LOGINBAD FRIEND 14
ตีสนิท เซกิ : วันนี้เลยเหรอ คันไซ : ใช่ หลังซ้อมเสร็จ เซกิ : ไม่รู้ว่าโรสจะตอบตกลงไหม คันไซ : ลองดูก่อน เซกิ : อื้อ พิมพ์ตอบประโยคสุดท้ายเรียบร้อย เซกิก็กดออกจากหน้าช่องแชท ก่อนจะหย่อนมือถือราคาแพงลงในกระเป๋ากระโปรงนักเรียน คนตัวเล็กหันกลับไปหาโรสและเฟิร์นก่อนจะเป็นฝ่ายที่ชวนคุยก่อน “เมื่อกี้ฉันเสียมารยาทกับเธอเกินไปไหม” “หือ ?” โรสทำหน้าสงสัยเพราะเมื่อกี้เซกิยังทำตัวไม่อยากเป็นเพื่อนกับเธออยู่เลย “ฉันถามว่าเมื่อกี้ฉันเสียมารยาทกับเธอเกินไปไหม” “ไม่เป็นไรเลย โรสเข้าใจเซกิ” โรสยิ้มให้ เป็นรอยยิ้มที่เซกิมองยังไงก็ไม่มีความจริงใจเอาซะเลย หรืออาจจะเป็นเพราะว่าโรสเป็นผู้หญิงที่คันไซชอบ เธอเลยไม่ชอบก็อาจจะเป็นไปได้ “เธออยากเมคเฟรนใช่ไหม งั้นเรามาเมคเฟรนกัน” “เซกิยอมแล้วเหรอ” “แค่รู้สึกว่าเมื่อกี้ฉันเสียมารยาทกับเธอไปหน่อย” “ก็ได้ ถ้างั้นตอนซ้อมเรามาซ้อมข้าง ๆ กันนะ^^” โรสดีใจใหญ่ที่เซกิยอมเมคเฟรนเป็นเพื่อนกับตนเอง ก่อนที่เธอจะถือวิสาสะจับมือนุ่มนิ่มเซกิขึ้นมาจับ เซกิเองก็ได้แต่ฝืนยิ้มออกมาเพื่อทำตามคำขอของคันไซ เธอเลือกที่จะยังไม่ชวนโรสตอนนี้ ตีสนิทกันไปมากกว่านี้ก่อนค่อยชวน ไม่งั้นจุดประสงค์ก็คงโจ่งแจ้งเกินไป “ว่าแต่เซกิมีไอจีโรสรึยัง เราฟอลกันไว้ไหม” “ได้ดิ” ว่าแล้วโรสก็ปล่อยมือเซกิแล้วหยิบมือถือตนเองออกมาจากกระเป๋ากระโปรงนักเรียนยื่นให้เซกิพิมพ์ไอจีตนเองลงไป เซกิเองก็รับมาพร้อมกับกรอกชื่อไอจีลงช่องค้นหา เสร็จเรียบร้อยก็ยื่นคืนโรส “ยอดฟอลเซกิยังไม่ถึงแสนเลยเหรอ” พอกดส่องไอจีเซกิโรสก็ถามขึ้นมาตรง ๆ “ขาดอีกเยอะพอสมควรเลยแหละ” “ของโรสแตะแสนแล้วนะ จะแสนหนึ่งหมื่นแล้วด้วย” “เธอเป็นถึงดาวโรงเรียน เป็นหัวหน้าห้องด้วย” เซกิตอบตามมารยาท ที่จริงเธอไม่ได้เปิดสาธารณะไอจี คนส่งคำขอติดตามมาก็ไม่กดรับเท่าไหร่ถ้าไม่รู้จัก ยอดฟอลในไอจีเลยน้อย ถ้ากดรับทุกคนคงกดรับไม่ไหวบวกกับยอดฟอลก็คงพุ่งเร็วในชั่วข้ามคืน อีกอย่างเซกิก็ไม่ค่อยได้กดโพสต์หรือแชร์อะไรด้วย “แล้วก็เป็นว่าที่ดัมเมเยอร์มือหนึ่งด้วย” โรสเอ่ยเสริมด้วยความมั่นใจว่าตนเองจะได้เป็นดัมมือหนึ่ง “ไว้ฉันกดรับฟอลเธอนะ” คนตัวเล็กที่รู้สึกว่าโรสพยายามจะอวดโอ้กับตนเอง