LOGINEP 02
[ ลูกพีช ] ตี้ด ตี้ด... ฉันพยายามต่อสายหานีโม่พร้อมกับสอดส่ายสายตามองหาร่างเธอแต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะเจอ...ทั้งที่โทรติดอยู่แท้ๆแต่ทำไมนีโม่ไม่ยอมรับกันนะ.. ปึก ! "อ๊ะ...?" หมับ ! ฉันเดินชนใครบางคนเข้า ไม่สิเขาตั้งใจเดินชนฉันต่างหาก ชนจนโทรศัพท์ตกแถมยังราดเหล้าหกใส่ตัวฉันอย่างจงใจ พอฉันจะก้มหยิบมือถือขึ้นมาพี่คนนั้นก็ก้มหยิบมือถือฉันไปก่อนต่อหน้าต่อตาก่อน...นี้มันจงใจหาเรื่องกันชัดๆ.. "มัวแต่คุยกับผู้ชายจนไม่แหกตาดูทาง.." พี่คนนั้นกดตัดสายนีโม่ที่ยังค้างไว้อยู่..แต่สายตายังคงมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า... "ขอโทษด้วยค่ะหนูรีบ..ขอโทรศัพท์คืนด้วยนะคะ" "...." พี่คนนั้นไม่ตอบแถมกดอะไรยุกยิกในมือถือฉัน...ก่อนที่สัญญาณโทรเข้าจะโผล่เข้าที่เครื่องของพี่แก.. "...พี่ทำอะไร" "ได้ยินข่าวว่าเป็นเมียไอ้แทน?" "ใช่ค่ะ....แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแฟนหนู" "มองหน้าฉันแล้วจำไม่ได้รึไง" ฉันเพ่งสายตามองใบหน้าหล่อเหลาทะลุความมืดนั้น ใบหน้าของเขายังมีแผลอยู่ด้วย แต่เดี๋ยวนะ...นี้มันคู่อริที่คอยหาเรื่องพี่แทนนิ พี่ไฟนอล.. "อย่ามายุ่งวุ่นวายกับเราเลยนะคะ...แค่นี้พี่แทนก็เกือบเอาตัวไม่รอดมาหลายครั้งแล้ว" "ลองขอร้องแบบอื่นดีกว่าไหม..เผื่อจะสมเพชแล้วยอมทำตาม.." พี่ไฟยื่นหน้าเข้ามาไกล้ๆจนปลายจมูกเราชนกัน...ฉันค่อยๆก้าวถอยหลังไปเรื่อยๆแต่.. หมับ ! เอวก็ถูกรั้งเข้าไปหาคนตัวโต...สายตาหิวกระหายนั้นหลุบมองริมฝีปากฉัน...ก่อนที่ลำคอใหญ่จะกลืนนํ้าลายลงเอือกใหญ่.. "ถ้ายอมขอร้อง...แล้วจะยอมเลิกยุ่งกับพวกเราไหมคะ..?" "รักมันมากเลยรึไง.." "ค่ะ...รักมาก" "หึ.." "พี่ไฟ...จะพาหนูไปไหนคะ...อื้อ!" ไม่ทันที่ฉันได้ตั้งหลักพี่ไฟนอลก็ดันร่างฉันมาหลุบยังมุมเสาใหญ่แล้วประกบจูบเหมือนไม่ชอบคำตอบของฉันอย่างไงอย่างงั้น..มือหนาเริ่มบีบเค้นหน้าอกฉันจนมันปวดร้าวไปหมด..พยายามขัดขืนเท่าไหร่ร่างกายก็ถูกกดแน่นกว่าเดิม...จูบของพี่เขามันรุนแรงเรื่อยๆจนฉันแทบหายใจไม่ออก... "อื้อ.." "รักกันมาก...เดี๋ยวฉันจะทำมันร้าวฉานเอง" พูดจบพี่เขาก็ยัดโทรศัพท์ใส่มือฉันแล้วเดินทิ้งท้ายออกไปให้ฉันงุนงง...ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆว่าจะเกลียดพี่แทนทำไมขนาดนั้น.. [ AND... ] "ลากไปจูบเลยหรอว่ะ?" ทันทีที่ไฟนอลเดินล้วงถุงกางเกงกลับมาที่โต๊ะด้วยใบหน้าที่ปรากฎรอยยิ้มสะใจ ทิศเหนือก็ถามขึ้น สามหนุ่มเฝ้ามองเหตุการณ์เมื่อกี้อย่างชอบใจ.. "ดีเท่าไหร่กูไม่จับเอาตรงนั้น...ปากดีชิบหาย" "มึงไปขัดใจไรกับน้องมันอีก...?" "แทนที่น้องมันจะเป็นฝ่ายขัดใจมึง...เดินเอาเหล้าไปลาดตัวเด็กมันแบบนั้นเป็นกูกูตวัดตีนอัดหน้าไปนานล่ะ.." เพิร์ธพูดพร้อมกับกรอกเหล้าเข้าปาก.. "โง่แบบนั้น...จะมีปัญญาทำห่าอะไร" พูดจบมือหนาก็กดแอดไลน์ด้วยการเพิ่มเบอร์..ก่อนจะปรากฎโปรไฟล์รูปคู่ของเธอและแทนไท.. "เป็นเชี้ยไร..?" ดินถามเมื่อเห็นชายหนุ่มขมวดคิ้วพันกันเป็นปม.. "ยัยนี้คบกับไอ้แทนนานยัง" "ซักพัก" "ทำไม...จะรอเสียบหรอว่ะ" "ใครบอกกูจะรอเสียบ...รอเหยียบหน้ามันต่างหาก" "ง่ายขนาดนั้น?" เหนือถาม.. "มีอะไรยาก...หลอกนิดหลอกหน่อยก็หลงกูเเล้ว" "เลวชิบ.." ดีไวน์สบถออกมา...ก่อนจะหยิบซองบุหรี่มาเคาะซองแล้วจุดสูบมองบรรยากาศภายในผับ.. "มั่นหน้ากว่ามึงหาที่ไหนไม่ได้แล้ว" เหนือพูดออกมาแล้วส่ายหัวเอือมระอา.. "...ดูมึงจะอารมณ์เสียมากกว่าเดิมนะ" เพิร์ธปล่อยมือจากสองเต้าอวบอิ่มแล้วควักมือไล่พวกเธอกลับไป.. "หวานตายห่า.." ปัก ! ชายหนุ่มโยนโทรศัพท์ลงพื้นโต๊ะไม่กลัวมันพังแม้แต่นิดเดียวแล้วยีหัวด้วยอารมณ์หงุดหงิด...ทำให้สามหนุ่มต้องชะโงกหน้าดูสิ่งที่ปรากฎบนหน้าจอ...นั้นก็คือรูปคู่ของลูกพีชและแทนไท.. "หลงรักเมียเขาแล้วรึไง...ถึงได้หัวร้อนขนาดนี้" "กูแค่หมั่นไส้...เห็นมันมีความสุขแล้วคันตีนไม่ได้สนใจยัยนั้นเลยซักนิด" "แถ.." ดินพูด "ไม่เอาหน่า...อย่าพึ่งคันตีนตอนนี้ มีอย่างอื่นให้หน้าคันกว่านี้" เพิร์ธกวาดแขนโอบคอเพื่อนแล้วโบ้ยปากไปยังผู้หญิงโต๊ะไม่ไกลกันนักที่ส่งสัญญาณเชื่อเชิญมาให้..."แต่ละคนหุ่นเอ็กซ์โครตๆ...ได้ซักทีพรุ่งนี้จะตั้งใจเรียน.." "...." สองหนุ่มเจ้าสำราญเพ่งสาวตามองสาวๆ..ก่อนที่ไฟนอลจะกระดิกนิ้วแล้วตบที่ตักตัวเอง..ส่วนเพิร์ธชูแก้วเหล้าแล้วขยิบตาให้หนึ่งที...เพียงเท่านั้นสาวๆก็วิ่งเข้ามาหากันแทบไม่ทัน.. 00.00 AM. ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกึกก้องไปทั่วห้อง เสียงครางเสียวซ่านของหญิงสาวราวจะขาดใจยิ่งเพิ่มความดิบเถื่อนในกายชาย ไฟนอลอัดกระแทกใส่ร่างอวบอิ่มไม่ยั้งจนร่างหญิงสาวสั่นคลอนอย่างบ้าคลั่ง.. "อ๊าา...