BAD GUY 3

"ไม่หรอกมั้ง คิดมากน่า"

คนเรามันต้องทำใจดีสู้เสือเอาไว้ก่อนใช่มั้ย เวลาแบบนี้มันต้องยิ้มเข้าไว้

"ฮึบ! สู้ๆ มั่นใจ มั่นใจ! เธอทำได้ณดา"

หลังจากเรียกความเชื่อมั่นให้ตัวเองได้แล้ว(มั้ง)ฉันก็ตัดสินใจเดินเข้าไปข้างใน

"สวัสดีค่ะ คือ ฉันมาสัมภาษณ์งานน่ะค่ะ"

"นั่งรอก่อนนะคะ เดี๋ยวถึงเวลาแล้วจะมีคนมาเรียกค่ะ"

"ค่ะ"

แล้วฉันก็เดินไปนั่งรอตรงมุมที่เขาบอกให้ฉันรอ ระหว่างรอตอนนี้ ฉันก็ดูเหมือนจะว่างอ่ะนะ ฉันเลยเอาโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปแก้เซ็ง อันที่จริงคืออยากแก้อาการตื่นสัมภาษณ์ด้วยแหละ เผื่อจะดีขึ้น(มั้ง) แต่ไหนๆก็ไหนๆแล้วนะ เอาลงเฟสด้วยเลยแล้วกัน

.

.

#

N'DA Nada @ JS FITNESS

now

จะรอดมั้ยนะ #interview

-PHOTO-

Cat CATERINE and 326 others like

View previous comments...

Peach Pichaya

สู้ๆครับณดา

jaoying ICE'z

ณดาซะอย่าง รอดชัวร์ๆ

Keng Zj

ทำได้อยู่แล้วครับณดา

WAT'tt pakawat

น่ารักขนาดนี้ รับรองผ่านฉลุย สู้ๆครับ

rapeepat ying'P

อ๊ายยย คุณเพื่อนขา ผู้หญิงอย่างเรามันต้องสตรองค่า มันต้องใช้ความแรดร่านเข้าช่วยบอกเลย

jaoying ICE'z

นอใครจะพรีเมี่ยมเหมือนมึงล่ะคะดอกพี rapeepat ying'P

N'DA Nada

ขอบคุณนะทุกคน^^❤

...

พอมีคนมาเม้นต์ใต้โพสต์ฉันก็รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาหน่อยนะ ใจชื้นขึ้นมานิดนึง

"น้องคะ"

"คะ?"

พนักงานในฟิตเนสเขาเดินมาเรียกฉันน่ะ

"เชิญทางนี้ค่ะ"

"อ๋อค่ะ"

ฉันลุกขึ้นแล้วเดินตามไป จนไปถึงหน้าห้องๆนึง ถ้าเดาไม่ผิด คงเป็นห้องเชือดสินะ (...🔪🔪🔪!!!)

"เชิญค่ะ"

"เอ่อ เข้าไปเลยเหรอคะ"

"ค่ะ"

เขายิ้มให้ฉันนะ แต่ยิ้มแปลกๆยังไงก็ไม่รู้ ถ้าให้เดานะ คนข้างในคงดุล่ะสิ ถึงได้ทำหน้าซะแบบว่าถ้าเข้าไปคงไม่รอดหรอก อะไรประมาณนั่นอ่ะ

"เข้าไปสิคะน้อง จะได้รีบออกมา"

"อะ อะไรนะคะ"

จะได้รีบออกมา? คำพูดเขามันแปลกๆนะฉันว่า

"หมายถึงจะได้สัมภาษณ์เสร็จเร็วๆน่ะค่ะ"

"อ๋อค่ะ"

พอฉันตอบเสร็จ เขาก็เหยียดมองฉันแปลกๆอีกทีแล้วเดินแยกออกไป อะไรกันนะ ทำไมเขาดูไม่เป็นมิตรกับฉันเลยสักนิด

"เอา เอาก็เอาณดา ฮูว สู้ๆ!"

