Masukหนึ่งอาทิตย์ต่อมา...
"ตื่นได้แล้ว นอนกินบ้านกินเมืองหรือไง"
เฟื่องฟ้าลืมตาตื่นด้วยอารมณ์หงุดหงิด หลังจากที่เธอกำลังนอนอยู่แต่กลับมีคนมาก่อกวน ซึ่งคนที่ก่อกวนเธอนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากดินแดน
"จะมากวนทำไม ยังไงวันนี้ก็ไม่ได้ไปเรียนอยู่แล้ว" เนื่องจากเมื่อเช้าเราเพิ่งเดินทางกลับมาจากทะเลกัน ซึ่งเธอก็รู้สึกเพลียมากเพราะต้องนั่งรถนาน เลยมานอนพัก
"แต่ตอนนี้มันสี่โมงเย็นแล้ว ถ้านอนต่อแล้วพอตื่นมาเดี๋ยวก็บ่นปวดหัวให้ฉันกับไอ้ดินฟังอีก"
"แล้วนี่ดินไปไหน" เพราะก่อนที่จะหลับไปเราสามคนก็นอนด้วยกันบนเตียงนี้ แต่ตอนนี้กลับเหลือแค่เธอกลับดินแดนแค่สองคน
"มันไปอาบน้ำ เพราะเดี๋ยวเย็นนี้เราจะต้องไปกินข้าวที่บ้านฉัน"
"คุณแม่โทรมาชวนเหรอ"
"อืม ฉันเลยมาปลุกเธอนี่แหละ"
โดยพอได้รับคำตอบจากดินแดนแล้ว เธอก็บิดตัวไปมาพบกับลุกขึ้นนั่ง และเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ประตูห้องน้ำถูกดันเปิดออกมา พร้อมกับแผ่นดินที่เดินออกมาด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่าไม่มีอะไรปกปิดเลย
ซึ่งเธอเห็นแบบนั้นก็รีบก้มหน้าลงด้วยความเขินอาย เพราะถึงเห็นอะไรต่ออะไรของพวกเขามาหลายครั้งแล้วมันก็ไม่สามารถทำให้เธอชินได้เลย
"เขินเหรอ" ดินแดนพูด ซึ่งเธอก็เงยหน้าจ้องมองเขา
"อะไร"
"ให้ตายสิ หน้าเธอแดงมากเลยฟ้า" ดินแดนหัวเราะออกมา แล้วลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องนอนของเธอ
"ตื่นแล้วก็ไปอาบน้ำครับ" แผ่นดินเดินมานั่งลงบนเตียง
"ทำไมวันนี้มาอาบน้ำห้องฟ้าได้ล่ะคะ"
"ฝักบัวที่ห้องดินพังครับ เลยมาอาบห้องฟ้า"
โดยพอได้ยินคำตอบแผ่นดินแล้วเธอก็พยักหน้าเพื่อสื่อว่าตัวเองเข้าใจแล้ว
"มานี่สิ" แผ่นดินกวักมือเรียก เธอจึงค่อย ๆ คลานขึ้นไปนั่งเกยตักชายหนุ่ม
"ทำไมต้องเดินโป๊ออกมาแบบนี้ด้วย ไม่อายหรือไง" เธอถามคนที่ตัวเองนั่งตักอยู่
"ไม่อาย"
"แต่ฟ้าอายแทน"
"อายทำไมคนกันเองทั้งนั้น"
"....."
"ไอ้แดนบอกยังว่าวันนี้เราจะไปกินข้าวที่บ้าน"
"บอกแล้วค่ะ"
"งั้นก็ไปอาบน้ำสิ ดินก็จะไปแต่งตัวแล้ว"
"ค่ะ" เธอพยักหน้า แล้วขยับเข้าไปจุ๊บบริเวณริมฝีปากของเขาหนึ่งฟอด พร้อมกับขยับลงจากตักหนา แล้วรีบวิ่งเข้ามาในห้องน้ำ
แผ่นดินที่เห็นท่าทางของแฟนสาวก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมาด้วยความเอ็นดู แล้วลุกขึ้นเดินไปเตรียมเสื้อผ้าให้กับเธอ
โดยพอเตรียมเสร็จแล้ว ก็หยิบผ้าขนหนูมาผืนนึงพร้อมกับพันเอวสอบของตัวเองเอาไว้ แล้วรีบเดินกลับห้องของตัวเองที่อยู่ติดกัน
เฟื่องฟ้าใช้เวลาในห้องน้ำประมาณหนึ่งชั่วโมง ซึ่งพออาบเสร็จแล้วเธอก็รีบเดินกลับออกมา แต่สายตาก็ไปสะดุดกับชุดเดรสสีฟ้าที่แขวนเอาไว้ เธอเห็นแบบนั้นก็ยิ้มกว้าง พร้อมกับเดินไปหยิบชุดขึ้นมาดู
"ก็ยังชอบทำอะไรแบบนี้ให้อยู่เรื่อยเลย" หญิงสาวบ่นพึมพำ และแขวนเอาไว้ที่เดิม แล้วเดินมานั่งลงหน้ากระจกเพื่อจะทาครีมบำรุงผิว แล้วก็แต่งหน้าทำผม
แอดดด..