พยายามจะพูดเกทับให้เซกิดูด้อยกว่าก็ตัดบทไปพร้อมรอยยิ้มก่อนจะหันหลังแล้วเดินเลี่ยงมายังแสตนเชียร์ของโรงเรียน เซกิวางกระเป๋าตนเองเอาไว้แล้วยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมอง ตอนนี้เลยเวลานัดมาสองนาทีแล้วแต่รุ่นพี่ยังไม่มาเลย น่าจะเลทหน่อย รู้งี้ไม่น่ารีบ น่าจะเอากระเป๋าไปเก็บไว้ที่ล็อกเกอร์ในตึกกิจกรรมก่อน หญิงสาวถอนหายใจพรืดใหญ่ก่อนจะทิ้งก้นนั่งลงบนแสตนเชียร์เพื่อรอเวลาที่รุ่นพี่มาตามนัด ผ่านมาเกือบ 10 นาที… “ขอโทษทีนะ ช่วงเย็นแถวมหาลัยพี่รถติดมาก เลยมาช้าหน่อย ทุกคนมากันครบแล้วใช่ไหม” ทันใดนั้นเองเสียงใสของรุ่นพี่ก็เอ่ยขึ้นปนลมหายใจเหนื่อยหอบ หยวนหยวนวางข้าวของตนเองลงบนแสตนเชียร์อีกฝั่งกับเซกิแล้วเดินมาหยุดอยู่ตรงกลางโรงยิม ตามหลังไม่ห่างกันมากมีเพื่อนของหยวนหยวนที่เป็นศิษย์เก่าของที่นี่เหมือนกันก็หอบพวกอุปกรณ์ซ้อมตรงมายังโรงยิม พอทุกคนเห็นรุ่นพี่มากันแล้วก็ต่างมารวมตัวกันเป็นจุดเดียวรวมถึงเซกิเองก็ด้วย เธอเลือกจะยืนอยู่โซนหลังคนอื่น ๆ แต่ไม่นานมากข้อมือก็ถูกโรสคว้าแล้วลากมายืนข้างกายตนเองบริเวณแถวหน้า “ไปยืนด้านหลังทำไม หน้าตาน่ารักอย่างเซกิต้องให้รุ่นพี่เตะตาเข้าไว้สิ” โรสกระซิบซึ่งเซกิก็ไม่ได้ตอบอะไรเพียงมองเธอด้วยแววตานิ่ง ๆ “พี่ขอแนะนำตัวก่อนก็แล้วกันนะ พี่ชื่อหยวนหยวน เคยเป็นศิษย์เก่าของที่นี่แล้วก็เคยเป็นดัมเมเยอร์มือหนึ่งสามปีซ้อน สามปีที่พี่เป็นดัม โรงเรียนของเราได้รางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่งมาตลอด เพราะงั้นพี่จะมีหน้าที่ฝึกซ้อมน้อง ๆ ทั้งสามวันและคัดสามคนแรกที่เหมาะสมที่สุด พี่หวังว่าทุกคนจะตั้งใจซ้อมกันนะ ^^” หยวนหยวนเอ่ยออกมาพร้อมกับยิ้มตาหยี มองดูแล้วเธอน่าจะเป็นลูกครึ่งจีนแต่หน้าออกไปทางจีนมากกว่าไทย “พี่จะแนะนำน้อง ๆ ที่เป็นตัวแทนของแต่ละห้องก่อนนะ ทราบกันดีใช่ไหมว่าดัมมือหนึ่งจะได้เป็นเซนเตอร์ อยู่ตรงกลางและเดินนำขบวนพาเหรด” หยวนหยวนเกริ่นออกมาทุกคนก็ต่างพร้อมใจกันตอบเป็นอย่างดี ซึ่งมันเป็นพื้นฐานที่ทุกคนต้องทราบอยู่แล้ว “เพราะงั้นเกณฑ์ที่พี่จะคัดเอาสามอันดับแรกเลยก็คือ บุคลิก การควงฆฑา รูปร่างหน้าตา” ทุกคนต่างตั้งใจฟังสิ่งที่หยวนหยวนอธิบาย กระทั่งหยวนหยวนอธิบายจนหมดก็ถึงคราวที่ต้องถามรุ่นน้องแล้วว่าเข้าใจกับสิ่งที่เธออธิบายไปรึเปล่า “…ก่อนที่พี่จะเริ่มฝึก มีใครมีคำถามอะไรอีกไหม ?” “รุ่นพี่คะ” แล้วในตอนนั้นเองก็มีเสียงหนึ่งคนเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับยกมือขึ้น นั้นก็คือโรส ทำให้หยวนหยวนและเพื่อนมองไปที่โรสพร้อมเอ่ยรับ “มีอะไรจะถาม เชิญเลยค่ะ” “ไม่เชิงถามค่ะ แต่หนูแค่อยากเสนอเพื่อนหนูไป นี่ไงคะ” โรสจับที่ไหล่เซกิแล้วดันเธอไปตรงหน้า คล้ายกับจะพรีเซ้นต์ แต่เซกิเองกลับทำหน้าตกใจเล็กน้อยแล้วหันมองไปที่โรส ปากอยากจะถามออกไป ทว่า โรสกลับชิงพูดขึ้นมาก่อน “เพื่อนหนูชื่อเซกิ ทั้งสวย ทั้งน่ารัก หุ่นก็ดีด้วยค่ะ” “โรส ฉันไม่ได้อยากปะ…” “เอาไว้พี่จะพิจารณานะ” หยวนหยวนยิ้มตอบ โรสยิ้มก่อนจะยอมปล่อยมือออกจากบ่าเซกิแล้วเอ่ยกระซิบ “เซกิต้องติดท็อปสามแน่เลยแบบนี้” การกระทำของโรสทำให้เซกิรู้สึกอึดอัดขึ้นมามาก ก่อนที่เธอจะก้าวถอยหลังไปอยู่จุดเดิมก่อนหน้าที่ตนเองเคยยืนอยู่ จากนั้นหยวนหยวนก็เริ่มเทรนรุ่นน้องแต่ละคนอย่างละเอียด ซ้อมเดิน ซ้อมคางฆฑา ฝึกการยิ้ม บุคลิก เซกิเองก็ตั้งใจฟังตามปกติของเธอ แค่รู้สึกเบื่อหน่ายกว่าที่เคยก็เท่านั้น ตั้งใจเรียนยังมีความสุขมากกว่านี้อีก เวลาผ่านไปแล้วหนึ่งชั่วโมง สองชั่วโมง แล้วก็สามชั่วโมง กระทั่งนักเรียนและอาจารย์เริ่มทยอยกลับกันหมดแล้ว เหลือเพียงกลุ่มเด็กกิจกรรมบางกลุ่มประปรายที่แทบนับคนได้ ‘เหนื่อยเป็นบ้า’ เซกิบ่นในใจหลังจากที่รุ่นพี่แยกย้ายให้กลับกันได้ เธอเดินกลับมาที่แสตนเชียร์แล้วหยิบกระเป๋าเป้มาคล้องบ่า หิวก็หิว อยากกลับก็อยากกลับ เท้าเล็กกำลังจะก้าวเดินออกไปจากโรงยิมก็พลันนึกขึ้นมาได้ว่ารับปากกับคันไซจะชวนโรสไปกินปิ้งย่าง นึกขึ้นได้ก็กวาดสายตามองหาโรสทันที ก่อนจะหยุดที่แผ่นหลังคุ้นตา โรสกำลังโบกมือลากับเฟิร์นแล้วเดินไปหาใบหม่อนเพื่อนสนิทของเธอ เซกิรีบเร่งฝีเท้าเดินตามไปทันทีก่อนจะเอ่ยเรียก “โรส” “หือ ?” โรสหยุดชะงักแล้วหันมามองเจ้าของเสียงทัก “…อ้าว เซกิ ยังไม่กลับหรอ” “ยังอ่ะ เธอมีไปไหนต่อรึเปล่า” “ว่าจะไปหาอะไรกินกัน ไปป่ะ ไปกับใบหม่อนด้วย” คนที่ดูเหมือนอัธยาศัยดีเอ่ยชวน “ฉันจะชวนเธอไปทานด้วยกันพอดี” “งั้นก็ไปด้วยกันเลยดิ” โรสเสนอออกมา “ใช่ เซกิไปด้วยกันไหม” ใบหม่อนสมทบ เซกิเม้มปากแน่นก่อนจะหันมองไปยังคันไซที่นั่งรอเธอซ้อมมาหลายชั่วโมง