EP.14 ปะทะคารม

หลังมือเช็ดน้ำตาที่ไหลเปียกเปื้อนพวงแก้มออกไป บีลีฟหงุดหงิดที่ทำอะไรกับพายุไม่ได้ อีกทั้งยังจ้องหน้าพายุเขม็ง เธอไม่อยากจะอยู่ตรงนี้ต่อแล้วเพราะรับความพ่ายแพ้ไม่ไหว มือเรียวผลักตัวพายุออกเพื่อจะเดินออกไปแต่พายุก็คว้าแขนเธอไว้

“เธอยังไปไหนไม่ได้ เธอต้องทำงานต่อและเคลียร์กับฉันก่อน เรื่องการแต่งตัวของเธอวันนี้ พรุ่งนี้อย่าให้เห็นแบบนี้อีก เห็นแก่หน้าฉันบ้างไหม ไม่เคารพกันก็ควรไว้หน้ามหา’ลัยเธอบ้าง ไม่งั้นฉันจะเขียนรายงานพฤติกรรมเธอให้อาจารย์เธอรู้”

“พรุ่งนี้ฉันก็จะแต่งแบบนี้มา มีปัญหาอะไรป่ะล่ะ คุณนี่แก่กะโหลกกะลาจริงๆ มีแต่คนโง่เง่าเต่าล้านปีเท่านั้นแหละที่คิดว่าการแต่งตัวแบบนี้ สีผมแบบนี้มันมีผลต่อการทำงาน ทำไมเหรอฉันแต่งตัวแบบนี้แล้วทำงานไม่ได้เหรอ ความเก่งฉันก็ยังอยู่เท่าเดิมนะ”

“เหรอ แต่นี่จะเป็นเคสแรกของโลกเลยมั้งที่สีผมและการแต่งตัวทำให้โง่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเพราะว่าวันนี้เธอทำอะไรปัญญาอ่อนไปแล้วหลายอย่างเลย”นิ้วชี้เรียวยาวกดย้ำๆไปที่หน้าผากของนักศึกษาฝึกงานสาวหลายครั้ง เพื่อเป็นการว่ากล่าวตักเตือนเธอ

การกระทำดังกล่าวของพายุสร้างความไม่พอใจให้บีลีฟ เธอสะบัดมันออกไปด้วยความโกรธเคืองที่ถูกต่อว่า

“ก็ได้ งั้นพรุ่งนี้คุณจะไม่เห็นแบบนี้แน่นอนเพราะฉันจะไม่มาทำงาน”

“ไม่มาก็แค่ไม่ผ่าน”

บีลีฟถอนหายใจออกมาด้วยความเอือมระอา เธอปั้นหน้ายิ้มกวนประสาท“แต่ฉันเป็นผู้หญิงของคุณนะ คุณจะยอมให้ผู้หญิงของคุณไม่ผ่านฝึกงานเชียวเหรอ ลืมไปป่ะว่าสุดท้ายคุณก็จะเอาฉันมาทำงานที่นี่อยู่แล้ว คุณบังคับฉันอย่างงั้นแล้วนี่แปลว่าฉันสามารถทำอะไรก็ได้ใช่ไหม จะมาๆ ขาดๆ ก็ได้เพราะสุดท้ายคุณก็ต้องให้ฉันทำงานที่นี่อยู่ดี ใช่ป่ะ”

“ได้ ถ้าเธออยากผ่านฝึกงานโดยไม่ต้องทำงาน เธอเอาตัวมาแลกลายเซ็นฉันไหวไหมล่ะ”

สายตาเจ้าเล่ห์ที่แฝงไปด้วยความหื่นกระหายของพายุมันทำให้บีลีฟรีบปลีกตัวหนีแต่เธอก็ถูกผลักให้แผ่นหลังติดกำแพง สองแขนถูกพันธนาการไว้เหนือศีรษะก่อนที่พายุจะโน้มใบหน้าเข้าหาแล้วช่วงชิงลมหายใจเธอ

“อื้ออออ”บีลีฟครางประท้วงในลำคอเมื่ออีกฝ่ายบดขยี้ริมฝีปากจูบอย่างหนักหน่วงจนเธอดิ้นพล่านด้วยความเจ็บปวด

“ไอ้พายุ!”ภาสกรเค้นเสียงดุเมื่อเปิดประตูเข้าห้องทำงานพายุมาเขาก็เห็นภาพที่ไม่ควรเห็น

พายุผละจูบออกมา เขาตกใจเล็กน้อยที่ได้ยินเสียงพ่อตัวเองดังมาจากทางด้านหลัง หยุดการกระทำนั้นลง หันมาสบตากับผู้เป็นพ่อที่กำลังมองมาด้วยความไม่พอใจ แต่เขาก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับ

“เธออย่าเพิ่งไปไหน อยู่คุยกันก่อน”

บีลีฟที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระ เช็ดริมฝีปากที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายและจะเดินออกไปแต่เธอก็ถูกภาสกรรั้งไว้ ทำให้เธอต้องอยู่ในห้องนี้ต่อด้วยความไม่เต็มใจ

“นี่มันอะไรกัน เด็กคนนี้เป็นใคร แล้วเรื่องเมื่อเช้า หมายความว่าไง”

“นี่บีลีฟเป็นเด็กฝึกงานของผม”เมื่อพายุแนะนำบีลีฟให้ภาสกรรู้จัก บีลีฟจึงยกมือไหว้ผู้ใหญ่อย่างมีมารยาท

“เรื่องเมื่อเช้าไม่มีอะไรครับ เข้าใจผิดกันนิดหน่อย พอดีหลายวันที่ผ่านมานี้ผมสั่งงานน้องบีลีฟเยอะไป บังคับให้น้องทำงานจนดึกจนดื่น น้องเลยเครียด เบื้องหลังที่น้องพูดถึงคือจริงๆผมชอบดุน้องเวลาน้องทำงานไม่ได้เรื่อง คนเพอร์เฟคอย่างผมก็อยากให้งานที่ทำออกมาเพอร์เฟคตามต้องการ มันก็เลยไม่เหมือนเบื้องหน้าที่น้องเห็นเวลาผมใจดีกับคนอื่น เรามีปัญหากันนิดหน่อย ทุกอย่างเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด”พายุแก้ตัวไปน้ำขุ่นๆเพราะไม่อยากให้ภาสกรหรือแม้แต่ใครก็ตามเชื่อที่บีลีฟพูดออกไป

การแก้ตัวของพายุมันก็ทำให้บีลีฟไม่พอใจและแสดงออกมาทางสีหน้าชัดเจน

“แล้วภาพที่ฉันเห็นเมื้อกี้ฉันหวังว่ามันไม่ใช่การลงโทษเด็กฝึกงานในแบบของแกใช่ไหมพายุ อย่ามาทำอะไรแบบนี้ในบริษัทฉันอีก ถ้าคนที่เข้ามาเห็นไม่ใช่ฉันมันจะเป็นยังไง แล้วเรื่องวันนี้แกไปเคลียร์ให้เรียบร้อยด้วย อย่าให้ภาพแกที่ออกไปสู่สายตาสาธารณชนออกไปไม่ดี เข้าใจไหม!”ภาสกรเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเด็ดขาด เขาไม่ได้เชื่อที่พายุพูดแต่ก็ปล่อยมันไปเพราะเป็นห่วงภาพลักษณ์บริษัทมากกว่า

“…”พายุไม่ได้ตอบอะไรกลับ ใบหน้าของเขาเรียบเฉย

เมื่อจบบทสนทนากับพายุ ภาสกรหันมามองหญิงสาวในชุดนักศึกษารัดรูปที่ยืนอยู่ตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า“เด็กสมัยนี้จริงๆแล้วมันก็ไม่ค่อยมีความอดทนกันทั้งนั้นแหละ ถ้าเรื่องงานมันเป็นจริงอย่างที่พายุบอก เธอก็ต้องพัฒนาตามให้ทันพายุ แต่ขอพูดไอ้เรื่องการแต่งตัวบ้าๆบอๆของเธอหน่อย ถ้าเธอไม่ให้เกียรติสถานที่ก็ให้เกียรติมหา’ลัยเธอบ้างนะ มหา’ลัยเขาไม่ได้บอกเหรอว่าควรแต่งตัวยังไงอ่ะ พายุแกก็อบรมสั่งสอนเด็กของแกบ้างว่าอะไรควรไม่ควร”

“การทำงานที่นี่ จริงๆผมไม่ถือเรื่องการแต่งตัวนะครับ แต่เด็กมันไม่รู้กาละเทศะ จริงๆมันเป็นพื้นฐานที่ทุกคนต้องรู้ว่าควรทำอย่างไร ไม่ต้องมานั่งบอกกันหรอกครับเรื่องแบบนี้ แต่เด็กคนนี้ไร้ซึ่งสามัญสำนึกครับ เธอก็เลยไม่รู้ว่าอะไรควรอะไรไม่ควร”