ฉันเรียกความมั่นใจอีกทีแล้วผลักประตูเข้าไป

"สวัสดีค่ะ"

เสียงฉันมันไม่ปกติเท่าไหร่หรอกฉันรู้ตัว แต่ก็จะพยายามไม่ให้หลุดเยอะๆแล้วกัน

"หวัดดี นั่งสิ"

"ขอบคุณค่ะ"

ฉันตอบเขาแล้วค่อยๆนั่งลงตรงหน้าเขา แต่เขากลับไม่เงยมองหน้าฉันเลยอ่ะ เอาแต่ก้มมองอะไรไม่รู้ในหน้าจอโทรศัพท์ 😒... ผู้ชายอะไรไม่มีมารยาท คือฉันก็รู้ตัวนะ ว่าฉันไม่มีสิทธิ์ว่าเขาหรอก แต่แบบนี้มันก็ไม่สมควรป่ะ คือเขาควรจะให้เกียรติฉันหน่อยมั้ย ถึงแม้ว่าฉันจะมาของานเขาทำก็เถอะ

"ชื่ออะไร"

อยู่ๆเขาก็ถามฉัน เดี๋ยวนะ คือถามทั้งๆที่ไม่เอาสายตามามองฉันสักนิดเลยเนี่ยนะ

"ณดาค่ะ"

ฉันยอมรับนะว่าไม่พอใจเขาเท่าไหร่ แต่ทำไงได้ มันก็ต้องตอบ ตอบไปทั้งๆที่ฉันเองก็ยังไม่เห็นหน้าเขาชัดๆนี่แหละ เห้อ นี่น่ะเหรอ ว่าที่เจ้านายฉัน ทำไมดูท่าทางไม่น่าเชื่อถือเลยสักนิด คือฉันพอรู้มาบ้างนะ ว่าเจ้าของที่นี่ก็รุ่นราวคราวเดียวกับฉัน แต่ก็ไม่คิดว่าจะนิสัยเสียถึงขนาดนี้

"จบไรมา"

"วิทย์ วิทยาศาสตร์การกีฬาค่ะ"

"ไม่ต้องพูดเพราะก็ได้ หางเสียงก็ไม่ต้องมีหรอก ฉันเห็นในใบสมัครแล้ว เราอายุเท่ากัน"

ชิ ถ้าเห็นในใบสมัครแล้ว ทำไมยังต้องถามชื่ออีกล่ะ ก็น่าจะมีอยู่แล้วในใบสมัครเหมือนกันไม่ใช่เหรอ

"ว่าไง ขอแบบเป็นกันเองอ่ะ"

"จะดีเหรอคะ"

"ดี"

เขาตอบแล้วอยู่ดีๆก็เงยหน้ามองฉัน เอิ่ม นี่ขนาดหน้านิ่งๆไม่ยิ้มไม่อะไรนะ ยัง เอ่อ ยังหล่อเลยอ่ะ หัวใจฉันเต้นแรงเฉยเลย เผลอลืมไปเลยว่าเมื่อกี้เขาทำนิสัยไม่ดีใส่ฉัน

"จะมองอีกนานมั้ย ได้ยินมั้ยเมื่อกี้ฉันพูดอะไร"

"เอ่อ ขะ...ขอโทษ"

"ช่างเหอะ เมื่อกี้ฉันบอกว่าฉันชื่อเจวิส เรียกเจเฉยๆก็ได้ ที่นี่ทำงานเหมือนพี่เหมือนน้อง ไม่ต้องคะขา ไม่ต้องคุณเคินอะไรทั้งนั้นแหละ เรียกชื่อเฉยๆก็พอ"

ตอนนี้ฉันทำได้แค่ฟังอ่ะ นินทาเขาในใจก็ทำไม่ได้ซะงั้น คือเมื่อกี้เขาดูไม่น่าเชื่อถือก็จริงนะ แต่พอพูดจริงๆจังๆขึ้นมา ก็ดูเป็นผู้ใหญ่น่าเกรงขามซะงั้นอ่ะ ถึงว่าล่ะ ทำไมถึงเป็นเจ้านายใครๆได้

"ไง ได้ยินที่พูดใช่มั้ย"

"เอ่อ ได้ยิน"

"ตอบให้มันมั่นใจกว่านี้หน่อย"

"ได้ยิน"

"ดี งั้นพรุ่งนี้มาทำงานได้เลย"

"อืม...ห้ะ! ทำงาน!? ทำงานพรุ่งนี้เลย!?"

