บทที่ 12 ‘พี่ไม่ได้ขายตัว’

บทที่ 12

‘พี่ไม่ได้ขายตัว’

เย็นวันเดียวกัน

ทัชชากระชับสายกระเป๋าแน่นก่อนก้าวขึ้นรถโดยสารประจำทาง มืออีกข้างถือถุงกระดาษสีน้ำตาลที่ด้านในมีกล่องของขวัญจากสายรหัส เธอนั่งลงริมหน้าต่าง สายตาเหม่อมองวิวเมืองที่ค่อยๆ เคลื่อนไป ข้างนอก เสียงเครื่องยนต์ประสานกับเสียงลมพัดลอดช่องกระจก สะท้อนบรรยากาศอ่อนล้าหลังวันเรียนยาวนาน

ไม่นานนัก รถก็มาจอดเทียบท่าหน้าหอพักหญิง ทัชชาลงจากรถพร้อมหยิบถุงของขวัญแนบอก แล้วเดินขึ้นบันไดไปยังห้องของตัวเอง

ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป เธอถอดรองเท้า วางกระเป๋าไว้ข้างโต๊ะ ก่อนจะวางถุงของขวัญลงบนเตียง ความสงสัยเล็กๆ ทำให้เธอค่อยๆ แกะเชือกผูกออกอย่างระมัดระวัง

ภายในกล่องบุด้วยกระดาษสีขาวสะอาด มี กิ๊บติดผมสีเงินดีไซน์เรียบหรู วางอยู่คู่กับน้ำหอมขวดเล็กทรงเรียว กลิ่นหวานละมุนของดอกไม้ผสมกลิ่นสดชื่น

ทัชชาหยิบกิ๊บขึ้นมาลองจับพลิกดูแสงที่สะท้อนวาว เธอยิ้มน้อยๆ อย่างอดไม่ได้ ก่อนจะเปิดฝาขวดน้ำหอม สูดกลิ่นหอมจที่ลอยแตะปลายจมูก

“หอมจัง…” เธอพึมพำเบาๆ พลันความรู้สึกอบอุ่นแผ่วหนึ่งก็แผ่ซ่านในอก ทั้งประหลาดใจและไม่แน่ใจว่าเพราะอะไร กล่องของขวัญเล็กๆ นี้กลับทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

หญิงสาวเหลือบสายตาไปยังโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้น เธอรีบคว้ามาเปิดดูข้อความที่เพิ่งเข้ามา

[ไทเกอร์] : เราชอบพี่ก็ดีใจ

“มาตอบอะไรตอนนี้ ทักไปขอบคุณตั้งนานแล้วนะ” ทัชชาบ่นพึมพำพลางเบ้ปาก ก่อนจะรีบพิมพ์ข้อความกลับไป

[ทัชชา] : ดีเลเหรอคะ ชาส่งข้อความไปตั้งนานแล้ว

ไม่กี่วินาทีต่อมา ข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง

[ไทเกอร์] : ส่งรูปภาพ

ทัชชาใช้สองนิ้วขยายภาพที่เขาส่งมาให้ ภาพนั้นเป็นไทเกอร์กับกลุ่มเพื่อนในชุดเสื้อชอปและหมวกเซฟตี้ กำลังทำงานภาคสนามอยู่กลางแดด อาจารย์สองคนยืนคุยกับชายสูงวัยที่ดูเหมือนชาวบ้านในพื้นที่ ทุกคนดูตั้งใจและจริงจังกับงานตรงหน้า

หญิงสาวมองภาพนั้นอยู่พักหนึ่ง ก่อนรอยยิ้มบางๆ จะปรากฏขึ้นที่มุมปาก ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังยิ้มให้กับภาพ หรือกับชื่อของคนที่ส่งมันมา

[ทัชชา] : วันนี้ออกภาคสนามเหรอคะ

[ไทเกอร์] : อืม

เขาตอบกลับมาสั้นๆ แล้วหายเงียบไปเลย ทัชชารอข้อความอยู่พักหนึ่งจึงหยิบกิ๊บที่อยู่ในกล่องขึ้นมาติดผม แล้วถ่ายรูปส่งให้เขาดู

