเล็กด้วยความคิดถึง ฉันกับใบพลูต่างกันห้าปี แต่ก็เป็นพี่น้องที่สนิทกันมาก

"ช่วยทุกวันเลย~" ฉันและครอบครัวคุยกันอย่างออกรส นาน ๆ ได้เจอกันทีก็มีเรื่องให้เล่าเยอะแยะมากมายโดยเฉพาะฉัน

@เช้าวันต่อมา

"โทษทีนะเอม รอนานหรือเปล่า" เสียงที่คุ้นหูดังขึ้นหลังจากที่ฉันนั่งรอเป็นชั่วโมง เป็นบอสเอง...เรานัดกันเก้าโมงทว่าตอนนี้เวลาล่วงเลยถึงสิบครึ่ง

"ไม่นานเลย" ฉันยิ้มแหย่ ๆ เป็นคำตอบ ไม่อยากทำให้การกลับมาเจอหน้ากันในรอบหลายเดือนต้องกร่อย จึงต้องตอบออกไปแบบนั้นทั้งที่นั่งรอจนก้นชาแล้ว

"เราสั่งอะไรกันดี เค้กส้มที่บอสชอบไหม?" ฉันยกยิ้มแล้วรีบเปิดเมนูร้านประจำของเราสองคน ทว่าสิ่งที่ได้มาคือความเงียบ บอสไม่ตอบอะไรเลยจนฉันต้องเงยหน้าขึ้นมอง

"ขอโทษนะเอม แต่วันนี้บอสออกมาเจอเอมได้แป๊ปเดียว บอสมีธุระต่อน่ะ" กลับมาหาถึงที่ก็ไม่ว่างอีกเหรอ...

"มหา'ลัยบอสปิดเทอมแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"บอสนัดเพื่อนเตะบอลไว้ ไม่ไปก็คงไม่ได้"

"อ้าวเหรอ...งั้นบอสไปเถอะ" คราวนี้ฉันฝืนยิ้มต่อไม่ออก ปิดเมนูลงแล้วเอ่ยกับบอสเสียงเรียบ

"เอมโกรธหรือเปล่า..."

"บอสนัดเพื่อนไว้แล้วหนิ รีบไปเถอะ"

"งั้นบอสไปแล้วนะ"

"อืม" ความอดทนรอหนึ่งชั่วโมงครึ่งฉันสูญเปล่า ทั้งที่เราไม่เจอกันหลายเดือนแต่ก็ไม่ได้รับความพิเศษอะไรกลับมาเลยสักนิด ฉันได้แต่มองตามแผ่นที่เดินออกไป หรือว่าฉันควรหยุดไว้แค่นี้...

ฉันนอนกลิ้งบนที่นอนโดยไม่มีอะไรทำ พยายามเล่นเกมอ่านหนังสือเพื่อให้หายฟุ้งซ่านเรื่องบอสแต่ก็ทำไม่ได้สักอย่าง ไม่มีสมาธิจะทำอะไรทั้งนั้นจนไม่นานเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

จีน่า : อีจ๋ากับอีปายชวนไปที่เดิมมึงจะไปไหม?

จีน่ามาได้ทันเวลาพอดีราวกับรู้ใจ ซึ่งฉันเองก็ไม่มีทางพลาดโอกาสนี้เด็ดขาด

@PUB J&J

"มาสายไม่เปลี่ยนเลยนะชะเอม" ทันทีที่ก้าวลงจากรถก็โดนยัยจ๋าเพื่อนสนิทสมัยมัธยมบ่นในทันที ฉันแปลกใจมาก...ทำไมทุกคนดูไม่ชินกับการมาสายของฉันเสียที

"ขอโทษค่าคุณเพื่อน คิดถึงจังมากอดหน่อย" วินาทีนี้ต้องรีบเปลี่ยนเรื่อง ไม่งั้นคงโดนสวดยาวกว่านี้

"เออคิดถึงเหมือนกัน ไป ๆ เข้าร้าน" จ๋ากับปายเป็นเพื่อนสมัยมัธยมที่สนิทกัน นั้นก็รวมไปถึงจีน่ากลุ่มของเรามีกันสี่คน

"ผับพ่อมึงสวยกว่าเดิมเยอะเลยวะ" จีน่าเมื่อนั่งที่โต๊ะได้ก็เอ่ยขึ้น พวกเราเลือกโต๊ะที่หลบมุมไฟสลัว ถ้าไม่สังเกตก็จะมองไม่เห็น เพราะวันนี้ไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาใคร มาเพื่อคุยกับเพื่อนมากกว่าตรงนี้จึงเหมาะที่สุด

