10

ร่างเล็กของเด็กหญิงวัยเพียงสิบขวบขวบนั่งก้มหน้างุดร้องไห้อย่างไร้เสียง มีเพียงหยดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มป่อง ๆ สีระเรื่อ ดวงตากลมโตสุกสกาวจ้องมองบาดแผลที่หัวเข่า พลันน้ำตาก็ยิ่งไหลมากกว่าเดิม ริมฝีปากบางสั่นระริกค่อย ๆ เปล่งเสียงแหบพร่าเรียกหามารดา

'แม่ ช่วยแก้วด้วย แก้วเจ็บ'

แก้วตาในวัยสิบขวบไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น ต้นเหตุของความเจ็บ เป็นผู้ชายตัวสูง ผิวขาว หน้าดุมาก ๆ

คนตัวสูงยอบตัวนั่งลงเสมอร่างเล็กที่ก้มหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นหัวไหล่สั่นสะเทือนขึ้นลง แต่น่าแปลกใจที่เจ้าตัวไม่แหกปากร้องไห้เสียงดังเหมือนเด็กทั่วไป ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยมองสำรวจทั่วร่างเล็ก ก่อนจะทาบมือลงไปบนศีรษะของเธอเผลอปล่อยน้ำหนักมือแรงไปหน่อย คนตัวเล็กที่กำลังถูกปลอบใจถึงกับหัวโยก

'โทษที' เขาผ่อนแรงลงแล้วค่อย ๆ ลูบศีรษะเล็กแผ่วเบา

'เพิ่งย้ายเข้ามาใช่ไหม'

คนถูกถามมีความลังเล แต่ก็พยักหน้าหงึกหงัก

'เพราะแบบนี้ไง เธอถึงได้แผล' เขาเอ่ยเสียงนุ่ม

แก้วตาในวัยสิบขวบงุนงงไปชั่วขณะ เธอกล้า ๆ กลัว ๆ แต่ก็เงยหน้ามองเจ้าของเสียงนุ่มใจดีไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดไว้

ชายหนุ่มแปลกหน้าส่งยิ้มแข็งทื่อราวกับว่าเจ้าตัวไม่ถนัดที่จะยิ้มให้ใคร

'แต่ คุณ...' เสียงเล็กน่ารักค่อย ๆ ขาดห้วง เมื่อเผลอจ้องดวงตาคมดุคู่นั้น

แม่บอกว่าออกมาเล่นข้างนอกได้หลังจากเธออาสาช่วยทำงานในครัว แต่เผลอทำจานตกแตกไปถึงสามใบ เพราะเหตุนี้ถึงต้องออกมาวิ่งไล่จับผีเสื้อในสวนหย่อมแทน ทว่าในระหว่างที่กำลังเพลิดเพลินกับการวิ่งไล่ตามผีเสื้อตัวน้อย ๆ แก้วตาในวัยสิบขวบไม่ทันได้สังเกตว่ามีอีกหนึ่งบุรุษที่นั่งอยู่ในซุ้มศาลาริมน้ำ แต่ก็ทันจะเห็นได้ว่าเป็นเขาที่ยื่นขาออกมาในตอนที่เธอกำลังวิ่งผ่านไป จนเป็นสาเหตุของการล้มหัวคะมำ จนได้แผลบริเวณหัวเข่า เด็กหญิงน้ำตาคลอหน่วยก่อนที่จะทะลักออกมาราวกับฝนตกฟ้ารั่ว

ร่างเล็กสะดุ้งโหยงยามก้านนิ้วแกร่งปัดเศษดินบริเวณบาดแผลบนหัวเข่า มือของเขาหนักจนต้องกัดริมฝีปากไม่ให้ส่งเสียงร้องออกไป

ชายหนุ่มมีสีหน้าเรียบเฉยตอนเช็ดแผลให้เธอ กระทั่งเงยหน้าขึ้นมองใบหน้ากลม ๆ แก้มใสแดงระเรื่อน่าบีบขยี้ให้แหลกคามือ ด้วยความมันเขี้ยวเขายื่นมือไปบีบแก้มซาลาเปานั้นจริง ๆ