ระหว่างที่กำลังทำผมอยู่นั้นประตูห้องนอนของเธอที่ปิดอยู่ก็ถูกดันเปิดเข้ามา พร้อมกับแผ่นดินที่เดินมาหยุดอยู่ด้านข้างเธอ
"ยังไม่เสร็จเหรอครับ"
"แป๊บนึงค่ะ เดี๋ยวขอม้วนผมก่อน" หญิงสาวรีบใช้ที่ม้วนผมม้วนผมของตัวเองเป็นลอน เพื่อให้เข้ากับทรงหน้า
"สวยยัง" เพราะหลังจากที่ม้วนเสร็จแล้วเธอก็รีบหันไปหาแผ่นดิน พร้อมกับเอ่ยสอบถามอีกฝ่าย
"สวยครับ แฟนดินสวยมากเลย" แผ่นดินวางมือลงบนท้ายทอยของเธอ แล้วลูบวนไปมาแบบที่เขาชอบทำ
"งั้นไปกันค่ะ" เฟื่องฟ้าขยับลุกขึ้น ไม่ลืมที่จะยื่นมือไปหยิบกระเป๋าที่วางอยู่ด้านข้างขึ้นมาสะพาย
โดยเราสองคนก็เดินจูงมือกันออกมาจากห้องนอนของเธอ ก็พบเข้ากับดินแดนที่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ ซึ่งพอเขาเห็นเธอกับแฝดตัวเองก็เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า แล้วลุกขึ้นเดินมาหา
"หล่อเชียวนะ" เธอเอ่ยทักดินแดนไป เนื่องจากวันนี้ชายหนุ่มแต่งตัวค่อนข้างดูดี
"ขอบคุณที่ชม" ดินแดนพูดกระแนะกระแหน แล้วเดินนำพวกเธอออกไปจากห้อง ซึ่งเธอกับแผ่นดินก็เดินตามเขาไปติด ๆ
@บ้านนฤบดินทร์โชคมนตรี
พอเราทั้งสามคนเดินทางมาถึงจุดหมายของวันนี้แล้ว พวกเราก็รีบเดินลงจากรถ แล้วรีบเดินเข้ามาในบ้าน
"สวัสดีค่ะปะป๊า คุณแม่"
เฟียงฟ้ายกมือไหว้พ่อแม่ของแฟนหนุ่ม พร้อมกับเดินเข้าไปกอดพวกท่านด้วยความออดอ้อน
"คิดถึงจังเลย"
"คิดถึงเหมือนกันลูก ไม่ได้เจอกันหลายวันเลย"
"ไปเที่ยวกันมาเป็นยังไงบ้างคะ"
เพราะพ่อกับแม่แฟนหนุ่มของเธอ ทั้งสองคนพากันไปเที่ยวที่นิวซีแลนด์กันมา
"สนุกมากเลยลูก เสียดายลูกสาวแม่ไม่ได้ไปด้วย"
"เอาไว้คราวหลังก็ได้ค่ะ ปะป๊ากับคุณแม่ก็ไปกันบ่อยไม่ใช่เหรอ"
"ใช่ค่ะ" คุณหญิงวรัมภาเดินจูงมือว่าที่ลูกสะใภ้ของตัวเองมานั่งลงบริเวณโซฟาหรูกลางห้องโถงของบ้าน
"วันนี้แต่งตัวสวยเชียว ลูกชายแม่ได้เป็นคนเตรียมไว้ให้อีกไหมลูก"
"ใช่ค่ะ ดินเตรียมให้" เธอตอบคุณแม่ พร้อมกับหันไปหาแผ่นดินที่นั่งอยู่กับพ่อของเขา
"ลูกของแม่เก่งจังเลย"
"แล้ววันนี้มีมื้อพิเศษอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมต้องให้เราแต่งตัวจัดเต็มมาขนาดนี้"
"ก็ไม่ได้พิเศษอะไรหรอกลูก แต่นาน ๆ ทีมากินข้าวด้วยกันมันก็เลยต้องจัดเต็มหน่อย"
"อ๋อ" เธอพยักหน้าเพื่อสื่อว่าตัวเองเข้าใจ
"วันนี้แม่สั่งอาหารจากห้องอาหารโรงแรม xxx มาเชียวนะ"