ระ...แรงอีกคะ...ไฟขา...อ๊ายย!" "เชี้ยไรว่ะ.." ไฟนอลขบกรามแน่นข่มอารมณ์ขัดใจเอาไว้มือหนาที่จับบั้นท้ายกลมกลึงเอาไว้ในท่าคลานเข่าเกิดเส้นเลือดปูดโปนตามท่อนแขนย่างเพิ่มความน่าหลงใหลให้กับชายหนุ่ม... "อ๊าา...ตะ..แตกมาเลยค่ะที่รัก.." ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! "...หลวมชิบ" "อ๊ะ...ทะ...ทำไมเลิกทำละคะ..?" ไฟนอลดึงถุงยางออกแล้วฟาดลงถังขยะด้วยอารมณ์หงุดหงิด...ในขณะที่อีกคนไกล้จะแตะขอบสวรรค์... "หมดอารมณ์.." ปึก ! "ไสหัวกลับไปได้แล้ว.." หลังจากหยิบเงินสดจากกระเป๋าเป็นปึกโยนใส่ร่างกายของหญิงสาว ไฟนอลก็เดินไปหยิบผ้าขนหนูและโทรศัพท์และเดินหายเข้ามาในห้องนํ้า.. "อะไรว่ะเนี้ย!" หญิงสาวร่างสะบึ้มยีหัวไม่สบอารมณ์ก่อนจะจำใจหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวม..นานๆเจอของใหญ่แต่กลับถูกไล่กลับ..และเธอก็รู้ดีว่าไม่ควรพูดต่อลองอะไรกับเขา...จึงเลือกที่จะหยิบเงินแล้วเดินออกไป.. "เชี้ยเอ้ย...อารมณ์เสือกค้างเอาก็ไม่มัน.." ไฟนอลสบถออกมาก่อนจะเงยหน้าขึ้นส่องกระจก...แต่มันกลับฉายภาพของ ลูกพีช ตอนนอนครางใต้ร่างเขาซะงั้น.. "เหี้ยไรว่ะ!!" ยีหัวไปหนึ่งทีก่อนจะเปิดรูปของลูกพืชในโทรศัพท์ที่มือบังเอิญถูกปุ่มบันทึกในหน้าไทม์ไลน์...แล้วเริ่มใช้มือชักแก่นกายในสมองฉายภาพเธอขึ้นมาเป็นฉากๆ.. "จูบเดียวทำกูเป็นขนาดนี้เลยหรอว่ะ...อ๊าา" . . . ความบอกไม่สนใจ55555555555555555555 Next.. "อ๊าา...อ๊ะ!" ปึก! ปึก! ปึก! ปึก!EP 50 "ก็หนูถามเพราะใส่ใจไง.." "ถ้าอย่างงั้นก็รีบไปเถอะ พี่อยู่คนเดียวก็ได้" นํ้าเสียงนอยด์ๆพูดออกมาแล้วปล่อยกอดคนตัวเล็กพร้อมกับพลิกร่างหันหลังให้ ลูกพีชที่เห็นท่าทีน้อยใจของชายหนุ่มหลุดยิ้มออกมา "ไว้เจอกันนะคะ" ฟอด ! เธอก้มหน้าหอมแก้มไฟนอลแล้วเดินไปหยิบกระเป๋าเดินทาง ก่อนจะหยุดอยู่ที่หน้าประตูใบหน้าหันกลับไปมองคนบนเตียงอีกครั้ง มือเล็กยกมือถือขึ้นมาแล้วกดถ่ายรูปส่งไปในแชทกลุ่มที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อภารกิจลับ.....เชียงไหม่...