บทที่ 11 ธรรมเนียมสายรหัส

บทที่ 11

ธรรมเนียมสายรหัส

“จอดตรงนี้ก็ได้ค่ะ” เธอเอ่ยเสียงเบา พอรถชะลอจนจอดนิ่ง ทัชชาก็เปิดประตูก้าวลงไป “ขอบคุณนะคะ ที่มาส่ง”

“เราอยู่หอนี้เหรอ” สายตาไทเกอร์มองเข้าไปในหอพักหญิงที่ทั้งดูดีและสะอาดสะอ้าน

“ค่ะ”

“น่าอยู่นะ ดีกว่าหอกรีนอีก”

“อ๋อ…ค่ะ” ทว่าความขมที่พยายามกลืนกลับตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่คอหอย เธอยกมือปิดปากแน่น รีบสาวเท้าเดินข้ามไปอีกฝั่งของถนนที่เป็นพื้นหญ้า แล้วอ้วกออกมา

ไทเกอร์เห็นแบบนั้นจึงลงไปหา ฝ่ามือหนาลูบแผ่นหลังบางเบาๆ

“คอไม่แข็งก็อย่าดื่มเยอะสิ”

“ก็ไม่ได้ดื่มเยอะ” เธอตอบทันควัน

“ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอก ไม่ไหวก็ไม่ต้องฝืนดื่ม ไอ้พวกนั้นมันดื่มทุกวันจนคอแข็งแล้ว”

“…” เธอเงยหน้าขึ้น ก่อนหันมาสบตากับเขาตรงๆ “รุ่นพี่นิสัยไม่ดีหรือเปล่าคะ ที่ชวนน้องไปดื่มเหล้าบ่อยๆ”

“หึ” ไทเกอร์หัวเราะเบาๆ “ชวนน่ะชวนจริง แต่พี่ไม่ได้เอาเหล้ากรอกปากเรานี่ ยกแก้วดื่มเองทั้งนั้น”

ทัชชาเม้มปากแน่น ก่อนจะก้มมองกระเป๋าตัวเอง

“ชาเข้าห้องก่อน ขอบคุณที่มาส่งนะคะพี่เสือ”

“ครับ น้องชา” จังหวะที่ทัชชาหมุนตัวจะเดินออกไป ไทเกอร์กลับเรียกเธอไว้ “พี่ขอไลน์เราไว้หน่อยสิ มีอะไรจะได้ติดต่อได้”

“พี่ปีโตเขาสนใจรุ่นน้องขนาดนั้นเหรอคะ”

“ก็ไม่หรอก แต่เราเป็นหลานรหัสพี่ไง เผื่อวันไหนจะชวนไปกินข้าวกัน”

“อ๋อค่ะ” เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดไอดีไลน์ให้เขา “นี่ค่ะ ไอดีไลน์ชา”

“อืม พี่กลับแล้วนะคะ” ไทเกอร์ยิ้มบางๆ แล้วขับรถออกไปทันที

ทัชชายังยืนอยู่กับที่ และมองรถเขาเคลื่อนตัวออกไปจนลับสายตา เธอค่อยผ่อนลมหายใจเบาๆ แล้วกลับเข้าหอพัก

ประตูห้องถูกปิดลงพร้อมเสียง คลิก เบาๆ ของลูกบิด ทัชชายืนนิ่งอยู่หลังบานประตูนาน ความเงียบเข้าครอบคลุมทั้งห้อง มีเพียงเสียงลมหายใจของตัวเองที่ดังสม่ำเสมอและกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวที่ยังเจือกลิ่นควันบุหรี่ของเขาปะปนอยู่

เธอพิงหลังกับประตู ค่อยๆ ปล่อยกระเป๋าให้หล่นลงบนพื้น ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงช้าๆ ความเหนื่อยล้าจากทั้งวันถาโถมเข้ามา แต่สิ่งที่หนักที่สุดกลับเป็นภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านั้น มือของเขาที่แตะหลังเธอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำที่พูดใกล้หูจนได้กลิ่นบุหรี่ติดลมหายใจ