ตอนนี้เขาก็ยังนั่งอยู่ที่เดิม ภายใต้แสงสลัวของหลอดไฟภายในโรงเรียนที่เหลืออยู่ไม่กี่ดวง สายตาเรียบนิ่งมองมาที่กลุ่มเซกิ “แต่ว่า ฉันมีเพื่อนไปด้วยได้ไหม” สองสาวหันมองหน้ากัน ก่อนที่เซกิจะชี้ไปที่คันไซ “คนนั้นอ่ะ ตานั่นเป็นเด็กใหม่ที่พึ่งเข้ามาเรียนที่นี่ ลูกชายเพื่อนแม่ฉันเอง พวกเธอติดอะไรไหม” ใบหม่อนทำหน้าสงสัยทันทีที่เห็นหน้าคันไซ เพราะเขาคือคนที่จ่ายค่าของกินให้เธอและโรสในร้านคาเฟ่ “ฉันแล้วแต่แกเลยนะโรส” ใบหม่อนบอกกับโรส “โอเค ไปด้วยกันเยอะ ๆ สนุกดี” โรสยิ้ม “งั้นรอก่อนนะ” เซกิบอกเพียงเท่านั้นก็เดินไปเรียกคันไซ คนตัวเล็กหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขาก่อนจะเอ่ยขึ้นมา “โรสยอมไปด้วยแล้วนะ” “ขอบใจ” “แต่เหมือนสองคนนั้นจะไปร้านข้าวกัน” “ไม่เอา ได้เจอโรสแค่แป๊บเดียว” “แล้วนายจะให้ฉันทำยังไง” “ชวนไปร้านปิ้งย่างให้หน่อย” “จะทักชวนให้ตอนนั่งรถก็แล้วกัน” เซกิตอบออกมาปนเสียงเหนื่อยล้า เธอแค่ยอมทำตามให้มันจบ ๆ ไปแล้วก็จะกลับไปอาบน้ำนอนพักเท่านั้นแหละ ถ้าไม่ยอมก็คงไม่ได้กลับง่าย ๆ แน่นอน…BAD FRIEND 66ความจริงที่พาเรากลับมาหากันเช้าวันใหม่มาถึงพร้อมกับความเปลี่ยนแปลงที่ไม่มีใครคาดคิด เซกิตื่นขึ้นมาเพราะเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ ข้อความจากเอเลน่าปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ตามมาด้วยข้อความจากคันไซที่ส่งมาในเวลาไล่เลี่ยกันคันไซ : ตื่นหรือยัง? วันนี้โรงเรียนมีความคืบหน้าเรื่องเดเร็ก"เซกินั่งตัวตรงทันที ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปเซกิ : ตื่นแล้ว เกิดอะไรขึ้น?ไม่นานนัก คันไซก็โทรเข้ามา(เจ้าหน้าที่ติดต่อฉันเมื่อเช้า เขาบอกว่าพบข้อมูลที่ต้องตรวจสอบเพิ่มเติมจากไฟล์ภาพต้นฉบับ และมีหลักฐานบางส่วนสอดคล้องกับข้อมูลที่โรสให้ไว้)"แล้วเดเร็กล่ะ""วันนี้เขาถูกเรียกไปให้ข้อมูลอย่างเป็นทางการ ฉันยังไม่อยากสรุปว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อ แต่ดูเหมือนว่าครั้งนี้เรื่องจะไปไกลกว่าการสอบถามทั่วไปแล้ว"เซกิกำโทรศัพท์แน่นขึ้นเล็กน้อยตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอเฝ้ารอวันที่เรื่องราวทั้งหมดจะได้รับการตรวจสอบอย่างจริงจัง วันที่เธอไม่ต้องตื่นขึ้นมาแล้วสงสัยว่าตัวเองจะได้รับข้อความข่มขู่อีกหรือไม่ วันที่ผู้คนจะเลิกมองเธอด้วยสายตาเคลือบแคลงเพราะภาพถ่ายเพียงไม่กี่ภาพแต่เมื่อวันที่เธอรอคอยกำลังมาถึงจริง ๆ เธอกลับรู้สึกทั้ง