( ไร้สตอเบอร์รี่ )ลูกพีชเดินมาหยุดอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ท้ายไร้สตอเบอร์รี่ ซึ้งแต่ละหลังเป็นที่พักของคนงานที่นี้หญิงสาววางกระเป๋าไว้แล้วเดินไปที่ประตูบ้านมือเล็กยกมือขึ้นเคาะเพื่อเป็นสัญญาณว่าเธอมาถึงแล้ว...ก๊อก ก๊อก ก๊อก...แกร๊ก.."ลูกพีช..." "แม่" หมับ ! ทั้งสองสวมกอดกันด้วยความคิดถึง พรพรรณที่อยู่ในชุดทำงานอยู่พยายามดันคนตัวเล็กออก เพราะร่างของตัวเองชุ้มเหงื่อ "ทำไมช่วงคํ่าแบบนี้ล่ะ...ทางเข้าก็ใช่ว่าจะมาง่ายไม่เหนื่อยหรอลูก" "ไม่ค่ะ...ก็หนูคิดถึงแม้นี่นา" "แล้วนี้รุ่นพี่หนูที่ว่าจะมาด้วย มากันรึยังล่ะฮึแม่เตรียมที่นอนไว้ให้เรียบร้อยแล้ว"
EP 49 ชายหนุ่มเหลือบมองคนตัวเล็กด้วยแววตาวาบวาม ท่อนแขนกำยำโอบกอดเธอเอาไว้ แล้วไล่จมูกสูดดมเรือนผมหอมกรุ่นด้วยความรักใคร่ ส่งผลให้ลูกพีชอมยิ้มอยู่ลำพัง ใบหน้านวลถูไถกับอกแกร่งด้วยความเขินอาย "คนบ้า...หนูเขินเป็นนะ" "บ้าเพราะรักหนูไง.." "ไม่เอาแล้วไม่คุยด้วย" ลูกพีชตอบกลับอู้อี้เธอแอบยิ้มอยู่คนเดียวอีกครั้งแล้วกวาดแขนกอดเอวสอบเอาไว้ หัวใจมันไม่เคยจะชินซักทียามได้อยู่ไกล้กัน ยิ่งนับวันมันยิ่งเต้นแรงมากกว่าเดิม เหมือนกับว่าความรักของเธอมันจะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆเหมือนกับที่ไฟนอลรักเธอมาตั้งนาน..."หลับแล้วหรอลูกพีช.." ในเวลาต่อมาดูเหมือนคนตัวเล็กที่กำลังมุดอยู่อกอุ่นอยู่จะเงียบลง ลูกพีชเผลอหลับแบบไม่รู้ตัวเนื่องจากเหนื่อยล้ามาทั้งวันไหนจะเมื่อกี้จะโดนดูดพลังงานไปมหาศาลอีก เมื่อเห็นว่าเธอหลับแล้วมือหนาจึงยื่นไปปัดปอยผมออกจากใบหน้าหวาน..แล้วค่อยๆไล่ปลายจมูกสูดดมพวงแก้มเนียนลงมาถึงกรีบปากกระจับ ก่อนที่ชายหนุ่มจะกดจูบเธอเบาๆ... "งั้นฝันดีนะตัวเล็ก..." 08 : 30 AM. "โอเครค่ะแม่...ไว้เจอกันนะคะ...จุ๊ปๆ" ลูกพีชในชุดคลุมอาบนํ้ากดตัดสายผู้เป็นแม่ คนตัวเล็กจึงหมุนตัวเดินกลับเข้ามาในห้องหลังจาก
EP 48 ลูกพีชกลืนนํ้าลายเหนียวๆลงคออย่างยากลำบาก ก่อนที่ร่างหนาจะขึ้นคร่อมตัวเธอเอาไว้แล้วกระชากผ้าเช็ดตัวออกจากร่างอย่างนึกรำคานเผยให้เห็นหน้าท้องที่อัดแน่นด้วยมัดกล้ามเป็นลอนๆ.."อ๊ะ..พะ..พี่ไฟนอล.." ไม่ทันที่เธอได้ตั้งตัวใบหน้าหล่อเหลาก็ก้มลงมาซุกไซร้ลำคอระหงขบเม้มเบาๆฝากรอยเอาไว้จนพอใจก็เลื่อนลงมาระหว่างเรียวขาคู่สวยตรงจุดกลางกลาย มือหนาจับชุดคลุมออกแล้วแตะปลายลิ้นเปียกชุ่มสัมผัสกับติ่งเกสรสีชมพูหอมหวาน จนลูกพีชสะดุ้งเล็กน้อย.."