บีลีฟหันไปมองพายุตาขวางกับคำด่าทอของพายุ ก่อนจะเลื่อนสายตามามองภาสกรและส่งยิ้มให้เขาไป“คือพอดีมีคนยัดเยียดให้หนูเป็นผู้หญิงของเขาน่ะค่ะ หนูก็เลยคิดว่า การเป็นผู้หญิงของประธานบริษัทเนี่ยมันสามารถทำได้ทุกอย่าง หนูก็นึกว่าสามารถอยู่เหนือทุกกฏได้ นี่ไม่ใช่ความผิดหนูนะคะ ก็เขาไม่บอกให้ชัดเจนเอง”บีลีฟแกล้งทำเป็นไขสือ

“หมายความว่าเธอเป็นแฟนพายุจริงๆเหรอ”

“เปล่าค่ะหนูไม่ได้เป็นแฟนเขา หนูบอกแล้วไงคะว่าหนูไม่เต็มใจ หนูมีเทสดีกว่านี้ค่ะไม่เอาคนแบบนี้ทำแฟน แล้วหนูขอรบกวนคุณภาสกรหน่อยนะคะถ้ามีเวลาช่วยอบรมสั่งสอนลูกชายด้วยนะคะว่าทำตัวให้ดีกว่านี้หน่อย เพราะเดี๋ยวคนอื่นจะว่าเอาได้ว่าพ่อไม่สั่งสอน”

“บีลีฟ!”

“หนูขอโทษด้วยนะคะที่หนูพูดความจริงไป”เมื่อหันกลับมาเห็นหน้าภาสกรดูเหมือนจะไม่พอใจบีลีฟจึงยกมือขึ้นไหว้ขอโทษ แม้ในใจจะไม่ได้รู้สึกอะไรก็ตาม

“แกเคลียร์กับเด็กไร้มารยาทของแกด้วยนะ ฉันกลับล่ะ”ภาสกรทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วเดินออกไปอย่างหงุดหงิด

“ฉันก็กลับแล้วเหมือนกัน ลาครึ่งวัน พรุ่งนี้จะมาก็ได้แต่จะมาแบบนี้แหละ”

บีลีฟตั้งใจเดินชนไหล่พายุอย่างจังเพื่อรีบเดินไปจากห้องทำงาน เมื่อออกมาหน้าห้องก็พบเพื่อนของเธอและอีกหลายคนอยู่แถวนั้นเหมือนว่ากำลังมาแอบฟังคนข้างในคุยกัน

“ลีฟเรื่องมันเป็นไงอ่ะ เขาจับแกปล้ำแล้วแกไม่เต็มใจเหรอ ถ้าแกไม่เต็มใจ ให้พวกฉันไปแทนได้นะ”ปลายฝนเข้ามาขนาบข้าง แสตมป์รีบเข้ามาคล้องแขนบีลีฟและถามไถ่เธอด้วยความสนใจ หยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน

“ไม่ใช่เรื่องของเด็ก”บีลีฟปฏิเสธออกไป อีกทั้งเธอยังอารมณ์เสียและสะบัดแขนแสตมป์ออก

“เล่าหน่อยนะ คืนนี้ฉันไปนอนด้วยดิ ไม่อยากให้แกคิดมากอ่ะ”

‘ใครๆก็อยากขึ้นเตียงกับบอสทั้งนั้นแหละ นางได้ทำงานกับบอสก็คงอยากมีตัวตน หิวแสง พอบอสไม่เล่นด้วยก็คงกุเรื่องมาแฉบอสแหละ ฉันว่านะยัยนี้มันร้ายนะ ดูทรงแล้วเหมือนสก๊อยอัพเกรดอ่ะ’

‘ฮ่าๆ ฉันก็ว่างั้นแหละ สก๊อย’

บีลีฟไม่ได้สนใจคำพูดแสตมป์ เธอเดินมาหยุดหน้าลิฟต์เมื่อได้ยินเสียงคนซุบซิบนินทา ทั้งสามคนหันไปมองพร้อมกัน คนพวกนั้นก็ส่งสายตามาเหยียดบีลีฟ

“เสือก ไม่รู้อะไรก็หุบปากไปนะอีป้า เก็บปากที่นินทาฉันไปอมเหรียญตอนตายเถอะ อีแก่” ความไม่พอใจทำให้บีลีฟก่นด่าหยาบคาย เมื่อประตูลิฟต์เปิดเธอจึงขึ้นลิฟต์ไปโดยไม่สนใจคนพวกนั้นว่าจะว่ายังไงต่อ

“เดี๋ยวฉันตามไปหาที่ห้องนะ”แสตมป์โบกมือลาบีลีฟ บีลีฟพยักหน้าให้อีกฝ่าย ก่อนที่ประตูลิฟต์จะปิดลง แสตมป์กับปลายฝนก็แยกย้ายไปทำงานต่อ