BAD FRIEND 65กับดักสุดท้ายของคนจนมุมเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของคอนโด เซกินั่งอยู่ข้างหน้าต่าง สายตาจับจ้องข้อความข่มขู่ที่เพิ่งได้รับ แม้จะบันทึกภาพหน้าจอและส่งให้คันไซเรียบร้อยแล้ว แต่ความรู้สึกเย็นวาบในอกกลับไม่ยอมจางหายไปง่ายๆ'หยุดตรวจสอบเรื่องเดเร็กซะ ถ้าไม่อยากให้คนที่เธอรักต้องเดือดร้อนไปด้วย'ถ้อยคำเหล่านั้นไม่ได้ระบุชื่อใครเป็นพิเศษ แต่เซกิรู้ดีว่ามันหมายถึงคนรอบตัวเธอทั้งหมด เอเลน่า คันไซ รวมถึงทุกคนที่กำลังช่วยกันค้นหาความจริงเธอไม่ได้กลัวเพียงเพราะตัวเองอาจตกอยู่ในอันตราย สิ่งที่ทำให้เธอหนักใจยิ่งกว่าคือคนที่อยู่เบื้องหลังเริ่มหันไปเล่นงานคนอื่นแทน เมื่อการข่มขู่เธอโดยตรงไม่อาจทำให้เธอหยุดได้โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง คราวนี้เป็นสายเรียกเข้าจากคันไซเซกิกดรับทันที(ฉันเห็นข้อความแล้ว ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน)"คอนโด ฉันไม่ได้ออกไปไหน"(ดี อย่าเพิ่งออกไปคนเดียว ฉันจะไปหา)"คันไซ เดี๋ยวก่อน"ปลายสายเงียบลง รอฟังสิ่งที่เธอต้องการพูด"ฉันไม่ได้ส่งข้อความให้นายเพราะอยากให้นายมาคอยเฝ้าฉันตลอดเวลา ฉันส่งให้เพราะเราตกลงกันแล้วว่าจะไม่ปิดบังอะไรอีก"(ฉันรู้)"ถ้านา
BAD FRIEND 64คนโกหกเริ่มจนมุมเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นภายในห้องทำงานของเดเร็กชายหนุ่มเหลือบมองหน้าจอ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดอ่านข้อความที่เพิ่งได้รับ'ทางโรงเรียนเริ่มตรวจสอบประวัติการเข้าถึงเอกสารแล้ว'ข้อความสั้น ๆ เพียงประโยคเดียวทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเดเร็กอ่านซ้ำอีกครั้ง ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับอย่างรวดเร็ว'ใครเป็นคนสั่งตรวจสอบ'อีกฝ่ายใช้เวลาไม่นานในการตอบกลับ'ฉันไม่รู้ แต่ดูเหมือนพวกเขาจะได้ข้อมูลบางอย่างมาเพิ่ม'เดเร็กสบถออกมาเบา ๆ ก่อนโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ทุกอย่างกำลังผิดไปจากแผนที่วางไว้ เดิมทีเขาคิดว่าการใช้เรื่องเอกสารที่หายไปกดดันเซกิ จะทำให้เธอเสียความมั่นใจและไม่กล้าเดินหน้าตรวจสอบเรื่องในอดีตต่อ ส่วนโรสก็เป็นเพียงหมากอีกตัวที่เขาคิดว่าสามารถควบคุมได้ง่ายเขารู้จุดอ่อนของโรสดีเธอกลัวการสูญเสียชื่อเสียง กลัวการถูกเปิดโปง และกลัวว่าคนอื่นจะรู้ว่าความสำเร็จหลายอย่างของเธอไม่ได้เกิดจากความสามารถเพียงอย่างเดียวเดเร็กจึงเชื่อว่าไม่ว่าเขาจะสั่งให้เธอทำอะไร เธอก็จะยอมทำตามเพื่อปกป้องตัวเอง แต่เขาประเมินเธอผิดโรสไม่เพียงปฏิเสธที่จะพบเขาเท่านั้น เธอยังติดต่อเซกิและเริ
BAD FRIEND 63ไม่ยอมรับผิดในขณะที่เซกิกับคันไซกำลังพูดคุยกัน โรสกลับนั่งอยู่เพียงลำพังในรถที่จอดอยู่ริมถนน เธอเปิดดูข้อความที่ถูกเผยแพร่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าทุกครั้งที่เห็นชื่อของตัวเอง ความรู้สึกเหมือนมีบางอย่างบีบรัดอยู่ในอกก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเธอพยายามโทรหาเดเร็ก ครั้งแรกไม่มีคนรับ ครั้งที่สองสายถูกตัดครั้งที่สามเขารับสาย แต่ไม่ได้พูดอะไรในทันที"เดเร็ก นายเป็นคนปล่อยเรื่องพวกนี้ใช่ไหม"ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะเบา ๆ(เธอคิดว่าตัวเองมีความสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ)โรสกำโทรศัพท์แน่น"นายส่งข้อความมาหาฉัน บอกให้ฉันไปพบนาย แล้วพอฉันปฏิเสธ เรื่องทั้งหมดก็ถูกเปิดเผยทันที นายจะบอกว่าไม่เกี่ยวข้องกับนายงั้นเหรอ ?"(ฉันแค่บอกให้เธอคิดให้ดีว่าตัวเองกำลังทำอะไร)"ฉันไม่ยอมช่วยนายทำเรื่องเอกสารต้นฉบับอีกแล้ว!" เสียงของโรสสั่น แต่เธอพยายามพูดให้ชัดเจน"ฉันจะไม่ไปยุ่งกับหลักฐานของเซกิ และจะไม่ช่วยนายใส่ร้ายเธออีก"คราวนี้เดเร็กเงียบไปนานเมื่อเขาพูดขึ้น น้ำเสียงกลับเย็นชาจนโรสรู้สึกหนาววาบ(เธอคิดว่าตัวเองยังมีสิทธิ์เลือกอีกหรอ)"ฉันมีสิทธิ์!"(ถ้าอย่างนั้นก็รับผลจากสิ่งที่เธอทำไว้ให้ได้ก็แล้วกัน)
BAD FRIEND 62วันที่ความลับถูกเปิดโปงเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นในห้องนอนของโรสเธอก้มมองข้อความจากเดเร็กที่ยังค้างอยู่บนหน้าจอเดเร็ก: ฉันจะรออยู่ที่เดิมโรสอ่านข้อความนั้นซ้ำหลายครั้ง ก่อนจะเหลือบมองภาพถ่ายเอกสารที่เขาส่งมาให้ก่อนหน้านี้ ภายในภาพมีรายชื่อผู้จัดกิจกรรมของโรงเรียน