"ว้าว ปังมากเลยค่ะคุณแม่" หญิงสาวยิ้มดีใจ
"เพราะแม่รู้ว่าหนูชอบอาหารที่นั่นไงลูก เราไปห้องอาหารกันเถอะ ป่านนี้แม่บ้านคงจัดเตรียมของเสร็จเรียบร้อยแล้ว"
หลังจากที่นั่งคุยกันสักพัก คุณแม่ก็ลุกขึ้นพร้อมกับเดินจูงมือเธอมายังห้องอาหาร โดยที่คุณพ่อดินแดนและแผ่นดินก็เดินตามมาติด ๆ
"โอ้โฮ! คุณแม่สั่งมาเยอะมาก"
"เพราะแม่อยากให้หนูกินเยอะ ๆ ไงลูก"
"งื้อ ขอบคุณนะคะ"
เธอยกมือไหว้คุณพ่อกับคุณแม่ของแฟนหนุ่ม แล้วขยับมานั่งลงบนที่นั่งประจำของตัวเอง โดยมีดินแดนเป็นคนเลื่อนเก้าอี้ให้
"ขอบใจจ้ะ" เฟื่องฟ้ายิ้มให้กับดินแดน แล้วหันมาพูดคุยกับคุณแม่ของทั้งคู่ต่อ
"ไปเที่ยวทะเลกันมาเป็นยังไงบ้าง"
"สนุกมากเลยค่ะคุณแม่"
"ไปเที่ยวทะเลกันบ่อย ๆ ไม่เบื่อหรือไงลูก ทำไมไม่ไปหาเที่ยวที่อื่นกันบ้าง"
"เพราะฟ้าชอบทะเลค่ะ"
เพราะส่วนมากถ้าวันไหนหยุด เธอกับแฟนหนุ่มทั้งสองก็จะพากันไปทะเลซะส่วนใหญ่ และส่วนน้อยก็จะพากันนอนกกกันอยู่ที่ห้อง
"ถ้าลูกสาวแม่ชอบแบบนี้ สงสัยต้องซื้อบ้านพักตากอากาศแถวทะเลไว้สักหลังซะแล้ว"
"มะ...ไม่ต้องเล่นใหญ่ขนาดนั้นก็ได้ค่ะคุณแม่ เปลืองเงินเปล่า ๆ"
"ไม่เห็นจะเสียเงินเปล่าเลย ราคาก็คงไม่กี่สิบล้านเอง"
ซึ่งพอคุณแม่แฟนหนุ่มพูดออกมาแบบนั้นเธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปอีกเอาแต่ยิ้มส่งไปให้ท่าน
"มัวแต่คุยกันนาน ป๊าว่าเริ่มกินกันดีกว่าลูก เดี๋ยวอาหารจะเย็นแล้วจะไม่อร่อย"
"ค่ะ" เธอพยักหน้าพร้อมกับนั่งทานอาหารตรงหน้า ที่ถูกเสิร์ฟเป็นแบบสวยงามมากจนเธอแทบจะไม่กล้ากินเลย
"ทำไมไม่กินล่ะลูก มีอะไรหรือเปล่า"
"คะ...แค่มันสวยจนไม่กล้ากินค่ะคุณแม่"
"อ๋อ กินเถอะลูก"
"ค่ะ" เธอตอบท่านไป แล้วก็นั่งกินอาหารเมนูที่ตัวเองชอบ "ยังอร่อยอยู่เหมือนเดิม"
"ถ้าไม่อิ่มก็เติมได้นะลูก แม่สั่งมาเผื่อเยอะเลย"
"ค่ะ" เธอตอบท่านไปอีกครั้ง แล้วนั่งกินอย่างเอร็ดอร่อย และจะมีบางครั้งที่หันไปพูดคุยกับแฟนหนุ่มหรือไม่ก็พ่อของเขาบ้าง
หลังจากเสร็จสมในรอบแรกแล้ว แสนรักก็พลันทิ้งตัวลงนอนหอบหายใจด้วยความวาบหวิวในอก ดวงตาของเธอปรือปรอยคล้ายคนจะหลับ แต่กะพริบตาได้สองสามครั้ง ก็มองเห็นใบหน้าของพอร์ชที่เคลื่อนขึ้นมาอยู่ระดับสายตาพอดี“พี่พอร์ช…” เสียงของเธอขาดห้วงเบา ๆ“เป็นอะไรไป แค่นี้ก็หอบแทบแย่แล้วหรือไง?” พอร์ชถามยิ้ม ๆคนถูกถามหน้าแดงก่ำ ต้องรีบเบือนหน้าหนี