Novel-novel oleh ไอส์'ลิต

“เรายังอบคุกกี้ไม่เสร็จกันเลยนะ” เป่าเป้ยดันหน้าอกแกร่งไว้ เฉินเซินจับมือเธอรวบตึงไว้เหนือศีรษะ“ยังมีเวลาเหลือเฟือ” ริมฝีปากหยักคลอเคลียแก้มใสฝ่ามือร้อนเริ่มซุกซนสอดเข้ามาใต้กระโปรงตัวสวย เป่าเป้ยจับมือเขาไว้“จะทำตรงนี้เหรอคะ ไม่มีมั้ง”“มีแค่เราสองคนไม่ต้องห่วง” ต่อให้เอาช้างมาฉุดก็คงเอาเฉินเซินล

“เอ่อ ไม่ใช่นะ” อิงอิงตะกุกตะกักพยายามปฏิเสธ“อุ้ย เฮียฉางโทรมาพอดีเลยค่ะ... ฮัลโหลเฮียได้ยินไหม”อิงอิงมองเฉินเซินต้องการให้เขาช่วยเหลือแต่อีกฝ่ายกลับยืนนิ่งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ดูก็รู้ว่าสปอยเยสุดๆ !“เฮียให้ทายว่าเป้ยเป้ยเจอใคร... อยากรู้ก็เปิดกล้องสิ” เป่าเป้ยหันกล้องมือถือไปยังหยิงสาว อิงอิงรู้สึก

ทุกคนภายในงานต่างจ้องมายังซูมี่เพราะดูเหมือนว่าเธอจะเป็นคนสารภาพออกมาเองและคนที่อับอายที่สุดก็คงไม่พ้นคุณชายเจียงว่าทีสามีในอนาคตของเธอ“ผมผิดหวังในตัวคุณจริงๆ ซูมี่ ผมคงแต่งงานกับผู้หญิงที่มีความคิดชั่วร้ายแบบคุณไม่ได้...การแต่งงานของเราถือว่าเป็นโมฆะ”คุณชายเจียงมองหญิงสาวที่เป็นอดีตคู่หมั้นของเขา

“แล้วทำไมเธอถึงมาโผล่งานนี้ได้ละซูมี่ มาเดินเก็บแก้วหรือเปล่า” คนที่ถูกกล่าวหาว่ามาเก็บแก้วถึงกับเลือดขึ้นหน้า“ฉันมากับคู่หมั้นตั้งหากย่ะ”“อ้าว! มีคู่หมั้นกับเขาด้วยเหรอ” เป่าเป้ยยกมือทาบอกทำตกใจ ซูมี่แค่นหัวเราะได้ใจไปเถอะ! ปรายตามองบริกรที่กำลังเดินเสิร์ฟค็อกเทลพลางยิ้มย่องแค้นนี้ต้องชำระครั้งก

“อร่อยมั้ยคะ” เป่าเป้ยถามเฮียฉางหลังจากป้อนเกี๊ยวซ่าให้เขาชิม“ทำเองจริงเหรอ”“ใช่สิ”“เธอทำอาหารเป็นตั้งแต่เมื่อไร”“คนเรามันเปลี่ยนแปลงกันได้ค่ะ” เป่าเป้ยยืดอกอย่างภูมิใจแม้ว่าความจริงจะไม่ใช่ฝีมือเธอก็ตาม ฉางเหยียนไม่อยากเชื่อเท่าไรแต่ก็คีบเกี๊ยวเข้าปากเคี้ยวตุ่ยๆกระทั่งซูเหยียนเดินเข้ามาก็ให้เข

“เมื่อกี้มันเดินข้ามฉันไปเลยเห็นใช่มั้ยวะ ไอ้เวรนี่วอนซะแล้ว”“เฮียอย่าพูดคำหยาบนะตบปากเลย” เป่าเป้ยหน้าบึ้งมองฉางเหยียนอย่างคาดโทษ ไม่รู้ว่าเพราะคำหยาบหรือเพราะเฮียฉางว่าสามีเธออยู่กันแน่กระทั่งเฉินเซินเดินกลับฉางเหยียนก็ยังไม่ไดลุกขึ้นคราวนี้เขาตั้งใจจะสะกัดขามันให้ล้มกันไปข้าง เมื่อสบจังหวะก็ยื่

