LOGIN“เจียร์เชื่อว่าพ่อกับยายรับรู้แล้วค่ะ พี่ล่าสบายใจได้แล้วนะคะ” รอยยิ้มกว้างของเจียร์ทำให้ล่าเริ่มยิ้มออก เขาเองก็เหมือนจะสัมผัสได้ว่าพวกท่านให้อภัยเขาแล้วจริงๆ “พ่อจ๋า ยายจ๋า ตอนนี้เจียร์กำลังจะมีน้อง ยายอวยพรให้เจียร์หน่อยนะคะ” หลังจากที่เจียร์พูดจบก็มีผีเสื้อสีสันสวยงามตัวหนึ่งบินมาเกาะที่บริเวณห
“พี่ฟัง” “เจียร์โกรธ” “พี่รู้ จะพยายามปรับ แต่ต้องมีลูกอีกคนนะ” “เฮ้อ เหมือนเด็กเลย” ไม่รู้ว่าควรต้องสงสารหรือขำดี ล่าที่คุมลูกน้อง ตอนอยู่สนามแข่งเขาทั้งสุขุมและน่าเกรงขาม แต่เมื่อตัดภาพมาตอนอยู่กับภรรยา กลายเป็นคนหวั่นไหวง่าย เจ้าน้ำตาไม่มีใครเกินวันต่อมา ทั้งสองคนตกลงกันว่าจะไปต่างจังหวั
ดวงตากลมกำลังไล่ดูรูปถ่ายที่อยู่ในอัลบั้ม รอยยิ้มบางๆ เผยออกมาบนมุมปากสวย เมื่อเห็นภาพในวันที่เธอเรียนจบ ความทรงจำนั้นยังชัดเจน ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่นาน ล่าเล่นใหญ่ด้วยการซื้อกุหลาบให้หนึ่งพันช่อ พร้อมกับคุกเข่าขอแต่งงานในวันนั้น ท่ามกลางสายตาของนักศึกษาหลายคนที่ร่วมแสดงความยินดี เธอยังจำคว
“พี่ไม่อยากให้หนูถาม หรือคิดแบบนั้น พี่รักหนู” “อื้อขอโทษค่ะ เจียร์คงหงุดหงิดง่ายเพราะเป็นประจำเดือนด้วย” “พี่ขอโทษที่ทำให้หนูรู้สึกแบบนั้น” ทั้งสองเอ่ยคำขอโทษด้วยรอยยิ้ม และทิ้งท้ายด้วยการหอมแก้มกันและกันฟอดใหญ่ ก่อนที่ล่าจะขับรถออกจากมหาวิทยาลัย เรื่องแบบนี้เป็นปกติของชีวิตคู่ที่หลายคนเผชิญ
หลายเดือนต่อมา… ร่างสูงในแว่นดำยืนถือดอกไม้ช่อโตไว้ในอ้อมแขนอย่างสะดุดตา ไม่สนใจนักศึกษาที่เดินผ่านไปมา เนื่องในโอกาสครบรอบ ล่าจึงดูตื่นเต้นเป็นพิเศษ วันนี้เขามารอตั้งแต่ร่างเล็กยังเรียนไม่เสร็จด้วยซ้ำ เสียงซุบซิบของคนที่เดินผ่านไปมาต่างสงสัยว่าผู้ชายเจ้าของใบหน้าฟ้าประทานคนนี้คือใคร บ้างก็รู้ว่า
“อื้อ~” ปลายนิ้วยังค้างอยู่บนหน้าจอไอแพด แต่สมองกลับว่างเปล่า ราวกับทุกความคิดถูกกลืนหายไปในพริบตา แม้จะไม่ใช่จูบแรก แต่สติกลับเลือนราง ลิ้นเล็กถูกเกี่ยวตวัดอย่างเชื่องช้า ชวนให้รู้สึกวูบวาบไปทั้งร่าง เสียงดูดดึงของคนทั้งคู่ดังแผ่วผสานกับเสียงเฉอะแฉะของน้ำลาย ทุกสัมผัสจะค่อยๆ ละเมียดละไม ทว่า ในห
ทางฝั่งฝรั่งเศส….เมืองปารีสปลายนิ้วแกร่งยกขึ้นเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม แม้เขาจะร้องไห้อย่างนี้ แต่สุดท้ายเธอก็ตัดสายทิ้งอย่างไร้เยื่อใยคำพูดของพ่อ ล่ายังไม่เคยแม้แต่จะสั่นไหว ทว่าคำพูดเพียงไม่มีคำของเธอ กลับมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเขายิ่งกว่าคำพูดใครทั้งนั้นร่างสูงยืนเหม่อ กำลังโทษตัวเองที่ควบคุมอ
“กูว่าน้องแค่ต่อต้านมากกว่า” บอลรีบแย้งขึ้นมาอย่างคนที่เห็นต่าง แม้เขาจะไม่มั่นใจทั้งหมด แต่ก็พอจะคาดเดาได้บางอย่าง เพราะถึงเจียร์จะไม่แสดงอะไรออกมาให้เห็นชัดเจน แต่ทุกครั้งที่เธอมองล่า นัยน์ตาคู่นั้นของเธอมักจะวูบไหวอยู่เสมอ“คำที่เธอบอกว่าไม่อยากรู้สึก กูยังได้ยิน เหมือนมันย้อนกลับมาในหัวตลอดเวลา”
แสงแดดของเช้าวันใหม่ ปลุกให้เจ้าของร่างเล็กตื่นจากห้วงนิทรา เปลือกตาสีสวยค่อยๆ เปิดขึ้น พลางทอดสายตามองผ้าม่านที่กำลังพลิ้วไหวจากแรงลม เนื่องจากเมื่อคืนเธอลืมปิดหน้าต่างเอาไว้มือเล็กควานหาโทรศัพท์ที่อยู่ใต้หมอนครู่หนึ่ง เจอแล้วก็หยิบมันขึ้นมาเปิดเช็กอย่างทุกเช้า แต่แล้วดวงตาคู่สวยก็ต้องร้อนผ่าว เมื
“ขอโทษ” เขาต่อว่าตัวเองในใจ ที่แม้แต่ครั้งสุดท้ายก็ยังทำให้เธอมีน้ำตาร่างหนาโน้มตัวลง พรมจูบบนใบหน้าสวย เขากดแช่แก่นกายเอาไว้อย่างนั้นไม่ได้ขยับต่อ เพื่อปลอบโยนเธอจากความสิ้นคิดที่เผลอทำลงไป“พี่ขอโทษ” เสียงทุ้มเอ่ยออกมา พร้อมริมฝีปากที่ยังเอาแต่ไล่จูบไปทั่วใบหน้าของเธอ“พ…พอแล้วค่ะ” มือเล็กยกขึ้นม




![เลขาสุดแซ่บ [NC25+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