พร้อมข้อความเขียนด้วยลายมืออยู่ด้านล่างลายมือนั้นเธอจำได้ดี เพราะคนที่เขียนมันคือคนที่เธอเคยคิดว่าจะไม่มีวันหันหลังให้เธอ โรสกำโทรศัพท์แน่น ความรู้สึกหวาดกลัวค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความโกรธที่ผ่านมาเธอยอมทำหลายอย่างเพื่อรักษาสิ่งที่ตัวเองมี ทั้งชื่อเสียง ตำแหน่ง และภาพลักษณ์ของผู้หญิงที่ใคร ๆ ก็ชื่นชม แต่ตอนนี้เดเร็กกำลังทำให้เธอรู้ว่า สำหรับเขาแล้ว เธอเป็นเพียงเครื่องมือชิ้นหนึ่งเท่านั้นเมื่อหมดประโยชน์ เขาก็พร้อมจะโยนเธอทิ้งโทรศัพท์สั่นอีกครั้งเดเร็ก: อย่าทำให้ฉันต้องเป็นฝ่ายไปหาเธอเองโรสหลับตาลง ก่อนจะพิมพ์ข้อความตอบกลับไปโรส: ฉันไม่ไปข้อความถูกส่งออกไปในเวลาไม่กี่วินาที เดเร็กโทรกลับมาทันที แต่โรสกดตัดสาย เธอรู้ดีว่าการปฏิเสธครั้งนี้อาจทำให้เขาเปิดโปงเรื่องที่เธอพยายามซ่อนมาตลอด แต่ถ้าเธอยังยอมทำต
BAD FRIEND 61วันที่เราเริ่มห่างกันเช้าวันต่อมาเซกิมาถึงโรงเรียนเร็วกว่าปกติ เธอเดินเข้ามาในอาคารเรียนพร้อมแก้วกาแฟในมือ แต่กลับไม่มีรอยยิ้มเหมือนทุกวัน เมื่อคืนเธอนอนไม่ค่อยหลับ ไม่ใช่เพราะข่าวลือที่กำลังแพร่กระจายไปทั่วโรงเรียนเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเพราะคำพูดของคันไซยังคงวนเวียนอยู่ในหัวเธอรู้ว่าเขาเป็นห่วง รู้ว่าเขาอยากปกป้องเธอ แต่เธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่า หากวันหนึ่งมีเรื่องที่ใหญ่กว่านี้เกิดขึ้น เขาจะเลือกบอกความจริงกับเธอ หรือจะตัดสินใจแทนเธออีกครั้ง"เซกิ!" เอเลน่าเดินเข้ามาหา เมื่อเห็นเพื่อนยืนอยู่หน้าห้องเรียนเพียงลำพัง "เธอมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่""เมื่อกี้เอง""เมื่อคืนได้นอนหรือเปล่า""นิดหน่อย" เซกิยิ้มบาง ๆ"คำว่านิดหน่อยของเธอนี่คือกี่ชั่วโมง" เอเลน่ามองหน้าเธออย่างไม่เชื่อ"อย่าถามเลย""เซกิ...""ฉันไม่เป็นไรจริง ๆ" เธอพูดพร้อมยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม แต่เอเลน่ากลับจับข้อมือเธอไว้เบา ๆ"ฉันไม่ได้ถามเพราะอยากรู้ว่าเธอนอนกี่ชั่วโมง ฉันถามเพราะเป็นห่วง"เซกิชะงัก ประโยคธรรมดาที่เธอเคยได้ยินจากคันไซบ่อยครั้ง กลับทำให้เธอนึกถึงเรื่องเมื่อคืนขึ้นมาอีกครั้ง"เธอกับคันไซทะเลาะกันหนั