“ท้องงั้นเหรอ?”คิ้วเข้มขมวด บอกไม่ถูกว่าควรต้องรู้สึกอย่างไรดี แต่เมื่อคนในอ้อมแขนร้องไห้ไม่หยุด เขาก็รีบดึงสติตัวเองแล้วปลอบประโลมคนดีในอ้อมแขน“ไม่เป็นไร ท้องก็ท้องสิ ไม่เห็นเป็นไรเลย”“แต่เราก็ป้องกันไม่ใช่เหรอ คุณใส่ถุงตลอด แล้วฉันท้องได้ยังไง”เมฆินทร์ขบริมฝีปากเบาๆ พยายามนึกถึงบทรักที่ผ่านมาว

ส่วน เด็กๆ ล้อมเธออยู่คนละด้าน ภูเบศวร์กำลังหั่นแครอทด้วยมีดเด็กสีส้ม ดวงตาเปล่งประกายอย่างภาคภูมิใจ ในขณะที่ภูมินทร์คอยหยิบของกินป้อนน้องชายตัวน้อยที่นั่งกระดิกขาอยู่บนเก้าอี้สูงภูเบศวร์เอ่ยถาม “แม่ อันนี้ใส่ก่อนหรือใส่ทีหลังครับ”“แครอทใส่ทีหลังค่ะ ว้าวหั่นสวยเชียวนะ” เด็กชายยิ้มกริ่มเมื่อได้รับค

เขากวาดสายตามองอีกฝ่ายอย่างเงียบงัน ชายผู้เคยดำรงตำแหน่งนักการเมือง ตอนนี้เหลือเพียงเงาของอดีต ที่แทบไม่หลงเหลือเค้าโครงเดิมให้จดจำอีกต่อไปชัชวาลยืนกรานจะขอพบลูกสาว แต่เมฆินทร์กลับไม่อาจทำตามคำขอนั้นได้ ไม่ใช่ว่าเขาต้องการจะกีดกันความสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูก แต่เพราะเขารู้อยู่เต็มอกว่า สิ่งที่ชายชราต้

เสียงร้องไห้ของญานิน ญาดา ดังชนิดที่ว่าได้ยินไปสามบ้านแปดบ้าน เพราะเมื่อคืนเผลอหลับตั้งแต่หัวค่ำ พอตื่นเช้ามาไม่เห็นใบหน้าของแม่อย่างที่ควรจะเป็นก็ทำเอาน้ำตาเม็ดโตๆ ไหลอาบแก้มเมฆินทร์หันมองภรรยาคนสวยที่ยังคงหลับตาพริ้มไม่ได้ยินเสียงร้องดังกล่าว เมื่อคืนเขาเล่นเธอไว้หนักมากจึงไม่แปลกใจหากอีกฝ่ายจะมี

พยายามตะเกียกตะกายหนี แต่ก็ถูกฝ่ามือใหญ่กระชากสะโพกเธอเข้าหาตัว“จะหนีไปไหน หืม... กลับมารับโทษให้หมดซะก่อน”“ถ้าจะลงโทษ ฉันก็ต้องได้รับรู้ความผิดของตัวเองก่อนสิ”เมฆินทร์หัวเราะร่า ก่อนจะตอบไปว่า“ความผิดของเธอก็คือการทำให้ฉันคลั่งรักจนเกินไป”“นั่นนับว่าเป็นความผิดด้วยเหรอ” ดารินถามกลับพลางพลิกตัว

บางครั้งเราก็นั่งพูดคุยกันว่า ญานิน ญาดาได้จมูกมาจากพ่อ และได้แววตาของแม่มาเป๊ะๆ ทว่าเรื่องนิสัยของข้าใครอย่าแตะ ติดแม่ยิ่งกว่าอะไรทั้งปวง น่าจะถอดแบบมาจากผู้เป็นพ่ออย่างไม่มีตกหล่นก็เอาเถอะ ปีนี้ไม่ได้ไปฮันนีมูนก็ไม่เป็นไร เขาไม่ใช่คนใจร้อน เพราะงั้นรอให้เด็กๆ โตขึ้นอีกหน่อย ค่อยหนีไปสวีตกับเมียส