‘คอไม่แข็งก็อย่าดื่มเยอะสิ…’

เสียงนั้นยังวนอยู่ในหัวอย่างไม่ยอมหายไป

ทัชชาเอื้อมมือไปเปิดไฟหัวเตียง แสงส้มสลัวสาดทั่วห้อง เธอสบตากับเงาตัวเองในกระจก ใบหน้าแดงระเรื่อจากแอลกอฮอล์ และดวงตาที่บอกไม่ถูกว่ากำลังรู้สึกอะไรแน่ อาย โกรธ หรือแค่สับสน

“ทำไมต้องใจเต้นด้วย…” เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ แล้วถอนหายใจแรง ก่อนจะลุกไปล้างหน้าในห้องน้ำ

น้ำเย็นจัดไหลผ่านฝ่ามือและแก้ม ทำให้สติกลับคืนมานิดหน่อย เธอมองหน้าตัวเองในกระจกอีกครั้ง คราวนี้สายตาเริ่มนิ่งขึ้น แต่ในอกกลับยังแน่นไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้

พอกลับออกมา เธอโยนโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะ หยิบผ้าขนหนูมาเช็ดผมพลางเหลือบมองหน้าจอที่สว่างขึ้นจากข้อความแจ้งเตือน

[ไทเกอร์] : ถึงห้องหรือยัง

ทัชชานิ่งไปครู่หนึ่ง ปลายนิ้วแตะหน้าจอ แต่กลับลังเลจะตอบ เธอกัดริมฝีปากเบาๆ ก่อนจะพิมพ์กลับไปเพียงสั้นๆ

[ทัชชา] : ถึงแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ

ข้อความส่งออกไปพร้อมเสียง ติ๊ง เล็กๆ แต่หัวใจของเธอกลับเต้นแรงขึ้นโดยไม่มีเหตุผล เธอวางโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะ หย่อนตัวลงบนเตียงแล้วดึงผ้าห่มขึ้นคลุมทั้งตัว

แสงไฟในห้องดับลง เหลือเพียงเงามืดและเสียงหัวใจที่ยังไม่ยอมสงบ

คืนที่ควรจะจบแค่ ‘ขอบคุณที่มาส่ง’ กลับกลายเป็นคืนที่ชื่อของไทเกอร์ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอจนไม่อาจข่มตาหลับได้

เช้าวันต่อมา

เสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในห้อง ทัชชาขยับตัวช้าๆ ดวงตาปรือขึ้นด้วยความงัวเงีย หัวเริ่มปวดหนึบๆ จากฤทธิ์แอลกอฮอล์เมื่อคืน

เธอหนักกายขึ้นนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ พาร่างตัวเองลุกไปอาบน้ำแปรงฟัน ล้างหน้า เสียงน้ำเย็นกระทบอ่างช่วยให้สติเริ่มกลับมา ทว่าความรู้สึกบางอย่างกลับยังไม่จางหายภาพรอยยิ้มของคนที่มาส่งเมื่อคืนแวบเข้ามาอีกครั้งจนเธอต้องสะบัดหัวเบาๆ

“ลืมๆ ไปซะทัชชา…” เธอบ่นกับตัวเอง ก่อนจะจัดการแต่งตัวในชุดนักศึกษาสะอาดเรียบร้อย ผูกผมครึ่งหัวแล้วคว้ากระเป๋าออกจากห้อง

อากาศยามเช้าในรั้วมหาวิทยาลัยสดชื่นแต่แสบตานิดๆ เพราะแดดยังแรงตั้งแต่หัววัน เสียงนกกับเสียงนักศึกษาที่เริ่มทยอยเดินเข้าอาคารเรียนดังคลอเป็นจังหวะที่คุ้นเคย

ทัชชาเดินตรงไปที่โต๊ะไม้หน้าคณะ ซึ่งเห็นสองร่างคุ้นตานั่งอยู่ก่อนแล้ว พี่กรีนกับพี่คิม ทั้งคู่ดูสดใสผิดกับเธอที่ยังมีอาการมึนหัวอยู่ชัดๆ