ไม่ตกใจก็แปลกแล้วใช่มั้ย คือสัมภาษณ์งาน เอิ่ม เขา เขาถามกันแค่นี้เหรอ???

"มีอะไรแปลก"

"ปละ...เปล่า แค่ตั้งตัวไม่ทัน นึกว่าจะ เอ่อ ไม่รับซะอีก"

"งานดีแบบนี้ไม่รับได้ไง"

"งานดี?"

เขาใช้คำแปลกๆนะฉันว่า

"หมายถึงโหงวเฮ้งดีๆแบบนี้ไม่รับได้ไง เออ แล้วก็ต่อไปเรียกฉันว่าเจก็พอนะ เรียกอย่างอื่นมันดูเยอะ น่ารำคาญ"

"แต่ คุณ เอ่อ เธอ เอ้ย นาย..."

คือฉันไม่รู้ว่าจะแทนเขาว่ายังไงดี ลิ้นมันพันกันไปหมด อยู่ๆให้เรียกเจ้านายแบบเป็นกันเอง คือเป็นกันเองขั้นสุดแบบนี้ มันก็ยังไงๆอยู่อ่ะนะ

"เธอเรียกเพื่อนว่ายังไงก็เรียกฉันอย่างงั้นแหละ"

เหมือนเขาจะรู้ทันนะว่าฉันกำลังไม่มีทางออกให้กับชีวิต

"เอา เอ่อ เอางั้นเหรอ"

"อือ จะได้ดูสนิทกัน"

"สนิท?"

เขาใช้คำที่ทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆอีกแล้ว ทำไมนะ ทำไมคนที่นี่แปลกๆกันทั้งนั้น?

"ก็เออดิ ทำงานด้วยกัน มันก็ต้องสนิทกันป่ะ มันถึงจะทำงานด้วยกันได้ หรือไม่จริง?"

"อือ อืม จะ...จริง"

"โอเค้ เข้าใจแล้วก็ดี งั้นพรุ่งนี้ 9 โมง เวลาเริ่มงานของเธอ"

"อืม"

"อืม นี่แปลว่าเข้าใจ?"

เขาเอียงหน้าแล้วเลิกคิ้วถามฉัน

"อืม เข้าใจ เข้าใจแล้ว"

"โอเค งั้นเชิญ เจอกันพรุ่งนี้"

"อือ ขอบคุณนะ ที่รับฉันเข้าทำงาน"

"ไม่เป็นไร ฉันต้องการเครื่องออกกำลังกายอยู่พอดี"

"หืม?"

"หมายถึงขาดคนดูแลเครื่องออกกำลังกาย"

"แต่ว่าเมื่อกี้นายพูดว่า..."

"เมื่อกี้พูดตก มีไรสงสัยอีกมั้ย"

"ไม่ ไม่มีแล้ว"

เขาทำหน้าดุใส่ฉันขนาดนั้น ถึงมีฉันก็ไม่กล้าถามหรอก

"ดี งั้นเชิญ"

"อืม"

ฉันตอบรับแล้วรีบลุกขึ้น ไม่รู้ทำไมใจสั่นๆ ขาก็สั่น คือสั่นไปหมดเลยอ่ะ สายตาที่เขามองฉันก็แปลกๆด้วย ไม่เอาแล้ว รีบออกจากห้องนี้ดีกว่า

"สัมภาษณ์เสร็จแล้วเหรอคะ"

ผู้หญิงคนเดิมอ่ะ ประมาณว่าพอฉันออกมาก็รีบเดินเข้ามาถามฉันเลย

"ค่ะ"

"ทำไมเร็วจัง"

"ไม่รู้สิคะ"

"แล้วได้ป่ะ"

"ค่ะ"

ดูเสียงเขาเหมือนจะหาเรื่องขึ้นนะ คือเหมือนอยากได้คำตอบเดียวคือ 'ไม่ได้'

"ได้?"

"ค่ะ"

"น่าแปลก ปกติเจไม่เคยสัมภาษณ์เด็กใหม่เอง ถามจริงเหอะ เธอเด็กเจป่ะ"

"เด็ก?"

"อย่าทำอินโนเซนต์ ตอบมาตามตรง"

"เปล่า"

"หึ คิดว่าเชื่อเหรอ เธอสินะ ที่ทำให้เจ..."

"แพม!"