มือเล็กพลันขยุ้มผ้าปูที่นอนแน่นขึ้นเล็กน้อย แต่ในระหว่างนั้นเอง คนแขนเจ็บก็ถือโอกาสโน้มหน้าลงมาใช้ลิ้นสัมผัสที่ยอดอกสีสวยของเธอ ทำเอาแสนรักเสียววูบวาบไปทั้งเนื้อทั้งตัว“อ๊ะ พี่พอร์ช อื้ออ อย่าเล่นทีเผลอสิคะ อ๊า…”“เล่นทีเผลออะไร มันจ่อหน้าอยู่ขนาดนี้ พี่นึกว่าหนูอนุญาตแล้วนะ”พอร์ชไม่พูดเปล่า ยังใช้ปลายลิ้นร้อนละเลงวนรอบลานนม ก่อนจะขบเม้มแล้วดูดดุนเบา ๆ จนเกิดเสียงจ๊วบจ๊าบฟังดูหยาบโลน แต่ก็เร้าอารมณ์ไม่น้อย“ปะ…เปล่าสักหน่อย หนะ…หนูแค่ อื้อออ~”คนตั้งท่าจะเถียงสุดท้ายก็เถียงไม่ออก ยิ่งแอบก้มหน้ามองหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มที่วนเวียนอยู่กับเต้าอวบของตัวเองไม่ห่าง ก็ยิ่งหน้าแดงเข้าไปใหญ่“แค่อะไรคะ?”พอร์ชแกล้งกระซิบถาม แล้วดูดยอดอกของเธอแรงขึ้นเล็กน้อยแสนรักทั้งเส
ทันทีที่ได้ยินคำพูดของหญิงสาว พอร์ชก็คลี่ยิ้มกว้างด้วยความดีใจสุด ๆ ก่อนจะค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้าไปหาร่างบาง พร้อมกับรั้งอีกคนเข้ามาโอบกอดเอาไว้“เดี๋ยวจะทำให้ดูว่าแขนหักก็ไม่ใช่ปัญหาอะไรเลย”เมื่อพูดจบ ริมฝีปากหยักพลันโน้มลงประกบปากจูบแสนรักแทบจะทันที ทำเอาคนที่ต้องรีบเงยหน้ารับจูบตกใจเล็กน้อย แต่จะฟาดสักที หรือว่าจะผลักออกก็ทำไม่ได้ เพราะกลัวคนร่างสูงจะเจ็บแล้วพลอยทำให้เธอเป็นห่วงไปด้วยสุดท้ายก็ได้แต่เผยอปากให้อีกฝ่ายสอดแทรกเรียวลิ้นเข้ามาในโพรงปาก พร้อมทั้งจูบตอบเบา ๆ ด้วยการใช้ลิ้นเล็กเกาะเกี่ยวลิ้นหนาไว้แล้วดูดดุนเบา ๆวงแขนเรียวบางค่อย ๆ ยกขึ้นโอบรอบลำคอระหงของร่างสูงพลางบดปากเข้าหาริมฝีปากหยักด้วยความรักและความต้องการที่เพิ่มพูนมากขึ้นเรื่อย ๆพอร์ชแอบยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าเธอยอมรับสัมผัสของเขาแล้ว มือหนาข้างที่ยังดีอยู่จึงค่อย ๆ เอื้อมไปลูบไล้เอวบางแผ่วเบา จากนั้นจึงสอดเข้าไปใต้เสื้อยืดตัวบางของร่างเล็ก ก่อนจะลากปลายนิ้วขึ้นไปตามแผ่นหลังเนียนช้า ๆด้วยรสจูบที่แสนหวาน และชวนให้เคลิบเคลิ้ม ทำให้แสนรักไม่ทันได้สนใจการกระทำอื่น ๆ ของชายหนุ่ม กว่าจะรู้สึกตัวอีกที ก็ตอนที