แก้วตาในชุดนอนตัวบาง เดินออกมายังชานระเบียงของเพนต์เฮาส์พาตัวเองมานั่งลงบนเก้าอี้ไม้เนื้อดี ท่ามกลางความเงียบที่ตัดขาดจากความคึกคักภายนอก เธอปล่อยให้ลมเย็นของค่ำคืนโอบกอดผิวกายอย่างแผ่วเบาก่อนจะเงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า ซึ่งอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจะเต็มไปด้วยประกายของดอกไม้ไฟ...คิมหันต์ไม่ใช่คนโรแมนติกและเขาคงไม่ได้ให้ความสำคัญกับเทศกาลปีใหม่ ดังนั้นแก้วตาจึงไม่อยากคาดหวังว่าเขาจะกลับมาเพื่อเคาท์ดาวด้วยกันหลายครั้งเธอคิดว่าตัวเองกำลังโลภ ยิ่งเขาให้มากเท่าไร หัวใจก็ยิ่งเผลอเรียกร้องมากขึ้นเท่านั้น มันเลยทำให้เธอกลัวกลัวว่าสักวันหนึ่ง เขาจะมองว่าเธอเรียกร้องไม่รู้จักพอ... แก้วตาจึงกลืนเก็บทุกความรู้สึกเอาไว้ และย้ำกับตัวเองว่า ต่อให้วันนี้เขาไม่ได้กลับมา ก็ไม่เป็นอะไรเลย...เธอเลิกมองท้องฟ้าแล้วหมุนตัวเดินกลับเข้าข้างใน ทว่าทันใดนั้นเองก็ต้องหยุดชะงัก นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนไหววูบ เมื่อหันกลับมาเผชิญหน้ากับเงาสะท้อนบนประตูกระจกบานเลื่อนบรรยากาศรอบข้างเงียบสนิทเสียจนได้ยินเสียงการเต้นของหัวใจตัวเองได้อย่างชัดเจน และในเสี้ยววินาทีที่ดวงตาคู่คมสบกับเธอ แก้วตาก็เหมือนถูกดึงเข้าไปในวังวนอั

สัตว์นักล่าบางชนิด มักเลือกปล่อยให้เหยื่อตัวเล็กหลงเชื่อว่าตัวเองเป็นอิสระทั้งที่ความจริงแล้ว ทุกย่างก้าวที่เดินไปก็ยังคงวนเวียนอยู่ภายใต้อาณัติของมัน...คิมหันต์เรียกสิ่งนั้นว่า'โคจรของสัตว์ที่ถูกทำให้เชื่อง' เขาทำแบบเดียวกันกับแก้วตาเพื่อพิสูจน์ว่า ต่อให้มีทางเลือกอื่นเธอก็จะวนกลับมาอยู่ในรัศมีของเขาเหมือนเดิมดวงตาคมปราบจ้องมองทุกอิริยาบถของเด็กดีด้วยความนิ่งเฉยอย่างคนที่คาดเดาทุกอย่างไว้หมดแล้วดังนั้น เขาจึงไม่แปลกใจกับคำบอกเล่าของแก้วตา และปล่อยให้หลงเชื่อว่าเธอเป็นคนเลือกเส้นทางเอง แม้ความจริงแล้วทุกการตัดสินใจของเธอ ล้วนมีเขาเป็นคนกำหนดทั้งสิ้นปลายนิ้วแกร่งลูบผ่านสันจมูกของคนตัวเล็กที่นอนหลับตาพริ้มในอ้อมอกแกร่ง ลากขึ้นไปตามแนวโค้งของขอบคิ้ว ก่อนจะประทับริมฝีปากไปยังเปลือกตาที่ปิดสนิท เพราะสำหรับคิมหันต์น่ะ... ต่อให้ต้องเฉือนเนื้อตัวเองนับพันครั้ง ก็ไม่มีวันปล่อยแก้วตาไปได้จริง ๆ หรอก***หน้าหนาวเวียนกลับมาอีกครั้ง และแก้วตาก็ตระหนักได้ว่า การใช้ชีวิตอยู่กับคิมหันต์นั้นก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิดเลย...แม้เขายังงานยุ่งเหมือนเดิม กลับดึก และแทบไม่มีเวลา แต่เธอก็เข้าใจว่า สิ่งที่เ