“อ้าว น้องชา!” กรีนโบกมือเรียกยิ้มๆ “เมื่อคืนกลับถึงหอปลอดภัยใช่ไหมลูก”

“ค่ะ ขอบคุณพี่กรีนมากนะคะที่เป็นเพื่อนดื่ม” เธอตอบพร้อมหัวเราะเบาๆ ทั้งที่ในใจยังนึกถึงตอนที่ไทเกอร์ไปส่ง

คิมหันมามองก่อนยกแก้วกาแฟในมือขึ้น

“ดูจากหน้าแล้ว…ยังมึนอยู่แน่เลย”

“นิดหน่อยค่ะ” ทัชชายิ้มเจื่อน “เมื่อคืนคงโดนตัวแรงไปหน่อย”

“แรงสิ เมื่อวานนั่งอยู่ใกล้ไอ้พี่เสือด้วยนี่” กรีนว่าอย่างรู้ทัน พลางขยิบตา “ปกติเห็นมันไม่ค่อยยุ่งกับใคร แต่เมื่อคืนอยู่ดีๆ ก็เสนอตัวไปส่งพวกเราซะงั้น”

คำพูดนั้นทำให้หัวใจทัชชาเต้นแรงขึ้นนิด เธอพยายามตอบกลับอย่างเรียบเฉย

“พอดีมันดึกแล้วมั้งคะ พี่เขาคงเป็นห่วง”

คิมหัวเราะเบาๆ

“เป็นห่วงอะไรกัน”

“น้องคิม!” กรีนร้องแซวเสียงสูง “อย่าพูดสิ เดี๋ยวน้องชาก็เข้าใจผิดหรอก”

“เข้าใจผิดอะไรเหรอคะ?” เธอถามเร็วเกินไปจนทั้งคู่หลุดหัวเราะออกมาพร้อมกัน

“โอ๊ย ไม่ต้องไปฟังพพี่คิมหรอกน้อง มันเพ้อๆ” กรีนยื่นขวดน้ำแร่ให้ “ดื่มนี่สิ เดี๋ยวจะเพลีย แก้เมาค้างดีสุดละ เชื่อพี่”

“ขอบคุณค่ะ” ทัชชารับมาดื่มจนหมดขวดก่อนถอนหายใจเบาๆ ความปวดหัวเริ่มคลายลงทีละน้อย แต่ในอกกลับยังมีบางอย่างที่ไม่หายไปง่ายๆ ความรู้สึกที่เกิดจากสายตาและน้ำเสียงของไทเกอร์เมื่อคืนนี้

กรีนลุกขึ้นสะพายกระเป๋า

“งั้นเราแยกย้ายกันไปเรียนกันเถอะ เดี๋ยวอาจารย์เข้าห้องก่อน”

“ค่ะ” ทัชชาพยักหน้า แต่ก่อนจะเดินตามไป เธอเผลอเหลือบมองไปยังลานจอดรถของคณะ เหมือนเห็นเงาของร่างสูงในชุดเสื้อยืดสีดำยืนพิงรถอยู่ไกลๆ

เธอกะพริบตาอีกครั้ง ทว่าคนนั้นกลับเดินหันหลังขึ้นตึกไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกบางเบาที่แทรกอยู่ในหัวใจ ความรู้สึกที่เธอเองก็ไม่แน่ใจว่าคือความหวั่นไหว หรือแค่ความคิดถึงจากคืนที่ผ่านมา

ด้านไทเกอร์ เขาถือโทรศัพท์เดินกลับมาหากลุ่มเพื่อนที่กำลังง่วนอยู่กับงานส่งอาจารย์

“ปวดหัวฉิบหาย กูนึกว่ามึงจะไม่โผล่มาแล้วซะอีก”

“กูไม่ได้เมาขนาดนั้น” ไทเกอร์ตอบเสียงเรียบ “แล้วไอ้ฝุ่นหายหัวไปไหน”

“ยังไม่มาเลย สงสัยแฮงก์อยู่มั้ง”

“อืม”

ซานขยับเก้าอี้มานั่งข้างๆ แล้วโน้มตัวกระซิบเสียงเบา

“น้องชาเป็นไงบ้างอะ เมื่อวานมึงไปส่งถึงหอใช่ปะ”