"กูก็ไม่ค่อยมาเท่าไหร่หรอก กลับนาน ๆ ทีแบบพวกมึงแหละ" จ๋ากับปายเรียนหมออยู่ที่ภาคเหนือ เราแยกกันฝั่งละสองคนจึงพอดีกัน

"มาเพื่อนชน ๆ มัวแต่คุยอยู่นั่นแหละ" ปายพูดขึ้นพร้อมยกแก้วขึ้น ถึงเวลาจะผ่านไปนานแต่ความเป็นเพื่อนของเราก็ยังเหมือนเดิม การออกมาแฮงค์เอ้าท์ทำให้ฉันลืมเรื่องบอสเสียสนิท แต่ก็ลืมได้แค่แวบเดียวแล้วก็กลับมาใหม่ เพราะเหมือนจะเห็นหลังคุ้น ๆ ไกล ๆ เหมือนใครสักคนที่ฉันรู้จักดี จึงพยายามเพ่งมองแล้วไม่วายที่จะสะกิดยัยจีน่าเพื่อช่วยดูด้วย

"อะไรวะ" จีน่าเอ่ยถาม

"มึงว่าใช่ไหม?" ฉันกลัวตัวเองจะเริ่มกรึ่มจนคิดไปเอง แต่สิ่งที่จีน่าตอบทำให้ฉันกระจ่างว่าไม่ใช่เพราะความเมา แต่มันเป็นเรื่องจริง

"กูว่าใช่ มันมากับใครวะ มากันแค่สองคน?" จีน่าหันมามองตามฉันแล้วเอ่ยถาม ในขณะที่ฉันส่ายหัวเป็นประวิง และขอร้องในใจอย่าให้เป็นอย่างที่ฉันคิด...

"มีอะไรกันวะ" ปายถามขึ้นเมื่อเห็นเราสองคนมองทางนั้นนานแล้ว ก่อนที่จะพูดต่อเพราะกำลังเห็นภาพเดียวกับที่ฉันเห็น

"นั้นไอบอสหนิ มึงเลิกกับมันแล้วเหรอ ทำไมกูไม่รู้วะ" ที่ปายพูดแบบนั้นเพราะทันทีที่มันพูดจบหญิงสาวข้างกายบอสก็ลุกขึ้นมานั่งตัก แล้วทุกอย่างก็เริ่มชัดเจนว่าทุกอย่างที่เห็นเป็นเหมือนที่ฉันคิด

"กูยังไม่ได้เลิกกัน" ฉันเอ่ยเสียงสั่นเครือ จดจ้องภาพนั้นไม่นานก็ผละออกมานั่งในท่าเดิม ก่อนที่เงยหน้าขึ้นแล้วพยายามทำตาโตเพราะไม่อยากให้น้ำตามันไหลออกมา

"ยังไม่เลิก ถ้างั้นแสดงว่า...." จ๋าลากเสียงยาวไม่กล้าพูดประโยคถัดมา มันมองหน้าฉันแล้วเม้มปากแน่นในขณะที่ฉันพยักหน้าตอบ

"อืม แบบที่มึงคิดนั้นแหละ" ทันทีที่พูดจบฉันก็หลับตาลงแล้วน้ำตาที่กรอกกลิ้งเต็มนัยน์ตาก็ไหลลงมาจนได้

นี่เหรอการตอบแทนของคนที่ฉันไว้ใจมาตลอด ผลการตอบแทนของความพยายามกับรักทางไกลของฉันที่เหมือนว่าจะเป็นฉันที่ทนอยู่ฝ่ายเดียว

ฉันมันน่าสมเพชจริง ๆ

ฉันหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า พร้อมกับโทรออกเบอร์ล่าสุดที่เจ้าตัวบอกว่าจะไปเตะบอลกับเพื่อน

สายตาฉันมองที่ทั้งสองอยู่ตลอด ทันทีที่โทรติดบอสก็รีบเอาโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง เขามองโทรศัพท์แวบเดียวก็เก็บกลับเข้าที่เดิม

"มึงโอเคไหมเอม กลับเลยไหม?" เพื่อนสนิทถามจบก็เอื้อมมือมากอดคอไว้ ในขณะที่ฉันปาดน้ำตาที่เปื้อนหน้าแล้วเอ่ยออกมาเสียงเรียบ