อื้อ.." เธอหลุดครางออกมาเบาๆมือไม้ไม่อยู่กับที่ ดวงตากลมโตหลับพริ้ม ร่องแคบเริ่มผลิตนํ้าหล่อลื่นออกมาเรื่อยๆอย่างอัตโนมัติในขณะที่ลิ้นหนายังคงชอนไชอยู่กับตรงนั้นด้วยความคลั่งไคล้..พอร่างเล็กตอบสนองชายหนุ่มก็ผละลิ้นออกแล้วจับเรียวขาคู่สวยถ่างให้กว้างกว่าเดิม มือหนาจับหัวหยักจ่อใส่ร่องแคบแล้วถูไถไปมาสองสามครั้งท่อนเอ็นก็พร้อมใช้งานแข็งทื่อขึ้นมา เอวสอบดันเข้าไปทีละนิดด้วยการกระแทกเบาๆจนในที่สุดจุดเชื่อมทั้งสองก็ดูดกลืนกันได้อย่างลงตัว จนใบหน้าหวานเหยเกชายหนุ่มเลยโน้มตัวลงไปตะลอมจูบกับคนใต้ร่าง "อื้อ!" ลูกพีชครางออกมาเบาๆเรียวลิ้นตอบสนองลิ้นหน้าด้วยการหยอก
EP 47 อดิเทพพูดจบรอยยิ้มของทั้งสองก็ปรากฎบนใบหน้ามันตื้นตันใจจนบรรยายออกมาไม่ถูก ไฟนอลบีบมือเล็กเบาๆ แล้วก้มหน้าเข้าไปไกล้ๆเธอจมูกคมสันฝังลงบนแก้มเนียนท่ามกลางสายตาของทุกคนด้วยหัวใจพองโตที่เธอยังอยู่ตรงนี้.."ต่อไปนี้ถ้ามีปัญหาอะไรให้นึกถึงตอนที่รักกัน...ใช้เหตุผลคุยและรับฟังกันและกันยังไงพ่อก็มั่นใจว่าทั้งสองจะใช้ชีวิตด้วยกันจนถึงวันที่ได้เข้าพิธีมงคล ถ้าเวลานั้นมาถึงพ่อยินดีทำทุกอย่าง...พ่อรออยู่นะ" "ค่ะ...หนูมั่นใจว่ายังไงวันนั้นก็ต้องมาถึง...ขอบคุณที่ให้โอกาสหนูนะคะ" ลูกพีชตอบกลับนํ้าตาคลอ เธอมองอดิเทพด้วยแววตาซาบซึ่งการที่จะรักใครซักคนที่ฐานะต่างกันขนาดนี้มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะถูกยอมรับ แต่ทวาอดิเทพกลับให้โอกาสเธอ..."รักษาโอกาสนั้นให้ดีด้วย...รวมถึงลูกชายพ่อถ้ามันเกเรก็ลงโทษได้ทุกรูปแบบ" "ได้ค่ะ...หนูจะจัดการให้อยู่หมัดเลย" "พ่อไปก่อนนะ...ดูเวลาตอนนี้ไม่เหมาะกับคนแก่ซะจริงๆ" "ไว้เจอกันครับพ่อ.." ลูกพีชยกมือไว้ลาอดิเทพด้วยรอยยิ้มรวมถึงสามหนุ่ม ไม่นานอดืเทพก็เดินออกไปพร้อมกับเลขาและคุณหมอ ทำให้ภายในห้องเหลือเพียงลูกพีช ไฟนอล และสามหนุ่มที่ต่างจ้องมองที่เธอเป็นตาเดียวอย