แม้แต่ตอนที่คิมหันต์ยืนแต่งตัวหน้ากระจก แก้วตาก็ยังรู้สึกว่า เขาช่างเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์อันเหลือล้น เส้นไหล่ที่ขยับตามจังหวะมือ ข้อมือแข็งแรงที่ดึงเนคไทให้เข้าที่ ทุกการเคลื่อนไหวของเขาเหมือนมีแรงดึงดูดบางอย่างให้เธอต้องหยุดสายตามองตามทุกอิริยาบถกว่าจะรู้ตัวอีกที เงาสะท้อนในบานกระจกก็สบเข้ากับดวงตาของเธอแล้ว คิมหันต์หรี่ตาลงเล็กน้อย พลางก้าวเดินมายังปลายเตียงน้ำเสียงราบเรียบเอ่ยถาม “อยากได้อะไรล่ะ”คนตัวเล็กเลิกคิ้วขึ้นสูง เธอไม่ได้อยากได้อะไรสักหน่อย ก็แค่อยากมองเขาเท่านั้นเอง แก้วตาตั้งใจจะเอ่ยปฏิเสธ ทว่าก็ต้องเก็บกลืนคำพูดนั้นเอาไว้ เมื่อไตร่ตรองดูอีกที เธอเองก็มีสิ่งที่ต้องการเหมือนกันเช่น... หลายวันมานี้ เธอรู้สึกแปลกประหลาดกับพฤติกรรมการกินของตัวเอง ที่ไม่ได้หิวแต่ก็ไม่ใช่ไม่หิวเลย บางมื้อกินไปสองสามคำก็วางช้อน แต่พอตกดึกกลับรู้สึกหวิวในท้องขึ้นมา ทั้งที่พยายามคิดเท่าไรก็นึกไม่ออกว่าตัวเองอยากกินอะไร“คือ…” ลังเลเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ “แก้วอยากไปเดินซูเปอร์มาร์เก็ตแถวคอนโดค่ะ จู่ ๆ ก็รู้สึกอยากกินอะไรบางอย่าง แต่นึกไม่ออกก็เลยอยากลองไปเดินดูด้วยตัวเองน่ะค่ะ”พูดจบก็แอบชำเลือง

แก้วตารู้สึกไม่สบายตัว…อาการของเธอชัดเจนขึ้นหลังพยายามลุกจากเตียง ร่างเล็กยังไม่ทันทรงตัวดี โลกทั้งใบก็หมุนคว้าง ภาพตรงหน้าพร่าเลือนจนต้องกลับไปตามเดิม เธอสูดลมหายใจเข้าออกช้า ๆ พยายามประคองสติเอาไว้ แต่อะไรบางอย่างกลับตีตื้นขึ้นมากลางอก มันพะอืดพะอม ปั่นป่วนลงไปถึงท้องน้อยสุดท้ายก็ทนไม่ไหว แก้วตาปิดปากตัวเองไว้แน่น ตั้งใจจะวิ่งเข้าห้องน้ำ ทว่าก็ช้าไปเมื่อของเหลวอุ่น ๆ เอ่อล้นออกมาจากริมฝีปาก เปรอะเปื้อนทั่วฝ่ามือเล็กกลิ่นเปรี้ยวตีขึ้นจมูก คนตัวเล็กน้ำตาคลอเบ้า ความอับอายแล่นวาบขึ้นมา เมื่อเห็นคราบสกปรกเลอะทั้งพื้นด้านล่างและเสื้อผ้าของตัวเองเธอสูดหายใจเข้าออกลึกยาว ก่อนจะรีบเดินไปหยิบทิชชูเปียกมาเช็ดคราบเหล่านั้นอย่างลุกลี้ลุกลนแต่กลิ่นไม่พึงประสงกลับไม่ได้จางหายไปง่าย ๆ ถ้าอยู่คนเดียวก็คงดีกว่านี้ ทว่าคิมหันต์ก็ยังนอนหลับอยู่บนเตียงเนี่ยสิ เธออายเขาเหลือเกิน แค่คิดน้ำตาก็ไหลอาบแก้มแล้ว“ฮึก...”ไม่อยากให้เขาต้องมาเห็นเธอในสภาพนี้เลย...กระทั่งเสียงยวบยาบดังขึ้นจากเตียงด้านหลัง เงาของเขาก็ทาบทับร่างของเธอทันที แก้วตานั่งอย่างหมดสภาพบนพื้นห้อง มือทั้งสองข้างขยุ้มทิชชูเปียกไว้แน่น