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา...“พรุ่งนี้พี่จะไปถอดเฝือกตอนไหนคะ” พอพี่พอร์ชขับรถมาจอดบริเวณหน้าตึกเรียนเธอ แสนรักก็หันไปถามเขา“คงจะช่วงบ่าย ถามทำไม จะไปกับพี่เหรอ”“อยากให้หนูไปด้วยไหมล่ะ” เธอถาม เพราะถ้าให้เธอไปด้วย จะได้เลื่อนนัดกับโอบอุ้ม เพราะเมื่อวานเพื่อนสาวชวนเธอไปกินไอศกรีม“ก็ต้องอยากให้ไปสิ ไปกับพี่นะ”“ได้ค่ะ แต่หนูเลิกบ่ายสองเลยนะคะ”“พี่รอได้”“โอเค งั้นหนูไปเรียนก่อน ตอนเย็นเจอกัน” แสนรักพูด พร้อมกับกำลังจะลงจากรถ แต่กลับโดนดึงไว้เสียก่อน “มีอะไรคะ”“หนูลืมอะไรหรือเปล่า”พอได้ยินแฟนหนุ่มพูดออกมาแบบนั้น แสนรักก็ยิ้มออกมา แล้วขยับไปจูบลงบริเวณแก้มของเขา“ช่วงนี้ลืมบ่อยนะ เดี๋ยวถ้าลืมอีก คงต้องไปติวกันบนเตียงเพื่อทวนความจำซะแล้ว”“คนหื่น”“พี่ยอมรับว่าตัวเองหื่น ก็เมียพี่สวยขนาดนี้ ใครจะทนไหว”“เมียเมออะไร ใครเมียพี่”“ก็หนูไงครับ อยากเอาจัง ไม่ได้เอามาเกือบสองอาทิตย์แล้ว พี่ใจจะขาดแล้วเนี่ย”“พูดไม่ดูสังขารตัวเองเลยนะ เฝือกก็ยังไม่ได้ถอยเลย”“แค่เฝือกเอง พี่เอาหนูได้สบาย”“หยุดหื่นคะ หนูไปแล้ว” แสนรักบอกไปยังแฟนหนุ่ม แล้วรีบเดินเข้ามาในคณะตัวเอง ที่ตอนนี้เพื่อนสนิทเธออย่างโอบอุ้มกำ
นันทกานต์ที่กำลังยืนเก็บของเข้าบ้านอยู่ เพราะก่อนหน้านี้ฝนตกลงมาอย่างหนัก“จะตกอะไรนักหนานะ” หญิงสาวกลางวัยบ่นพึมพำ และในจังหวะที่กำลังจะปิดบ้าน เธอก็เห็นเข้ากับแฟนของลูกสาวที่เดินเข้ามาในรั้วบ้านเธอด้วยใบหน้าซีดเซียว“พี่พอร์ชลูก ทำไมเดินตากฝนมาแบบนี้”“แสนรักละครับแม่ ผมอยากคุยกับน้อง”“น้องอยู่บนห้องลูก แล้วนี่ทำไมใส่เฝือกที่แขน แถมหน้าก็ซีดแบบนี้ด้วย ไปทำอะไรมา”“เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยครับมะ...พรึบ!!”นันทกานต์คุยกับแฟนลูกสาว แต่ในจังหวะที่เขากำลังเดินมานั่งก็ล้มลงบนพื้นอย่างแรง จนหญิงกลางวัยตกใจเป็นอย่างมาก ตะโกนเรียกลูกสาวที่อยู่บนบ้าน“แสนรักลูก ลงมาหาแม่หน่อย”“.....”“แสนรัก”“คะแม่ มีอะไรเหรอ” แสนรักที่นั่งทำงานอยู่ พอได้ยินเสียงแม่ตัวเองเรียกก็รีบวิ่งลงมายังชั้นล่างของบ้านตัวเองทันที โดยพอมาถึงข้างล่างแล้ว กลับพบเข้ากับพี่พอร์ชที่นอนอยู่บนพื้น และแม่ของเธอที่พยายามพยุงเขาลุกขึ้น“อะไรเนี่ย ทำไมเขามาอยู่ที่นี่”“แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน อยู่ดี ๆ เขาก็เดินตากฝนมาหยุดอยู่ตรงหน้าประตู”“เดินมาเหรอคะ” แสนรักถามย้ำ พร้อมกับมองไปที่หน้าบ้านก็ไม่พบรถของเขา หรือของใครเลย อย่าบอกว่าเดิน