[ทัชชา] : ส่งรูปภาพ

[ทัชชา] : ชอบกิ๊บมากค่ะ เข้ากับชาดี

ข้อความถูกส่งออกไปพร้อมรูปถ่ายที่ทัชชาถ่ายแบบไม่ตั้งใจนักเพียงยกโทรศัพท์ขึ้นจับภาพเงาสะท้อนตัวเองในกระจก เธอติดกิ๊บสีเงินไว้ข้างขมับ ผมดำขลับถูกรวบหลวมๆ พอให้ดูเรียบร้อยแต่ยังมีเส้นผมบางเส้นหล่นเคลียแก้ม

หลังส่งข้อความ เธอวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะและยิ้มบางให้กับภาพนั้นในหน้าจอ

ไม่นานนัก เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นอีกครั้ง

[ไทเกอร์] : สวยดี

[ไทเกอร์] : กิ๊บก็น่ารัก คนใส่ก็น่ามอง

ทัชชาเผลอเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว นิ้วเรียวชะงักอยู่เหนือแป้นพิมพ์ครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปแบบพยายามทำให้ดูปกติที่สุด

[ทัชชา] : ขอบคุณค่ะ พี่เลือกเก่งนะคะ

จอมือถือเงียบไปชั่วครู่ เธอวางมันไว้ข้างตัว พยายามห้ามไม่ให้เผลอยิ้มอีก แต่สุดท้ายมุมปากก็ยังยกขึ้นอยู่ดี เสียงลมหายใจเบาๆ ของตัวเองดังชัดในห้องเงียบงัน และในใจ กลับมีความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่อาจอธิบายได้แน่ชัด…อบอุ่น ปนสั่นไหวเล็กน้อย

ด้านไทเกอร์ หลังจากกดออกจากไลน์ เขาก็กดเข้าแอพสีแดง แล้วกดตรงโพรไฟล์ของทัชชา เธอไม่ได้เคลื่อนไหวในแอพนี้ตั้งแต่วันนั้น และข้อความที่ตั้งไว้หน้าโพรไฟล์ก็ถูกลบออกไปหมดแล้ว

“คืนนี้แดกเหล้าปะ” ซานเดินเข้ามาถาม ขณะมือข้างหนึ่งจับสายเสื้อกระพือเบาๆ ระบายความร้อน

“แดดร้อนขนาดนี้ ตกเย็นยังแดกเหล้าอีกเหรอ”

“สรุป?”

“ไป”

“ก็แค่เนี่ย”

ครืด~

โทรศัพท์ในมือสั่นครืดหนึ่ง ไทเกอร์พลิกจอขึ้นมาดู ปรากฏว่าเป็นแจ้งเตือนจากแอพหาคู่ที่เขาสมัครไว้ แต่สิ่งที่ทำให้เขาละสายตาไปจากจอไม่ได้คือชื่อของคนที่ส่งข้อความมา

“อะไรวะ สาวนัดอีกแล้วเหรอ”

“เสือก” ไทเกอร์หันไปทำเสียงดุใส่ซานอย่างลืมตัว

“อะไรวะ กูแค่ถามไหม ดุเชียว”

“ไปทำงานเลย” ไทเกอร์กดปิดหน้าจอแล้วเดินไปหากลุ่มเพื่อนที่ทำงานกันอยู่

หลังจากกลับจากภาคสนามเกือบค่ำ ไทเกอร์โยนหมวกและเป้ลงบนโซฟาอย่างหมดแรง เหงื่อจากทั้งวันยังซึมติดคอเสื้อ เขาเดินตรงไปเปิดแอร์ ปล่อยให้ลมเย็นๆ พัดผ่านร่าง ก่อนจะทรุดนั่งลงบนโซฟาอย่างคนหมดเรี่ยวแรง มือใหญ่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดปลดล็อกจอ

แจ้งเตือนจากแอพหาคู่ที่เขาเปิดดูเมื่อตอนกลางวันยังคงค้างอยู่ตรงนั้น

เขาลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะกดเข้าไป ชื่อที่เด้งขึ้นบนจอทำปลายนิ้วโป้งชะงักเล็กน้อย