เมื่อร่างสูงสมส่วนเดินออกมาจากประตูลิฟต์ ร่างกายที่เคยเปื้อนเลือดก็ถูกชำระล้างอย่างหมดจดแล้ว คิมหันต์เดินตรงมายังห้องนั่งเล่น และสิ่งแรกที่ปรากฏก็คือเรือนร่างผอมบางของหญิงสาวที่เขาเอาแต่นึกถึงทั้งวัน คิ้วเข้มขมวดพลางถอนหายใจแผ่วเบา ดูเหมือนว่าต่อให้เขาย้ายโซฟาออกไป เธอก็คงลงไปนอนบนพื้นพรมข้างล่างแทนเพื่อรอเขากลับมาคิมหันต์เดินมาหยุดตรงหน้าเธอ สายตากดต่ำจ้องริมฝีปากสีชมพูระเรื่อเผยออกเล็กน้อยยามเจ้าตัวหลับใหล ก่อนจะเลื่อนสายตตามายังซีรีย์โรแมนติกเรื่องหนึ่งที่คนตัวเล็กเปิดค้างไว้บนหน้าจอทีวีในหน้าจอนั้น ตัวละครพระเอกกำลังคุกเข่าขอนางเอกแต่งงาน กระทั่งฝ่ายหญิงพยักหน้าตกลงพร้อมกับหยาดน้ำตาของความยินดีความคิดหนึ่งก็ผุดวาบขึ้นมาในสมอง...เขาที่ดำรงชีวิตอยู่ในฐานะหัวหน้าครอบครัว สามีที่ดี และเป็นพ่อที่ดีช่างเลือนลางเหลือเกิน คิมหันต์นึกภาพตัวเองในอนาคตไม่ออกเลย มองไม่เห็นแม้แต่แสงสว่างด้วยซ้ำช่างน่าขำสิ้นดีที่เผลอไปคิดอะไรงี่เง่า แววตาของเขาหม่นแสง ราวกับยอมรับความจริงที่ฝังลึกใต้จิตสำนึก ชีวิตที่เรียกว่าความสุขแบบนั้น ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อเขาหรอก คนอย่างเขาที่ก่อเรื่องสกปรกมานับไม่ถ้ว

คำเตือนเนื้อหา (Content Warning)เนื้อหาต่อไปนี้มีความรุนแรง การทำร้ายร่างกายผู้อื่น อาจกระทบความรู้สึกผู้อ่านบางท่าน โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน... คิมหันต์ที่นั่งรออยู่ในรถเงียบ ๆ เลื่อนสายตาไปยังนาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือ ก่อนจะผลักประตูลงจากรถชายฉกรรจ์ซึ่งลงมาจากรถซีดานอีกคันหนึ่ง ต่างก็ทยอยเดินเข้ามาใกล้เขาอย่างระมัดระวัง“เตรียมพร้อมแล้วครับ”คิมหันต์ไม่ตอบอะไร เขาเพียงเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า แล้วเหลือบตามองสิ่งปลูกสร้างชั่วคราวที่ทำจากแผ่นโลหะเก่ากับลานโล่งที่ดูเหมือนท่าเรือ ชายที่ยืนรอรับคำสั่งรีบขยับตัววุ่นวาย ไม่นานประตูเหล็กหนาแน่นเบื้องหน้าที่ขึ้นสนิมจนสีลอกเป็นหย่อม ๆ ก็ค่อย ๆ เปิดออกแกร๊ก… เอี๊ยด…เสียงบานพับขึ้นสนิมส่งเสียงโหยหวนชวนหดหู่ ขณะที่เขากำลังสวมถุงมือหนังสีดำอย่างใจเย็น ลูกน้องคนสนิทก็ขยับตัวเข้ามาอย่างรู้หน้าที่ สอดบุหรี่แท่งหนึ่งแตะลงบนริมฝีปากได้รูปของเจ้านาย ก่อนจะยกไฟแช็กขึ้นจุดให้ขณะเดียวกันกระเป๋าโลหะสีดำก็ถูกยกออกมาจากท้ายรถซีดาน คิมหันต์เห็นเช่นนั้นจึงก้าวเข้าไปในโกดัง ช่วงขาของเขาก้าวยาว ๆ อย่างผ่อนคลาย ทว่าแฝงด้วยความน่าเกรงขามไว้เต็มเปี่ยม ชายที่ถือกร