คนถูกบีบสะดุ้งเป็นรอบที่สอง คราวนี้เด็กหญิงจะไม่ทน เธอหน้าเหยเก ปากบางบิดเบี้ยว เตรียมจะเบะปากร้องไห้ออกมาอย่างจริงจัง

แต่ทว่าไม่ทันจะได้ส่งเสียงออกมา เขาก็ดึงร่างเธอมาสวมกอดเป็นสัมผัสที่ไม่แรง แต่ก็ไม่เบา ให้ความรู้สึกอบอุ่น แต่ก็ไม่ปลอดภัย เธอสะอื้นไห้น้ำมูกเปรอะเปื้อนเสื้อเชิ้ตสีดำของเขา คิมหันต์ไม่มีทีท่ารังเกียจ ตรงกันข้ามเขาลูบแผ่นหลังให้เธอแผ่วเบาเชิงปลอบขวัญ แล้วกระซิบข้างใบหูเล็ก

'เดี๋ยวพาไปกินขนม'

ตอนนั้นเป็นครั้งแรกที่คิมหันต์กอดเธอ รวมตอนนี้ก็หนที่สองในรอบหลายสิบปีที่ผ่านมา ต่างกันตรงสถานการณ์ แก้วตาเหมือนได้ย้อนกลับไปช่วงเวลานั้นอีกครั้ง

แต่จิตใต้สำนึกบอกเธอว่ามันไม่ควรจะเป็นแบบนี้…

"คุณคิม ปล่อยแก้วเถอะค่ะ" แก้วตาพยายามขืนตัวออกจากอ้อมแขนแกร่ง แต่คิมหันต์เขาช่างแข็งแรงดีเหลือเกิน แม้แต่ปลายนิ้วก็ยังไม่หลุดออกจากการเกาะกุม

"ตอนเด็ก ๆ ก็ชอบให้ฉันกอดปลอบใจไม่ใช่เหรอ" แก้วตาเม้มปากแน่น ยิ่งเธอไม่ตอบก็ยิ่งทำให้เจ้าของคำถามฉุนมากขึ้น

"หรือว่าต้องเป็นกอดของไอ้เวรนั่น ถึงจะพอใจ"

"คุณพูดเรื่องอะไร"

คิมหันต์กลั้วหัวเราะใบหน้าหล่อเหลาแข็งกร้าว

"อุตส่าห์ไปเยี่ยมมันมานั่นไง น่าเสียดายนะ ที่มันยังไม่ตาย"

จบคำพูดของคนใจร้ายดวงตากลมโตเบิกกว้าง เป็นฝีมือเขา…

“ทำไมถึงได้เห็นชีวิตคนอื่นเป็นเรื่องตลกคะ เพื่อนแก้วเขาไปทำอะไรให้คุณ แก้วถามจริง ๆ เถอะ คุณยังมีความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่บ้างไหม”

“ไม่มี” คิมหันต์ตอบแทบจะทันที ยิ่งเห็นสายตาตัดพ้อเลือดในกายยิ่งสูบฉีด

เขาชอบเวลาเธอทำท่าขู่ฟ่อ ๆ ราวกับลูกแมวน้อยหวงอาณาเขต

“คุณคิม…”

จิตสำนึก...ใช่ ผู้ชายตรงหน้าเธอหาได้มีจิตสำนึกอย่างที่มนุษย์คนหนึ่งพึงจะมี แม้กระทั่งยามเอ่ยถึงเรื่องความเป็นความตายของผู้อื่น ริมฝีปากหยักก็ยังคงจุดรอยยิ้มหยามหยัน เธออยากจะสะบัดมือใส่ใบหน้าหล่อ ๆ นั่นให้ขึ้นริ้ว แต่ก็ทำได้เพียงคิด เพราะความเป็นจริงเธอไม่สามารถทำแบบนั้นได้

สายตาดุร้ายมองกันราวกับหลุมอากาศที่พร้อมจะดูดดึงเธอเข้าไปจองจำ มือเย็นจับปลายคางหญิงสาวเชิดขึ้นออกแรงบีบจนขึ้นบุ๋มตามเรียวนิ้ว