“อืม ทำไม”

“ก็ไม่มีอะไร น้องมันน่ารักดี บอบบาง น่าทะนุถนอม”

“เอาเวลาว่างของมึงไปห่วงสายรหัสมึงโน่น ไอ้ห่า”

“จ้าๆ” ซานหัวเราะแห้งๆ “แล้วนี่มึงได้ของขวัญให้น้องชายัง”

“ยังไม่ได้หาเลย”

“โห ยากนะ สมัยไอ้กรีนกับไอ้คิมกูว่าหนักแล้ว แต่น้องชาตัวเล็กๆ แบบนั้นยิ่งคิดยากไปอีก”

“เสือกอีกแล้ว ยุ่งกับสายรหัสกูตลอด”

“เออๆ แฮะๆ กูไปทำงานต่อละ”

“ไปสิ”

ช่วงเที่ยง

ไทเกอร์นั่งไขว่ห้างอยู่บนม้านั่งในโต๊ะที่ประจำของกลุ่ม บนโต๊ะวางถุงกระดาษที่ข้างในถูกห่อเป็นอย่างดี เขาเหลือบมองเวลาบนข้อมือเสร็จก็เงยหน้ามองไปยังหน้าตึกคณะ

“กรีน มาก็ดีละ พี่ฝากของไปให้ทัชชาหน่อย”

“เอ้า ทำไมพี่ไม่เอาไปให้น้องมันเองล่ะ”

“ฝากหน่อย ไม่ว่าง จะไปข้างนอก”

“ไม่กลัวน้องมันน้อยใจเหรอเนี่ย”

“น้อยใจอะไร ฝากด้วยนะพี่รีบ”

“ค่า”

ซานที่นั่งอยู่นานแล้วหันหลังมองเพื่อนที่เดินออกไป เมื่อแน่ใจแล้วว่าไทเกอร์เดินไปไกลแล้ว เขาจึงป้องปากกระซิบ

“นี่กรีน”

“หืม? ว่าไงพี่ซาน”

“สมัยแกมันก็ไม่ได้ใส่ใจขนาดนี้นะ แต่วันนี้แม่งยืนเลือกของตั้งนาน”

“โห! แบบนี้น้อยใจนะเนี่ย ว่าแต่ของขวัญไอ้พี่เสือให้น้องชาคือไรอะ”

“ไม่บอก”

“ก็นะ งั้นกรีนไปละ เดี๋ยวต้องเข้าแลปอีก”

“อืมๆ”

กรีนเดินเข้าไปในอาคารเรียนอีกครั้ง พอดิบพอดีที่ทัชชาเดินมากับเพื่อน

“น้องชา! เหมาะเจาะอะไรอย่างนี้เนี่ย”

“ค่ะพี่กรีน มีอะไรเหรอคะ”

“นี่จ้ะ”

“อะ อะไรเหรอคะ”

“ของขวัญจากปู่รหัสน่ะ เป็นธรรมเนียมของสายรหัสเรา ที้พี่ปีโตต้องซื้อของขวัญให้น้องรหัสปีหนึ่ง”

“อ๋อค่ะ ขอบคุณนะคะพี่กรีน”

“ขอบคุณพี่เสือวันเถอะ พี่แค่คนส่งสารอะ ไปแล้วนะน้องชา”

“ค่ะ พี่กรีน”

ทัชชาก้มมองถุงกระดาษในมือ ก่อนจะคลี่ปากถุงดูของด้านใน กล่องสีเหลี่ยมเล็กๆ ห่อกระดาษของขวัญผูกริบบิ้นอย่างดี เธอยังไม่เปิดดูของข้างใน แต่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดห้องแชตไทเกอร์ แล้วพิมพ์ข้อความสั้นๆ ส่งไป

[ทัชชา] : ขอบคุณนะคะ สำหรับของขวัญรับน้อง

เพียงไม่กี่นาทีเขาก็เปิดอ่าน หากแต่ไม่ได้ตอบอะไรกลับมาเลย