EP 46เหมือนโลกทั้งใบมันแตกสลายลงกับที่ ร่างกายทรงตัวไม่อยู่อ่อนแรงลงจนดีไวน์และเพิร์ธต้องพยุงร่างเอาไว้.."ไม่...อึก...ไม่!!" ไฟนอลแทบสติแตก ร่างหนาสะบัดออกเพื่อจะวิ่งไปหาลูกพีชแต่กลับถูกสองหนุ่มรั้งตัวเอาไว้ ก่อนที่ร่างกายมันจะไร้เรี่ยวแรงอีกครั้ง.."ไอ้ไฟมึงหยุด!....มึงแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วตั้งสติ...พวกกูอยู่ตรงนี้" ดีไวน์ที่ทนเห็นเพื่อนเหมือนตายทั้งเป็นไม่ไหว ชายหนุ่มดึงร่างของไฟนอลมาสวมกอดปลอบใจ...ทิศเหนือเองก็ทนมองภาพแสนเจ็บปวดนั้นไม่ไหวมือหนายกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองลวกๆ...ส่วนเพิร์ธได้แต่เบียนหน้าหนีเพราะนํ้าตามันไหลออกมาด้วยความสงสาร.."...." ดวงตาคู่นั้นเหม่อลอยเอ่อท่วมด้วยหยดนํ้าตา ภาพตรงหน้ามันพร่ามัวจนโฟกัสอะไรไม่ได้ใบหน้าหล่อเหลาแสดงออกว่าเจ็บปวดราวกับจะขาดใจ...ไฟนอลทิ้งหน้าลงกับบ่าแกร่งปล่อยโฮออกมาจนร่างกายสะอึกสะอื้น...ชายหนุ่มได้แต่คิดในใจว่าตัวเองควรจะดีกับเธอตั้งแต่แรกก่อนที่โอกาสมันจะมาถึงเร็วขนาดนี้วันที่ลูกพีชอาจจะจากไปแสนไกล.."มึงร้องออกมาให้หมด....แล้วกลับมาเป็นเหี้ยไฟคนเดิมของพวกกู.." "คนที่ผ่านเรื่องแย่ๆมามากมาย...แต่กลับผ่านมันมาได้..." เพิร์ธพูดก่อนลงท้ายด้วย
EP 45 "....." หยาดนํ้าสีใสหยดแหมะลงพื้นอย่างกลั้นไม่อยู่ แววตาสั่นระริกอยากให้เรื่องที่ได้ยินมันเป็นแค่ฝัน แต่ความจริงก็คือความจริงลูกพีชถูกรถชนเพียงห่างกันแค่ไม่กี่นาที ชายหนุ่มไม่คิดว่ามันจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น.."ไม่จริง...อึก" "...." ผู้ชายที่เป็นคนพาไฟนอลกลับเข้ามาส่ายหัวเล็กน้อย แววตาทอประกายเห็นใจ ดูจากสีหน้าของชายหนุ่มตรงหน้าก็รู้ว่าทั้งสองเป็นคนรักกัน...ก่อนที่เขาจะพาตัวเองเดินออกมาเงียบๆปล่อยให้ไฟนอลได้อยู่กับตัวเอง...พอได้อยู่คนเดียวมือหนาก็ยกขึ้นรูบหน้าแล้วพาร่างกายสั่นเทาของตัวเองขึ้นรถมามุ้งหน้าไปโรงพยาบาลที่ไกล้ที่สุดตอนนี้ด้วยจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว......โรงพยาบาลเอกชน...ทันทีที่มาถึงโรงพยาบาลร่างหนาก็รีบวิ่งลงจากรถมุ้งหน้ามาหาพยาบาลที่ทำหน้าที่เช็คประวัติคนไข้ทันที "โทษนะครับ...ผม...มาหาผู้หญิงที่พึ้งประสบอุบัติเหตุเคสล่าสุด...เธออยู่ห้องไหน""เคสที่โดนรถชน...กำลังเข้าห้องผ่าตัดค่ะอยู่ชั้นบนสุดห้องฉุกเฉิน...ตอนนี้ยังเข้าเยี่ยมไม่ได้นะคะ..""....." "เดี๋ยวค่ะคุณ..." นํ้าเสียงสั่นเครือถามออกไป...พยาบาลวัยกลางคนจึงบอกตามปกติ ตอนนี้ยังเข้าเยี่ยมไม่ได้แต่ไฟน