"กูอยากกลับแล้ว" 

"แล้วมึงจะปล่อยมันไปแบบนี้เหรอเอม ให้กูจัดการไหม?" ปายถามด้วยความไม่สบอารมณ์ ฉันจึงรีบส่ายหน้าตอบเพื่อน เพราะเรื่องนี้เป็นเรื่องของเราสองคน แล้วฉันก็อยากจัดการด้วยตัวเอง

"ไม่ต้องหรอกปาย กลับกันเถอะ" ฉันพูดจบก็เดินนำเพื่อนออกมาจากร้าน ก่อนที่จะหันไปพูดกับเพื่อนด้วยความรู้สึกผิด

"กูขอโทษนะพวกมึง วันนี้ยังไม่ทันสนุกเลยอะ" นาน ๆ ทีจะได้ออกมาเจอเพื่อนที่อยู่ไกลกันแต่ฉันกลับทำเสียบรรยากาศรู้สึกผิดเหมือนกัน แต่จะให้ฉันทนนั่งต่อไป ฉันก็ทำไม่ได้เหมือนกัน

"ไม่เป็นไรหรอกเอม ไว้วันหลังก็ได้ ว่าแต่มึงโอเคใช่ไหม?"

"โอเคก็บ้าแล้วอีจ๋า เป็นกูแม่งได้ตบกันตรงนั้นแน่!" ปายพูดด้วยสีหน้าหงุดหงิด แวบแรกในความคิดฉันก็อยากทำไม่ต่างจากที่เพื่อนเอ่ยเลยสักนิด แต่เมื่อไตร่ตรองดูอีกทีฉันไม่เห็นว่าการอาละวาดกลางร้านแบบนั้นจะส่งผลดี ฉันไม่ควรต้องมาร้องไห้ให้ใครมาสมเพชเพราะถูกแย่งแฟน คนเลว ๆ แบบนั้นต่างหากล่ะที่ควรอายไม่ใช่ฉัน

"ขอบใจนะพวกมึงที่เข้าใจกู" ฉันพยายามฝืนยิ้มให้เพื่อนแล้วเราทุกคนก็ต่างแยกย้ายกันกลับบ้านโดยที่ฉันกลับบ้านของจีน่าแทนเพราะไม่อยากเผลอร้องไห้ออกมาให้พ่อแม่เห็น

"มึงไม่ไหวก็ร้องไห้ออกมา จะอั้นไว้ทำไม?" จีน่ามองฉันสีหน้าเรียบ มันคงดูออกว่าฉันกลั้นน้ำตามาตลอดทาง นั่งเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไรเลยสักคำ

"กูไม่เป็นไร" ฉันว่าจบก็หลบสายตาของเพื่อน ฉันไม่อยากร้องไห้ให้คนเลว ๆ แบบนั้น มันไม่มีคุณค่าให้ฉันเสียน้ำตาเลยสักนิด

"อยู่กับกูมึงไม่จำเป็นต้องเข้มแข็งหรอกเอม ร้องไห้บ้างก็ได้ กูจะปลอบมึงเอง" ว่าจบร่างบางก็เดินเข้ามากอดฉันไว้ แล้วน้ำตาที่ฉันพยายามฮึบไว้ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป 

ฉันกอดร่างของเพื่อนสนิทแน่นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลเป็นสาย ความรักสี่ปีของฉันเดินทางมาถึงตอนจบแล้ว ฉันน่าจะเชื่อเพื่อนตั้งแต่แรกที่บอกให้เลิกกับเขา ฉันรู้ดีว่าเป็นตัวเองที่กำลังฝืนประคับประคองมาตลอดเพียงแค่คิดว่าวันหนึ่งมันจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่แล้วทางตันมันก็ยังเป็นทางตันเหมือนเดิม ฝืนดันทุรังเข้าไปสุดท้ายมันก็ตันจนเดินต่อไม่ได้ หนทางที่ต้องทำคือเดินกลับมาทางเดิมที่เคยพลาดเข้าไป 

"มึงไม่ผิดเลยนะเอม มึงแค่ดันมาเจอคนเฮี้ย ๆ แค่นั้น"

"ใช่...กูแค่เจอคนเฮี้ย" ฉันผละจากกอดของจีน่า ปาดน้ำตาที่อาบแก้มเมื่อคิดได้ว่าฉันไม่ควรเสียใจเพราะคนมักมากคนหนึ่ง