Tatcha

ภาพโพรไฟล์เป็นรูปเดิมที่เขาจำได้ดี แสงแดดอ่อนส่องกระทบข้างแก้มเธอในมุมที่เขาเคยเห็นผ่านกล้องมือถือของตัวเองเมื่อเดือนก่อน

เขากดเข้าไปดูแชต

Tatcha : อยากเจอค่ะ เรานัดเจอกันได้ไหม

เพียงประโยคเดียวสั้นๆ แต่กลับทำให้คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแน่น

ไทเกอร์เอนหลังพิงพนักโซฟา สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะกดเปิดหน้าโพรไฟล์ของเธอซ้ำอีกครั้ง เพื่อให้แน่ใจว่านี่ไม่ใช่ภาพหลอนจากความเหนื่อย

ใช่ เป็นเธอจริงๆ ไม่มีผิด

นิ้วโป้งของเขาค้างเหนือแป้นพิมพ์อยู่นาน กว่าจะพิมพ์ตอบกลับไปช้าๆ

T_g : แน่ใจเหรอ ว่าอยากเจอ

เขากดส่ง แล้วมองหน้าจอที่ขึ้นสถานะอ่านแล้ว

หัวใจเต้นเป็นจังหวะปกติกับความเงียบที่ตามมา ความเงียบที่เหมือนจะยืดยาวกว่าทุกครั้ง

21:20 ไนต์คลับที่ประจำ

เสียงเพลงจังหวะหนักสะเทือนออกมานอกผนังไนต์คลับ เดอะเรฟ ที่ประจำของพวกเขา แสงไฟนีออนสีชมพูสลับฟ้ากะพริบสะท้อนบนแก้วเหล้าในมือ ไทเกอร์เอนตัวพิงพนักโซฟาอย่างเฉื่อยชา ปลายนิ้วหมุนแก้วที่เหลือแค่น้ำแข็งละลาย ข้างๆ มีซานกับไต้ฝุ่นกำลังโต้เถียงเรื่องเพลงใหม่ของดีเจอย่างออกรส

“มึงไม่สนุกเหรอวะเสือ” ซานตะโกนถามข้ามเสียงเพลง “มึงนั่งนิ่งอย่างกับพระ!”

“แค่เหนื่อย” เขาตอบเรียบๆ ก่อนจะยกแก้วขึ้นกระดก เหล้าขมปร่าลงคอ แต่กลับไม่ช่วยให้ความหนักอึ้งจากความเหนื่อยเบาบางลง

ไต้ฝุ่นหันมองเพื่อน

“กูว่าไอ้เสือมันมีเรื่องว่ะ หน้าแบบนี้ไม่ใช่แค่เหนื่อยจากภาคสนามแน่ๆ”

“อย่ามโน” ไทเกอร์วางแก้วลงแรงกว่าปกติ เสียงกระทบโต๊ะดังแกร้งเบาๆ

ซานหัวเราะเบาๆ และมองอย่างจับผิด

“เออ ไม่มโนก็ได้ แต่ถ้ามีสาวมาทัก มึงอย่าทำหน้าแบบนั้นล่ะ เดี๋ยวเขาวิ่งหนีหมด”

ไทเกอร์เหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่ตรงโต๊ะ ไม่มีแจ้งเตือนใหม่จากทัชชาตั้งแต่บ่ายนั้น

เขาอยู่ในไนต์คลับแต่ใจกลับลอยไปไกลกว่านั้น

ไม่นาน เสียงโทรศัพท์ก็สั่นเบาๆ

เขาคว้ามาดู ข้อความสั้นๆ จากชื่อเดิมที่เพิ่งทักมาเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน

Tatcha : อยู่แถวนี้ไหมคะ

คิ้วเขาขมวดช้าๆ ก่อนจะลุกจากโซฟาโดยไม่พูดอะไร

“จะไปไหนวะ!” ซานถาม

“ออกไปสูบบุหรี่”

