INTO

INTO

23 : 30 PM.

"life is mine"

—————————————————

"เหนื่อยชะมัด" หลังจากที่โพสต์รูปลงอินตราแกรมส่วนตัวเสร็จฉันก็เหยียดกายนอนในอ่างเพือชำระร่างกายจากการถ่ายแบบมาทั้งวัน ส่วนรูปที่พึ่งโพสต์คือรูปจากการไปดื่มฉลองปิดงานกับทีมงาน

แต่ละวันมันไม่ได้ผ่านไปง่ายเลย ตั้งแต่เกิดมาตั้งแต่เล็กจนโตฉันจำได้ว่าตัวเองเป็นแค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่อาศัยอยู่กับน้าอดีตดาราหนังโป๊ ถามว่าครอบครัวฉันเป็นใครพวกเขาอยู่ไหนหน่ะหรอ ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันชีวิตในวัยมัธยมไม่ได้สวยหรูเหมือนคนอื่น ต้องดิ้นรนทำงานประทังชีวิต ซวยสุดก็แค่เกือบถูกขายในซ่อง จังหวัดที่ฉันอยู่มันค่อนข้างไร้การเจริญเติบโตหรือเรียกง่ายๆก็สลัมนั่นแหละ จุดพลิกผลันของชีวิตก็คือในวันที่ฉันแย่ที่สุดกลับมีบางคนเข้ามาช่วยชีวิตเอาไว้ทำให้ฉันหลุดพ้นจากชีวิตยํ้าแย่นั้น

พรึบ! ในตอนที่ฉันกำลังนอนหลับตาแช่นํ้าอยู่ก็รู้สึกเหมือนไฟข้างนอกจะถูกปิด จึงเปิดเปลือกตาขึ้นแล้วมองออกไปพลันสายตาก็เห็นเข้ากับเงาสีดำสูงใหญ่เดินผ่านห้องนํ้าไป ห้องนํ้านี้จะมีประตูสีใสทึบกั้นอยู่มองทะลุเพียงเลือนราง

ความรู้สึกแปลกใจทำให้ฉันต้องลุกขึ้นจากอ่างแล้วคว้าชุดคลุมมาสวม ก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูออกไปข้างนอก…สิ่งที่เห็นกลับมีแต่ความว่างเปล่าท่ามกลางความมืด

เคล้ง!

"ใคร?" เสียงของแจกันที่ตกลงพื้นทำให้สัญชาตญาณหันกลับไปมองอย่างรวดเร็วปลายท้าวก้าวถอยหลังอัตโนมัติ

"…" เสียงฝีเท้าหนักๆกระทบกับพื้นห้องเป็นระยะแต่มันกลับไร้ร่างของเจ้าของเสียงตอนนี้จึงเริ่มมั่นใจแล้วว่า มีใครบางคนแอบเข้ามาในห้องฉัน

"แกเป็นใคร…" เสียงสั่นเอ่ยถามมือก็คลำหาอาวุธป้องกันตัวไปด้วย

แกร๊ก!

"กรี๊ดดดดดดดด!" เสียงคล้ายชักกระบอกปืนดังขึ้นข้างใบหูทำให้มือที่กำลังเอื้อมหยิบแจกันเผลอปล่อยพร้อมกับกรีดร้องออกมา

"ไง…" คำทักทายจากคนข้างหลังทำให้ขนอ่อนทั่วร่างกายลุกชัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลำคอ เสียงนี้มันคุ้นเหมือน…

"นะ…นาย" เขาคนนั้นคือผู้ชายที่ฉันจำได้ดีไม่มีวันลืม

"จำได้ด้วย" แขนใหญ่ล็อกเข้าที่ลำคอแน่นจนแทบหายใจไม่ออก พยายามดิ้นต่อต้านเท่าไหร่ก็ดูเหมือนร่างกายจะถูกล็อกไว้แน่นกว่าเดิม คำพูดที่ดูเหมือนคำถามของผู้ชายคนนั้นทำให้ฉันเหลือบหางตามองสิ่งนั้น มันไม่ใช่กระบอกปืน แต่เป็นเสียงของฝาไฟแช็ก

"มาที่นี้ได้ยังไง ต้องการอะไรอีก"

"เธอ"

"…"

"ฉันต้องการเธอ…" ความอุ่นร้อนงับเข้าที่ใบหู คำถามทุกอย่างมันผุดขึ้นในหัวเต็มไปหมด ถ้าวันนี้ฉันรู้ว่าผู้ชายหน้านิ่งคนนั้นคือเขาคงไม่อยู่ที่หาดใหญ่ถึงตอนนี้หรอก

"ทำไมนายยังไม่ไปไหนอีก ยังตามฉันอยู่อีกหรอ"

"ไปไม่ได้"

"…" คำพูดเพียงไม่กี่ประโยคทำให้ฉันแทบอยากตายมันซะตรงนี้ ไม่มีใครรู้เรื่องระหว่างฉันกับเขา ไม่มีใครรู้ว่าผู้ชายคนนี้มันอันตรายแค่ไหน…

"ต้องมีเธอไปด้วย"

"ปล่อย"

"…"

"ฉันบอกให้ปล่อย!!" ความอดทนขาดสะบั้น ฉันใช้แรงที่มีทั้งหมดดิ้นสุดแรงปากก็ร้องไห้เขาปล่อย ขอบตามันเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

"อย่าดิ้นสิ"

"อึก…" เสียงกระซิบนั้นทำให้ร่างกายหยุดแน่นิ่งหางตาเหลือบเห็นแสงสว่างจากไฟแช็กที่จุดขึ้นท่ามกลางความมืดในห้อง รู้สึกตัวอีกทีปอยผมกลุ่มหนึ่งก็ถูกเปลวไฟรน "ดะ ดิน ขอร้อง"

"แค่แวะมาทักทาย" ความร้อนของเปลวไฟทำให้ฉันยืนตัวสั่นเทาหยดนํ้าตาไหลอาบพวงแก้ม จากนั้นเขาก็ดับไฟให้ด้วยการเป่าไฟให้ดับ

"…"

"เดี๋ยวไว้เจอกันใหม่…" ร่างฉันถูกปล่อยให้เป็นอิสระพลันร่างกายมันก็ฟุบลงบนพื้นอย่างคนหมดเรี่ยวแรงแล้วผู้ชายคนนั้นก็เดินออกไปจากห้อง

เขากลับมาอีกแล้ว

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในชีวิตฉัน…

**************

พระเอกไรท์เป็นสตอกเกอร์แล้วล่าสุด5555555555555555555555555555

เรื่องนี้พระเอกสายจิตนะคะ โปรดทำใจแล้วไว้อาลัยให้กับเธอ🥰

ขอกำลังใจให้กับพรุ่งนี้หน่อยย🤣❤️