เหว่ยหลงออกจากโรงพยาบาลในเช้าวันถัดมา หมอวินิจฉัยแล้วว่าเขากลับมาแข็งแรงตามปกติ เพราะคนป่วยที่ไหนจะนอนละเมอถึงขั้นทำสายน้ำเกลือหลุด…หลังจากที่ข่าวการตายของจางจือลู่ถูกเผยแพร่ออกไป เหล่าผู้อาวุโสที่ร่วมมือกับจางจือลู่ถูกตามเก็บเรียงตัว เหว่ยหลงไปปรานีใครเพราะเขาปล่อยให้คนพวกนี้ลักกินขโมยกินมามากแล้ว

“ช่วงแรกที่เราเพิ่งรู้จักกัน ตอนนั้นเฮียไล่เธอสารพัดเลย…ยังโกรธกันอยู่หรือเปล่า”ผิงผิงเงียบงันต่อมาก็ส่ายหน้าตอบ “ก็เราโดนบังคับด้วยกันทั้งคู่ ผิงจะงี่เง่าไปโกรธเฮียได้ไงกัน”“ไม่โกรธเลยจริงๆ เหรอ” เหว่ยหลงสบดวงตาคู่สวย ผิงผิงเม้มปากแน่น“น้อยใจมากกว่าค่ะ” คนสวยหน้าเศร้า เมื่อนึกถึงอดีตที่ผ่านมา ถึ

“เรียบร้อยแล้วจ้ะ จริงๆ ไม่ต้องสลับกันมาเยี่ยมก็ได้นะ พี่รู้ว่าพวกเธองานหนัก ไว้เฮียรู้สึกตัวแล้วพี่จะรีบส่งข่าว”“ไม่เป็นอะไรเลยครับ ช่วงนี้ผมทำงานผ่านเมลเสียส่วนใหญ่ ว่าแต่ซ้อเถอะครับ กลับบ้านไปพักผ่อนบ้าง”ผิงผิงยิ้มเศร้า จะให้เธอกลับไปพักผ่อนที่บ้านได้อย่างไรในเมื่อสามียังคงนอนติดเตียงเช่นนี้ ดว

จำไม่ได้แล้วว่าร้องไห้ครั้งล่าสุดตอนอายุเท่าไร…อาจจะเป็นวันที่เหว่ยหลงรับรู้ข่าวสะเทือนใจที่แม่ของเขาจากไปด้วยโรคมะเร็ง แต่ก่อนก็เป็นเด็กที่พูดน้อยอยู่แล้ว นั่นจึงยิ่งทำให้ไม่พูดจากับใครไปเป็นเดือนๆ เขาไม่ชอบการสูญเสีย ไม่ชอบการจากลา จึงไม่แปลกที่ชางเหว่ยหลงไม่เคยเปิดใจให้ผู้หญิงคนไหน เขาไม่ปรารถนาฝ

จือลู่เดินเข้าไปในลิฟต์ตัวเดียวกับผิงผิงรับรู้ถึงร่างกายสั่นเทาราวกับลูกนกของเธอ คนของเขารายงานว่าอาหลางมันกลับใจกะทันหันจำเป็นต้องสั่งเก็บ ส่วนครอบครัวของมันก็ไม่มีประโยชน์อีกต่อไป จือลู่ไม่ใช่คนใจร้ายถึงขั้นจะทำร้ายยายแก่ๆ ได้ลงคอ“หลานของฉันอยู่ในนี้สินะ” ปลายกระบอกปืนยื่นมาแตะที่หน้าท้องนูน ผิงผ

“ซ้อดูอ้วนขึ้นนะเนี่ย” ผิงผิงหุบยิ้มแทบจะทันที อาไป๋ส่ายหน้าระอากับคำทักทายไม่เข้าหูของน้องชาย ใครเขาให้ทักผู้หญิงว่าอ้วนกัน!“หมายถึงเจ้าตัวเล็กโตไวมากเลยนะครับ” เหยียนซีรีบแก้ตัวแต่เหมือนจะสายเกินไป ช่วงนี้ผิงผิงขี้งอนมากเป็นพิเศษ และเหว่ยหลงมีส่วนผิดเพราะเขาตามใจภรรยาทุกอย่าง“วันนี้เธอหล่อมากเลย