เขาเดินออกมาท่ามกลางเสียงเพลงที่ค่อยๆ จางหาย จนถึงลานจอดรถที่มีแสงไฟสลัวและกลิ่นน้ำมันจางๆ ลอยอยู่ในอากาศ

ร่างบางในเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกระโปรงยีนสั้นเหนือหัวเข่าขึ้นมากำลังยืนอยู่ข้างรถ เธอกำโทรศัพท์ไว้แน่นเหมือนลังเลว่าจะส่งข้อความดีไหม

ไทเกอร์หยุดยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าว

“ทำไมถึงมา” เสียงเขาเรียบเย็นจนแทบไม่เหลืออารมณ์ใด ทั้งสงสัยว่าเธอรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

ทัชชาหันมอง ดวงตาเธอสั่นเล็กน้อยเมื่อสบสายตาเขา

“อยากเจอค่ะ…เลยมา”

ลมกลางคืนพัดผ่าน เงาของเขาและเธอทอดยาวบนพื้นคอนกรีต

“นี่มันไม่ใช่เวลาที่ดีนะ” เขาพูดช้าๆ สายตาเย็นและนิ่ง “ดึกแล้ว กลับเถอะ”

“ชานัดที่มาเจอนะ” เสียงเธอสั่นน้อยๆ แต่ยังพยายามยิ้มสู้

ไทเกอร์หลุบตาลง มองปลายเท้าตัวเอง ก่อนจะพ่นลมหายใจเบาๆ

“อย่ามโนเองว่าพี่ตกลงนัดกับเราสิคะคนสวย”

คำตอบนั้นเรียบเกินไป แต่แฝงด้วยความเหนื่อยที่เธอไม่เคยเห็นจากเขามาก่อน

ทัชชากำมือแน่น

“…แค่อยากคุยค่ะ”

“ไว้วันหลัง” เขาตัดบท ก่อนจะเดินผ่านเธอไป กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวเจือกับกลิ่นแอลกอฮอล์จากตัวเขาลอยมาแตะจมูก

“ห้าพัน ชาจ่ายให้พี่ แล้วเราไปดูดาวที่ห้องพี่ ได้ไหมคะ”

ไทเกอร์หยุดเดิน ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปหาหญิงสาว

“หึ ปกติพี่ไม่นัดใครซ้ำนะครับ” ไทเกอร์เลื่อนสายตามองทัชชาตั้งแต่ปลายเท้าจนหยุดสายตาไว้ที่ดวงตากลมโต ที่แสดงความดื้อรั้นอยากเอาชนะ “แต่ถ้าพี่เงี่ยน…ก็อีกเรื่องหนึ่ง”

“งั้นชาขอซื้อเวลาให้พี่อยู่ด้วยกับชาคืนนี้”

“คนสวย อย่าทำให้มันเป็นเรื่องผิดปกติสิคะ”

“ผิดปกติ?”

“พี่ไม่ได้รับงาน พี่ไม่รับเงิน พี่แค่หาที่ระบายอารมณ์เท่านั้น” เขากระซิบข้างหูทัชชา “ถ้าต้องเสียเงินเพื่อให้พี่อยู่กับเราคืนนี้ มันคือธุรกิจแล้วค่ะ และพี่…” เขาโน้มหน้าลงจนปลายจมูกเฉียดผิวแก้มทัชชา “ไม่ได้ขายตัว” รอยยิ้มมุมปากเขาบาดลึกจนถึงหัวใจ ทัชชายืนนิ่ง มองสบตากับเขาพักหนึ่ง

“ทำไมพี่ใจร้ายจัง”

“หึ! นี่คนสวย” ไทเกอร์ยกมือขึ้นเกลี่ยผมออกจากแก้มให้อย่างเบามือ “ถ้าน้องไม่พูดมาก พี่จะให้กินขนม” รอยยิ้มหวานละมุนปรากฏขึ้น “และถ้าน้องเลิกดื้อดึง พี่จะให้กินขนมอีกหลายเท่าเลย”

“ชาไม่ใช่เด็ก”

“งั้นก็น่าจะคุยกันรู้เรื่องนะคะ น้องทัชชา”

“…”