คิดได้ดังนั้นฉันก็เลิกฟูมฟายแล้วเข้าไปอาบน้ำ ก่อนที่จะลงมานอนข้างจีน่าที่มองฉันด้วยความเป็นห่วงไม่หาย

"มึงจะเอายังไงต่อเอม" 

"กูจะนัดมันออกมาเคลียร์ให้รู้เรื่อง แล้วจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด" 

"กูดีใจนะที่มึงเข้มแข็งแบบนี้ มึงเก่งมากเอม"

"ส่วนหนึ่งก็เพราะมันเฮี้ย กูเลยเก่งขึ้น" ฉันพูดจบจีน่าก็หัวเราะออกมา ฉันคิดว่าการทำใจกับรักสี่ปีมันจะนานกว่านี้เสียอีก ทว่าฉันกลับรู้สึกดีชะมัดเลย เหมือนชีวิตได้สลัดสิ่งอัปมงคลออกจากชีวิตยังไงอย่างนั้น

@เช้าวันต่อมา

"ให้กูไปเป็นเพื่อนไหม วันนี้กูว่างทั้งวันเลย" ในขณะที่ฉันกำลังแต่งตัวจีน่าก็พูดสีหน้าเป็นห่วง ซึ่งต่างจากฉันที่ยกยิ้มบาง ๆ มันก็มีบ้างในจังหวะที่ดึงเศร้า สี่ปีมันไม่น้อยเลย แต่แค่นึกถึงสิ่งที่เขาทำฉันก็กลับเข้ามาสู่โหมดปกติเหมือนเดิม

"ไม่เป็นไรมึง แค่นี้กูไปเอง"

"โอเค ถ้ามึงมีอะไรมึงรีบบอกกูนะ" จีน่าพูดพลางจับฉันมากอดอีกครั้ง มันกำลังทำเหมือนฉันจะไปสู้รบกับใคร ทั้งที่ฉันกำลังจะไปปลดปล่อยอิสระภาพเพื่อความสุขของตัวเองแค่นั้น

"ฮัลโหลบอส วันนี้ว่างไหม ออกมาคุยกับเค้าหน่อยสิ" ฉันกดโทรหาบอสทันทีที่มาถึงร้านแล้วพูดจุดประสงค์ในทันทีพยายามทำตัวเป็นปกติที่สุด

(ได้ดิเอม เค้าขอโทษนะที่เมื่อคืนไม่ได้รับสาย เค้าทำรายงานกับเพื่อนถึงเช้าเลย) ทำรายงานถึงเช้า ทุกครั้งที่บอกฉันว่าทำงาน ทำงานกลุ่มกับเพื่อน ก็คงเป็นแบบนี้ทุกครั้งสินะ

ตอแหลสิ้นดี...

"อืม ไม่เป็นไร รายงานบอสคงเยอะจริง ๆ แหละ ออกมาเจอเค้าตอนนี้เลยนะ เค้ารอที่ร้านเดิม" ว่าจบฉันก็รีบกดตัดสายโดยไม่รอให้เขาพูดประโยคปลอม ๆ ทิ้งท้ายเช่นทุกครั้ง ฉันเคยมีความสุขและรอคอยคำพูดคำนั้นอยู่ตลอด แต่วันนี้น่ะเหรอ...แค่ได้ยินเสียงเขาก็แทบอยากจะอ้วกออกมาแล้ว

รอไม่นานคนที่ขึ้นชื่อว่าแฟนก็มาถึงพอดี คราวนี้เขามาด้วยใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้ม ถ้าเป็นแต่ก่อนฉันคงดีใจเป็นบ้าเป็นหลั่งที่ได้เห็นอะไรแบบนี้

แต่ขอโทษที วันนี้ฉันฉลาดขึ้นแล้ว

"วันนี้แฟนเค้ามาก่อนเค้า ไม่สายด้วย ฝนจะตกไหมเนี่ย..." เขายังคงปั้นหน้ายิ้มแย้มเหมือนเดิม ผู้ชายคนนี้เก่งจริง ๆ

"สั่งอะไรก่อนไหม" ฉันตัดบทเขาแล้วรีบเปลี่ยนคำถาม ในขณะที่บอสมองฉันใบหน้างุนงงเล็กน้อย เพราะปกติเราจะหยอกกันอย่างสนุกสนานทว่าวันนี้ฉันกลับไม่เหมือนเดิม...