“ดิฉันทำแผลให้เรียบร้อยนะคะ หลังจากนี้ก็พยายามอย่าใช้แรงฝั่งที่เจ็บมาก เดี๋ยวจะอาการหนักกว่าเดิม”“แล้วต้องอยู่นี่ถึงวันไหนครับ”“อยากให้ดูสักวันสองวันเพื่อดูอาการค่ะ หลังจากนั้นค่อยกลับ”“ครับ” เขาตอบพยาบาลที่ทำแผลให้พร้อมกับมองหาแฟนสาวตัวเอง หลังจากที่ก่อนหน้านี้เธอมาโรงพยาบาลกับเขา แต่หลังจากหมอเข้ามาเช็กอาการ ตอนนี้เธอก็ไม่อยู่แล้ว“มองหาน้องเหรอเรา”“ครับม้า แล้วนี่น้องไปไหน” เขาตอบแม่ตัวเอง หลังจากที่ก่อนหน้านี้พัชโทรไปหาพ่อว่าเขาเกิดอุบัติเหตุ ทำให้ทั้งสองท่านรีบมาหาเขาที่โรงพยาบาล“กลับไปแล้ว”“กลับไปแล้ว ได้ยังไง แต่ผมเจ็บอยู่นะ น้องไม่เป็นห่วงผมเลยเหรอ”“น้องเป็นห่วงลูกมาก แต่น้องมีเรียน ซึ่งมันเป็นวิชาสำคัญ”“แล้วน้องกลับยังไง อย่าบอกว่าม้าให้น้องกลับแท็กซี่” “ไม่ค่ะ ม้าให้ลุงพลไปส่งหนูแสนรักกับพัช”พอเขาได้ยินคำตอบของแม่แล้ว ชายหนุ่มก็รู้สึกโล่งอก พร้อมกับขยับลงมานอน“พัชเล่าว่าทะเลาะกับน้องเหรอ”“ครับ เรื่องนี้ผมผิดเอง”“.....”“แต่ผมพยายามอธิบายกับน้องแล้ว แต่น้องไม่ฟังเลย เอาแต่หนี”“เล่าให้ม้าฟังได้ไหมว่าเรื่องอะไร”พอร์ชพยักหน้า พร้อมกับเล่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นใ
วันต่อมา...พอร์ชขับรถมาที่บ้านแฟนสาวแต่เช้าเพื่อมารับอีกฝ่ายไปเรียนด้วยกัน เมื่อรถจอดสนิทแล้ว ชายหนุ่มก็รีบเดินเข้าไปในบ้านก็พบกับแม่ของแสนรักที่นั่งจัดจานอยู่ ซึ่งเขาเห็นแบบนั้นก็มือขึ้นไหวด้วยความนอบน้อม“แสนรักตื่นหรือยังครับแม่”“น้องตื่นแล้วลูก และไปเรียนแล้วด้วย”“อ้าว ทำไมน้องไปเข้าจัง” เพราะเขาอุตส่าห์ออกมาแต่เช้า แต่อีกฝ่ายกลับไปเรียนเข้ากว่าที่เขาคิด“เห็นบอกว่าจะไปซื้อของนะ”“อ๋อ แล้วอาการน้องเป็นยังไงบ้างครับแม่”“ดีขึ้นมากแล้ว ดีจนจะหายเป็นปกติแล้วแหละ”“ครับ งั้นผมขอตัวไปเรียนก่อนนะ” พอร์ชยกมือไหว้แม่ของแฟนสาวเพื่อเอ่ยลา พร้อมกับเดินออกมาจากบ้านเพื่อจะกลับเข้ามาในรถของตัวเอง แต่จังหวะที่เดินผ่านรั่วบ้านนั้น หางตาของชายหนุ่มดันบังเอิญมองไปยังถังขยะที่อยู่ไม่ไกล ซึ่งเขาจะไม่อะไรเลย ถ้าไม่มีกล่องสีชมพูขนาดใหญ่วางอยู่ เขาจำได้ดีว่ามันเป็นของแสนรัก พอร์ชเห็นแบบนั้นก็รีบสาวเท้าเข้าไปหยุดอยู่ข้างถังขยะ แล้วเปิดดูของในกล่อง ซึ่งของด้านในมันเป็นของที่เขาซื้อให้เด็กสาว มีทั้งเสื้อ กางเกง รองเท้า สร้อยคอ สร้อยข้อมือ และยังมีพวกรูปถ่ายต่าง ๆ ที่เราถ่ายด้วยกัน โดยอีกฝ่ายไปล้างเก็บเ