"อย่าใช้สายตาแบบนั้นมองฉัน" เขากัดฟันกรอดกระซิบข้างใบหูเล็ก

แก้วตาเม้มปากไว้เแน่นสนิทข่มความเจ็บไว้ในใจ

"เธอเคยบอกว่าจะทำทุกอย่างที่ฉันต้องการไม่ใช่เหรอแก้วตา" คิมหันต์เปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปเรื่องอื่นแทน แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่าเธอจะหายใจคล่องขึ้น กลับทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจเต้นผิดจังหวะด้วยซ้ำ

เขาทวงสัญญาที่เธอไม่อาจทำให้ได้

"แก้วทำให้คุณคิมได้หมดทุกอย่าง แต่ยกเว้นเรื่องนั้น" แก้วตาตอบเสียงแผ่วเบา แต่ในน้ำเสียงไม่มีแววลังเล บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเจ้าตัวได้ตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว

แต่คนฟังจะรู้สึกยังไงก็อีกเรื่องหนึ่ง...

ซึ่งแน่นอนว่าคิมหันต์ไม่ใช่คนใจดี ใบหน้าดุดันแหงนเงยขึ้นมองเพดานก่อนจะหัวเราะออกมาคล้ายเสียงคำราม เขาเก็บกลั้นอารมณ์รุนแรงที่กำลังก่อตัวเป็นคลื่นลูกไฟเล็ก ๆ รอวันปะทุ ตั้งใจว่าหากได้ยินเสียงหวานเอ่ยคำใดที่ไม่น่าฟังขึ้นมาอีกแม้แค่คำเดียว รับรองได้ว่า

วันนี้ก็คงปล่อยเธอไปไม่ได้

แต่...ก็ไม่ใช่ว่าจะให้โอกาสไม่ได้

"เรื่องนั้นหมายถึงเรื่องไหน" เอ่ยถามอย่างใจเย็น ริมฝีปากแต้มรอยยิ้ม แต่ดวงตาไม่ได้ยิ้มตามไปด้วย

แก้วตารู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก เป็นคำถามธรรมดา... แต่ในขณะเดียวกันก็แฝงไว้ด้วยความกดดัน

"เร็วสิ พูดมา!"

คนตัวเล็กสะดุ้งโหยง ดวงตากลมโตลนลานยามที่เขาตะคอกขึง

"เรื่องไหนที่ทำให้ไม่ได้"

แก้วตาเงียบไปอึดใจ ก่อนจะตัดสินใจตอบเขาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

"ระ...เรื่องบนเตียงค่ะ...แก้วทำให้คุณไม่ได้ แก้วคิดกับคุณเหมือนผู้มีพระคุณคนหนึ่ง อย่าให้แก้วต้องทำอะไรแบบนั้นกับคุณเลยนะคะ" เธอหวังจะใช้น้ำเย็นเข้าลูบ แต่เธอคิดผิด น้ำเย็นไม่สามารถทำอะไรเนื้อหนังคนโหดร้ายอย่างเขาได้

คิมหันต์หัวเราะร่วนเพิ่มแรงบีบที่ปลายคางมนจนคนถูกกระทำน้ำตาซึม

"จำใส่กะโหลกไว้ คนอย่างฉันไม่เคยให้อะไรใครฟรี ๆ ทุกอย่างมีราคาที่ต้องจ่าย"

แก้วตาส่ายหน้ามองเขาด้วยความหวาดกลัว คิมหันต์ยิ้มเย้ยหยันท่าทีนั้นก่อนจะผละออกจากคนตัวเล็ก เมื่อเขาถอยห่าง แก้วตาก็รีบวิ่งไปยังประตูทางออก คิมหันต์เองก็ไม่ได้เหนี่ยวรั้ง เขาเพียงปรายตามองเธอคล้ายสายตาของสัตว์ล่าเนื้อ

ทว่าคำพูดสุดท้ายที่ไล่หลังมาก็พอจะทำให้ใจดวงน้อยเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง

"แล้วเธอจะเสียใจที่ปฏิเสธฉัน"